Η Σουηδή ιέρεια της εναλλακτικής pop Lykke Li επιστρέφει με το έκτο και ενδεχομένως τελευταίο άλμπουμ της καριέρας της, μετατρέποντας το υπαρξιακό χάος, την εκδίκηση και την ωμή ειλικρίνεια σε ένα ορχηστρικό υπερθέαμα που διαρκεί όσο μία τελευταία γουλιά πριν την αυγή.
Η Lykke Li δεν φοβήθηκε ποτέ να κοιτάξει τη μελαγχολία κατάματα, όμως αυτή τη φορά η διαδικασία της δημιουργίας αποδείχθηκε μία πραγματική δοκιμασία. «Ας μιλήσουμε για το άλμπουμ. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ολοκληρωθεί», εξομολογήθηκε η ίδια απευθυνόμενη σε ένα επιλεγμένο κοινό που συγκεντρώθηκε στο Λος Άντζελες για την πρώτη ακρόαση του έκτου δίσκου της με τίτλο «The Afterparty».
Η ανάγκη της να δημιουργήσει κάτι πιο εξωστρεφές, παρορμητικό και χαοτικό σε σχέση με τον προκάτοχο του άλμπουμ, το «EYEYE», ήρθε σε ευθεία σύγκρουση με την προσωπική της πραγματικότητα. Η Lykke Li βρέθηκε να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανατροφή δύο παιδιών και ένα παγκόσμιο σκηνικό γεμάτο πολιτική αβεβαιότητα και την άνοδο της τεχνητής νοημοσύνης.
Όπως εξήγησε η ίδια, η αίσθηση που αποπνέει ο δίσκος είναι εκείνη της 4ης πρωινής, τη στιγμή που ο ήλιος ετοιμάζεται να ανατείλει και το σώμα αισθάνεται την τελευταία ώθηση πριν την εμφάνιση του hangover και των συνεπειών της νύχτας. Αυτό το κλίμα αποτυπώνεται ιδανικά σε μία δουλειά που, σύμφωνα με τις δηλώσεις της, ενδέχεται να αποτελέσει το οριστικό αντίο της στη δισκογραφία.
Πολλοί υποστηρίζουν πως οι αποχαιρετισμοί πρέπει να είναι σύντομοι και η Lykke Li φαίνεται να ασπάζεται αυτή την άποψη, παρουσιάζοντας ένα άλμπουμ που αποτελείται από εννέα τραγούδια και διαρκεί μόλις 24 λεπτά. Στην έναρξη του δίσκου με το «Not Gon Cry», θέτει αμέσως το πλαίσιο της αφήγησης, ξεκαθαρίζοντας πως δεν υπάρχουν άγγελοι ή «dancing queens» σε αυτή τη νυχτερινή αναμονή.
Η μουσική ταυτότητα του άλμπουμ αποτελεί μία συναρπαστική μίξη των στοιχείων που έχτισαν τον μύθο της. Τα noir-pop στοιχεία του «Happy Now» και η ιδιότυπη disco αισθητική του «Lucky Now» —το οποίο περιέχει ένα ευφυές sample από τον Max Richter— παντρεύουν την alt-folk ακατέργαστη ενέργεια των πρώτων της χρόνων με την αυτοπεποίθηση του «So Sad, So Sexy».
Παράλληλα, οι αντανακλάσεις από τη συνεργασία της με τον Mark Ronson στο «Late Night Feelings» είναι παρούσες, προσδίδοντας μία λάμψη ντισκομπάλας μέσα στο σκοτάδι. Η Σουηδή καλλιτέχνιδα χρησιμοποιεί τα έγχορδα σχεδόν ως πρωταγωνιστικό όργανο, δημιουργώντας μία οργανική πολυτέλεια που έρχεται σε δημιουργική αντίθεση με την αιχμηρότητα των στίχων της.
Η κάθοδος προς την πραγματικότητα ξεκινά νωρίς με το ορχηστρικό «Famous Last Words», όπου η Lykke Li αναστοχάζεται πάνω στα μαθήματα που πήρε με σκληρό τρόπο. «Έπρεπε να συντριβώ και να καώ για να μπορέσω να διηγηθώ την ιστορία», αναφέρει χαρακτηριστικά, δίνοντας τον τόνο για τη συνέχεια.
Στο «Future Fear», η ακουστική μπαλάντα αποκτά μία ρομποτική γλυκύτητα, καθώς η Lykke Li έρχεται αντιμέτωπη με τον επικείμενο τρόμο, ρωτώντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Πηγαίνω σε ένα σκοτεινό μέρος, χρειάζεσαι κάτι;». Η στιχουργική της δεινότητα φτάνει σε νέα ύψη στο «So Happy I Could Die», όπου περιγράφει τις στιγμές που επιμένουν να γλιστρούν μέσα από την κλεψύδρα του χρόνου κατά τη διάρκεια των «ωρών των μαγισσών».
Η εικόνα που φιλοτεχνεί για μία επεισοδιακή νύχτα και το δύσκολο επόμενο πρωινό είναι ζωντανή και γεμάτη από τη συναισθηματική εντιμότητα που χαρακτηρίζει τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας της. Στο «Sick Of Love», η ανάγκη για εκδίκηση μετά την απόρριψη παίρνει τη μορφή ενός τραγουδιού που λειτουργεί ως ο ιδανικός συνοδοιπόρος για το «Dancing On My Own» της Robyn.
Στην κορυφαία στιγμή του δίσκου, το «Knife In The Heart», η Lykke Li εκπληρώνει την επιθυμία της να κυριαρχήσει στη σκηνή, υιοθετώντας μία περσόνα που αρνείται να λυγίσει. «Μπορείς να με φτύσεις, μπορείς να με πατήσεις», διαμηνύει πάνω σε έναν από τους πιο εθιστικούς ρυθμούς που έχει συνθέσει εδώ και χρόνια, επιβεβαιώνοντας πως παραμένει μία αληθινή πρωτοπόρος της pop.
Η σύγκριση με τη Robyn είναι ίσως αναπόφευκτη για κάθε Σουηδή καλλιτέχνιδα, αλλά στην περίπτωση της Lykke Li, η επιρροή της υπήρξε εξίσου βαθιά, αν και λιγότερο προφανής. Ο Derek Davies, συνιδρυτής της νέας της δισκογραφικής στέγης Neon Gold, ανέφερε πως η μουσική της ήταν η κύρια έμπνευση για την ίδρυση της εταιρείας του.
Το «The Afterparty» λειτουργεί ως ένα χειρουργικό πλήγμα, ένας δίσκος που δεν σπαταλά ούτε δευτερόλεπτο. Το εξώφυλλο, με την ίδια να φοράει ένα καλσόν στο κεφάλι σαν ληστής τραπεζών της δεκαετίας του ’70, προετοιμάζει τον ακροατή για την οργή που κρύβεται μέσα στα τραγούδια, αν και η μουσική επένδυση είναι συχνά πολύ πιο σύνθετη και αιθέρια από όσο αφήνει να εννοηθεί η πρώτη εικόνα.
Το τραγούδι «Are You Happy Now» αναδεικνύεται στον μεγάλο νικητή του άλμπουμ. Ξεκινά χαμηλόφωνα με τα έγχορδα να στηρίζουν έναν ρυθμό που σταδιακά κλιμακώνεται, για να εκραγεί τελικά στο ρεφρέν με μία θριαμβευτική αύρα που θυμίζει τη δύναμη του «I Will Survive». Αυτή η ανθεκτικότητα διατρέχει ολόκληρο το έργο, καταλήγοντας στον ειρωνικό τίτλο του κλεισίματος, το «Euphoria».
Το κινηματογραφικό αυτό φινάλε έρχεται να μας υπενθυμίσει πως οι στιγμές αυτές δεν χτίστηκαν για να κρατήσουν για πάντα. «Παίκτη παίξε το τραγούδι σου, σπατάλησε τη νύχτα», τραγουδά, κλείνοντας τον κύκλο με έγχορδα, beats και μία δόση πικρής αγάπης.
Αν το «The Afterparty» πρόκειται όντως να είναι η τελευταία της λέξη στη μουσική βιομηχανία, τότε η Lykke Li αποχωρεί με το κεφάλι ψηλά, έχοντας μοιραστεί ένα άλμπουμ που ισορροπεί ανάμεσα στις γλυκόπικρες μελωδίες και την εκδικητική αιχμή. Η ικανότητά της να μετουσιώνει τον πόνο σε υψηλή αισθητική παραμένει αξεπέραστη, αφήνοντας πίσω της μία κληρονομιά που θα συνεχίσει να εμπνέει.
Το μόνο που μένει είναι να ελπίζουμε πως, παρά τις δηλώσεις της, θα βρει τη δύναμη για ακόμα έναν γύρο σε αυτό το ατέλειωτο μουσικό πάρτι.
