Η Rosalía μετέτρεψε το Madison Square Garden της Νέας Υόρκης σε έναν δικό της, επιβλητικό ναό κατά την πρώτη από τις δύο προγραμματισμένες εμφανίσεις της στο πλαίσιο της περιοδείας «LUX Tour». Συνδυάζοντας το μπαλέτο, το flamenco, την techno και τη θρησκευτική εικονογραφία, παρουσίασε ένα από τα πιο φιλόδοξα και ολοκληρωμένα θεάματα της χρονιάς, επιστρέφοντας στη σκηνή μετά από μία σύντομη οικογενειακή περιπέτεια.
Η εμφάνιση της Rosalía στο Madison Square Garden το βράδυ της Τρίτης επιβεβαίωσε τη θέση της ως μιας από τις πιο συναρπαστικές και τολμηρές φωνές της σύγχρονης παγκόσμιας σκηνής. Η κορυφαία καλλιτέχνιδα από την Ισπανία παρουσίασε στη Νέα Υόρκη την περιοδεία «LUX Tour», ένα υπερθέαμα 24 τραγουδιών που ισορροπεί με μοναδικό τρόπο ανάμεσα στο μνημειώδες και το οικείο, το ιερό και το βέβηλο.
Συνοδευόμενη από μία κλασική ορχήστρα, η Rosalía μετέτρεψε την αρένα σε έναν χώρο καλλιτεχνικής τελετουργίας, αποδεικνύοντας ότι η pop μπορεί να λειτουργήσει με τους όρους της υψηλής τέχνης χωρίς να χάσει την επαφή της με το κοινό.
Η συναυλία είχε ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, καθώς η τραγουδίστρια είχε αναγκαστεί να αναβάλει αρκετές εμφανίσεις της στη Βόρεια Αμερική λόγω μιας οικογενειακής έκτακτης ανάγκης. Επιστρέφοντας στη σκηνή της Βοστώνης την προηγούμενη εβδομάδα, η ίδια είχε τονίσει ότι «τα αγαπημένα πρόσωπα πρέπει να μπαίνουν σε προτεραιότητα».
Στη Νέα Υόρκη, η Rosalía έκανε πράξη αυτό το όραμα της αφοσίωσης και της ευαλωτότητας. Η έναρξη του σόου θύμιζε μαγικό κόλπο, καθώς η καλλιτέχνιδα εμφανίστηκε μέσα σε ένα κλειστό κουτί το οποίο στη συνέχεια αποκαλύφθηκε δραματικά.
Φορώντας ένα ένδυμα εμπνευσμένο από το μπαλέτο, η Rosalía έδειξε αμέσως ότι η περιοδεία «LUX Tour» δεν θα ακολουθούσε τους συνηθισμένους κανόνες μιας pop συναυλίας. Η κλασική αυτή σιλουέτα, επηρεασμένη από τα έργα του Degas, λειτούργησε ως σύμβολο απόλυτου ελέγχου και πειθαρχίας, αποφεύγοντας κάθε έννοια στατικότητας.
Οι ενδυματολογικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της βραδιάς αφηγήθηκαν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία. Κάθε νέο ένδυμα σηματοδοτούσε μία διαφορετική αισθητική και συναισθηματική στροφή στην εξέλιξη της παράστασης.
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της βραδιάς ήταν όταν η Rosalía εμφανίστηκε με απαλά βελούδινα υφάσματα σε ροζ και μπεζ αποχρώσεις. Η εμφάνιση αυτή συνόδευσε ένα τραγούδι που περιλάμβανε τη μελωδία του «Thank You» της Dido, η οποία έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από το τραγούδι «Stan» του Eminem.
Αργότερα, η ατμόσφαιρα έγινε πιο σκοτεινή και άγρια, αποκαλύπτοντας την ικανότητα της Rosalía να μεταμορφώνεται διαρκώς επί σκηνής. Αυτές οι εναλλαγές βοήθησαν το κοινό να παρακολουθήσει την εσωτερική αφήγηση του σόου, καθώς η τραγουδίστρια περνούσε από την επιθετική ενέργεια των techno ρυθμών στη θρησκευτική ευλάβεια.
Πέρα από τη θεατρική διάσταση της παράστασης, η πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς ήταν η άμεση επικοινωνία της με το κοινό. Η Rosalía αναφέρθηκε στη μακρόχρονη σχέση της με τη Νέα Υόρκη, μία πόλη που επισκέπτεται για περισσότερο από μία δεκαετία.
Θυμήθηκε μάλιστα τις πρώτες της εμφανίσεις στην πόλη, την εποχή που είχε κυκλοφορήσει το πρώτο της άλμπουμ «Los Ángeles» το 2017. Τότε, όπως εξομολογήθηκε, τραγουδούσε μπροστά σε μόλις 20 άτομα, σε πλήρη αντίθεση με το κατάμεστο Madison Square Garden.
«Είμαι τόσο ευγνώμων που βρίσκομαι ξανά εδώ. Είμαι ερωτευμένη με την πόλη –είμαι ερωτευμένη μαζί της από την πρώτη φορά που ήρθα εδώ», δήλωσε συγκινημένη η Rosalía ανάμεσα στα τραγούδια της.
«Σας ευχαριστώ που με φέρατε πίσω. Έρχομαι εδώ για περισσότερο από μία δεκαετία, από το πρώτο μου άλμπουμ, “Los Ángeles”, μέχρι σήμερα. Θυμάμαι μία από τις πρώτες εμφανίσεις εδώ –και δεν υπερβάλλω– υπήρχαν 20 άτομα. Και απόψε παίζω στο Madison Square F–king Garden! Είναι σπουδαίο για μένα. Είναι τρελό, οπότε σας ευχαριστώ πολύ που με στηρίζετε. Θα τραγουδήσω με όλη την αγάπη που έχω. Το κάνω αυτό με όλη μου την αγάπη και ελπίζω να υπάρχει κάτι εδώ που θα μπορέσετε να πάρετε μαζί σας. Αυτό δίνει νόημα σε αυτό που κάνω», συμπλήρωσε η Ισπανίδα καλλιτέχνιδα.
Στις εκπλήξεις της βραδιάς περιλαμβανόταν και η ξαφνική εμφάνιση της Maggie Rogers σε ένα θεατρικό ιντερλούδιο που είχε τη μορφή εξομολογητηρίου. Η Rosalía ανέλαβε τον ρόλο του ιερέα, ενώ η Maggie Rogers μοιράστηκε μία χιουμοριστική ιστορία για ένα ραντεβού με έναν άνδρα που ισχυριζόταν ότι εργάζεται στους New York Times, για να ανακαλύψει αργότερα ότι ήταν ο σύντροφος μιας φίλης της.
«Δημοσιογράφος των New York Times; Απλώς δεν μπορείς να τους εμπιστευτείς!», είπε αστειευόμενη η Maggie Rogers, προκαλώντας το γέλιο και τα χειροκροτήματα των χιλιάδων θεατών στην αρένα.
Η κορύφωση του σόου ήρθε με μία καθηλωτική διασκευή του κλασικού τραγουδιού «Can’t Take My Eyes Off You», που έγινε γνωστό από τον Frankie Valli το 1967. Η Rosalía ερμήνευσε το τραγούδι σχεδόν ακίνητη μέσα σε ένα χρυσό κάδρο, σαν ένας ζωντανός πίνακας ζωγραφικής.
Φορώντας ένα μεταξωτό φόρεμα σε σπασμένο λευκό και έντονα κόκκινα γάντια, η ερμηνεία της είχε μία εσωτερική και στοχαστική διάθεση. Αυτή η προσέγγιση έδωσε μία εντελώς νέα διάσταση σε ένα τόσο γνώριμο και χιλιοτραγουδισμένο τραγούδι της παγκόσμιας δισκογραφίας.
Για το κλείσιμο της βραδιάς, η ορχήστρα ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς η Rosalía μετακινήθηκε στον δικό τους ξεχωριστό χώρο στη σκηνή. Μια κάμερα που κατέγραφε το σόου από ψηλά αποκάλυψε ότι η σκηνή είχε πάρει τη μορφή ενός φωτισμένου σταυρού.
Η τελική αυτή εικόνα έδεσε ιδανικά όλα τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της παράστασης. Το εξομολογητήριο, οι αναφορές στην πίστη και η θρησκευτική εικονογραφία βρήκαν τη θέση τους σε ένα φινάλε που θύμιζε αληθινή λειτουργία.
Η εμφάνιση της Rosalía στη Νέα Υόρκη απέδειξε ότι η σύγχρονη pop σκηνή μπορεί να είναι εξαιρετικά φιλόδοξη, βαθιά προσωπική και εικαστικά άρτια. Η Ισπανίδα καλλιτέχνιδα χρησιμοποιεί τα εργαλεία του θεάματος για να δημιουργήσει μία εμπειρία που ξεπερνά τη στείρα διασκέδαση και αγγίζει τα όρια της πνευματικής αναζήτησης.Η ικανότητά της να γεφυρώνει το παραδοσιακό flamenco με τους σύγχρονους ηλεκτρονικούς ρυθμούς και τη θρησκευτική παράδοση δείχνει τον δρόμο για το πώς μπορεί να εξελιχθεί μία ζωντανή εμφάνιση στην εποχή μας.
Σε έναν κόσμο όπου οι μεγάλες περιοδείες συχνά βασίζονται στην τυποποίηση, η Rosalía τολμά να προτείνει μία τελετουργία, αφήνοντας το κοινό με την αίσθηση ότι συμμετείχε σε κάτι πραγματικά μοναδικό.
