Ο Graham Coxon, ο κιθαρίστας των Blur, προχώρησε σε μία απρόσμενη εξομολόγηση, δηλώνοντας πως αν είχε μεγαλώσει στο Μάντσεστερ πιθανότατα θα είχε γίνει μέλος των Oasis. Αυτή η παραδοχή ρίχνει ένα εντελώς νέο φως στη θρυλική κόντρα της Britpop σκηνής της δεκαετίας του ’90, αποδεικνύοντας ότι η μουσική συγγένεια και οι κοινές αναφορές των δύο συγκροτημάτων ήταν τελικά πολύ ισχυρότερες από την τεχνητή αντιπαλότητα που συντηρούσαν τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης εκείνης της εποχής.
Ο Graham Coxon προκάλεσε αίσθηση με την πρόσφατη συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό Les Inrockuptibles, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε κάλλιστα να παίζει κιθάρα στους Oasis αν είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στο Μάντσεστερ. Η δήλωση αυτή έρχεται σε μία περίοδο που το κλίμα ανάμεσα στα δύο κορυφαία συγκροτήματα της Britpop έχει εξομαλυνθεί πλήρως, αφήνοντας πίσω την ιστορική έχθρα των ’90s.
Μετά τη θεαματική ανακοίνωση της επανένωσης των Oasis, οι παλιοί τους αντίπαλοι από το Λονδίνο δείχνουν να αγκαλιάζουν την κοινή τους κληρονομιά με έναν πολύ πιο ώριμο τρόπο.
«Είμαι από το Ντέρμπι, που δεν είναι τόσο βόρεια όσο το Μάντσεστερ, αλλά αν είχα μεγαλώσει στην ίδια περιοχή με τους Gallagher μάλλον θα είχα καταλήξει στους Oasis», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Graham Coxon, αναγνωρίζοντας τα κοινά στοιχεία που τον συνδέουν με τα δύο αδέλφια.
Ο έμπειρος κιθαρίστας εξήγησε ότι η μουσική τους αφετηρία ήταν ουσιαστικά η ίδια. «Όλοι μας αγαπούσαμε την ίδια μουσική, οπότε μάλλον θα είχα καταλήξει στους Oasis… πράγμα που είναι μία περίεργη σκέψη», συμπλήρωσε, αναλογιζόμενος αυτό το εναλλακτικό σενάριο της μουσικής ιστορίας.
Αυτή η κοινή βάση εντοπίζεται στο κίνημα των Mod και τις μεγάλες βρετανικές μπάντες της δεκαετίας του ’60. Καλλιτέχνες όπως οι Beatles, οι The Kinks, οι The Who, οι Pink Floyd και ο Syd Barrett επηρέασαν βαθιά την αισθητική και των δύο πλευρών. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι στα πρώτα τους βήματα, οι Blur είχαν επηρεαστεί έντονα από τον περίφημο baggy ήχο του Μάντσεστερ.
Αυτή η τάση αποτυπώθηκε ανάγλυφα στο ντεμπούτο άλμπουμ τους «Leisure» που κυκλοφόρησε το 1991. Τραγούδια όπως το «She’s So High», το «Bang» και το «There’s No Other Way» κουβαλούσαν αυτή την ψυχεδελική χορευτική διάθεση που κυριαρχούσε τότε στον βρετανικό Βορρά. Η πραγματική σύγκρουση όμως ήρθε λίγα χρόνια αργότερα, το 1995, με τη διαβόητη μάχη των charts που έμεινε στην ιστορία.
Τότε, το τραγούδι «Country House» των Blur και το «Roll With It» των Oasis κυκλοφόρησαν την ίδια ακριβώς ημέρα, σπρώχνοντας τους θαυμαστές και τον Τύπο σε μία πρωτοφανή πόλωση. Οι Blur κέρδισαν εκείνη τη συγκεκριμένη αναμέτρηση, κατακτώντας την κορυφή, όμως η κόντρα αυτή άφησε βαθιά σημάδια και στους δύο πόλους. Η αντιπαλότητα ήταν τόσο έντονη που πρόσφατα, το 2024, έγινε γνωστό ότι ενέπνευσε ακόμα και ένα θεατρικό έργο στο West End του Λονδίνου.
Με το πέρασμα του χρόνου, η ένταση έδωσε τη θέση της στον αμοιβαίο σεβασμό και σε μερικές απρόσμενες φιλίες. Ο Damon Albarn και ο Noel Gallagher έγιναν φίλοι μέσα από τις κοινές τους εμπειρίες, φτάνοντας μάλιστα να συνεργαστούν στη σκηνή αλλά και στο τραγούδι «We Got The Power» των Gorillaz. Από την πλευρά του, ο Liam Gallagher έχει εκφράσει δημόσια την εκτίμησή του για τους Blur, αποκαλώντας τον Damon Albarn έναν σπουδαίο τραγουδοποιό.
Όταν ανακοινώθηκε η επανένωση των Oasis, μία εξέλιξη που ο Damon Albarn είχε προβλέψει ήδη από το 2023, τα μέλη των Blur αντέδρασαν με μεγάλο ενθουσιασμό. Ο ντράμερ Dave Rowntree δήλωσε ότι θα ήταν ο πρώτος στην ουρά για να αγοράσει εισιτήριο για τις συναυλίες τους. Παράλληλα, τόσο ο Graham Coxon όσο και ο μπασίστας Alex James εξέφρασαν τη χαρά τους που είδαν τους παλιούς τους αντιπάλους να επιστρέφουν μαζί στη σκηνή.
Ο ίδιος ο Damon Albarn πάντως, παρότι είχε προβλέψει αυτή την επιστροφή, ξεκαθάρισε ότι δεν θα παρακολουθήσει κάποια από τις συναυλίες τους λόγω φορτωμένου προγράμματος. Σχολιάζοντας την ιστορική τους κόντρα, παραδέχτηκε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι οι Oasis κέρδισαν τελικά τον πόλεμο της Britpop. «Λοιπόν, ήταν προφανές, έτσι δεν είναι; Νομίζω ότι μπορούμε να πούμε επίσημα ότι οι Oasis κέρδισαν τη μάχη, τον πόλεμο, την εκστρατεία, τα πάντα», δήλωσε ο τραγουδιστής των Blur.
«Αυτοί είναι οι νικητές. Παίρνουν την πρώτη θέση. Μπροστά σε τόσο αδιαμφισβήτητα στοιχεία, είμαι χαρούμενος να το αποδεχτώ και να παραδεχτώ την ήττα μου. Είναι το καλοκαίρι τους και ο Θεός να τους ευλογεί. Ελπίζω να περάσουν όλοι υπέροχα, αλλά εγώ θα βρίσκομαι σε ένα πολύ, πολύ διαφορετικό μέρος», πρόσθεσε ο Damon Albarn, κλείνοντας οριστικά ένα κεφάλαιο που απασχόλησε τη μουσική βιομηχανία για τρεις δεκαετίες.
Αυτή η παραδοχή δεν μειώνει σε τίποτα τη δική τους πρόσφατη επιτυχία, καθώς το 2024 ήταν μία εξαιρετική χρονιά για τους Blur. Κυριάρχησαν στην επικαιρότητα με το ντοκιμαντέρ «To The End», το οποίο κατέγραψε την επανένωσή τους και την ηχογράφηση του δίσκου «The Ballad Of Darren» που κυκλοφόρησε το 2023. Οι δύο μεγάλες συναυλίες τους στο Στάδιο Wembley το καλοκαίρι του 2024 απέδειξαν ότι η δυναμική τους παραμένει ακλόνητη.
Στην ίδια συνέντευξη, ο Graham Coxon αποκάλυψε και μία άλλη εναλλακτική πορεία που θα του άρεσε να είχε ακολουθήσει, αν δεν είχε βρεθεί ποτέ στους Blur. Αναφέρθηκε με μεγάλο ενθουσιασμό στους Pavement, το εμβληματικό συγκρότημα της αμερικανικής indie σκηνής από την Καλιφόρνια. «Οι Pavement θα είχαν φάση, ήταν ακριβώς στη σωστή πλευρά του χάους, κάπως χαλαροί και εκφραστικοί», εξήγησε ο κιθαρίστας.
«Μου άρεσε να τους βλέπω ζωντανά γιατί με ενέπνεαν με έναν τρόπο που με έκανε να μη θέλω να παίζω τόσο αυστηρά. Ήθελα να μπορώ να είμαι λίγο πιο αφηρημένος και εκφραστικός… οι σωστές νότες δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία», δήλωσε, αναλύοντας την προσέγγισή του στην κιθάρα. «Δεν πρόκειται για μία jazz προσέγγιση, αλλά σχεδόν πλησιάζει σε αυτή την αίσθηση της έκφρασης και της ελευθερίας», κατέληξε, περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη μουσική του εξέλιξη.
Πέρα από τη δραστηριότητά του με τους Blur, ο Graham Coxon παραμένει ένας εξαιρετικά ενεργός σόλο καλλιτέχνης, ενώ παράλληλα αποτελεί το ήμισυ του ντουέτου The Waeve. Αυτόν τον καιρό ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει τον ακυκλοφόρητο δίσκο του από το 2011 με τίτλο «Castle Park». Ταυτόχρονα, επιβεβαίωσε την επανακυκλοφορία ολόκληρης της προσωπικής του δισκογραφίας σε φυσική μορφή.
Η αρχή θα γίνει με τον πρώτο δίσκο του «The Sky Is Too High» από το 1998 και το διάδοχό του «The Golden D» που κυκλοφόρησε το 2000. Συνολικά, η σειρά των επανακυκλοφοριών θα περιλαμβάνει εννέα άλμπουμ και τρία soundtracks. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται τα άλμπουμ «Crow Sit On Blood Tree» του 2001, «The Kiss Of Morning» του 2002, «Happiness In Magazines» του 2004, καθώς και τα μεταγενέστερα «Love Travels At Illegal Speeds» του 2006, «The Spinning Top» του 2009 και «A+E» του 2012.
Οι θαυμαστές του θα έχουν επίσης την ευκαιρία να αποκτήσουν τα soundtrack για τις δύο σεζόν της σειράς «The End of The F***ing World 1» και «The End of The F***ing World 2», καθώς και τη μουσική επένδυση για ένα graphic novel του 2021. Μέσα στον χειμώνα, ο Graham Coxon θα πραγματοποιήσει μία μεγάλη περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο, με στάσεις στο Εδιμβούργο, το Μάντσεστερ, το Μπρίστολ, το Μπράιτον και το Λονδίνο. Αυτές οι εμφανίσεις θα είναι οι πρώτες του με πλήρη live μπάντα μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια.
Η αναδρομή του Graham Coxon στο παρελθόν και η ετοιμότητά του να γεφυρώσει το χάσμα με τους Oasis δείχνει πόσο έχει ωριμάσει η γενιά της Britpop. Οι πικρίες και οι τεχνητές κόντρες των 90s έχουν δώσει τη θέση τους σε μία βαθιά εκτίμηση για τη δημιουργική ελευθερία και την κοινή πολιτιστική κληρονομιά. Τελικά, είτε στο Μάντσεστερ είτε στο Λονδίνο, η πραγματική νίκη αυτής της γενιάς δεν κρίθηκε στα charts, αλλά στην αντοχή των τραγουδιών τους στον χρόνο.
