Έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Ozzy Osbourne, η Kelly Osbourne περιέγραψε το πένθος ως έναν πόνο που αλλάζει την εικόνα που έχει ο άνθρωπος για τον ίδιο του τον εαυτό. Η ανάρτησή της συνέπεσε με την πρώτη επίσημη «Ημέρα Ozzy» στο Μπέρμιγχαμ, όπου η οικογένεια, οι θαυμαστές και η πόλη τίμησαν τον τραγουδιστή των Black Sabbath, τη μουσική του πορεία και τις βαθιές τοπικές ρίζες του.
Η Kelly Osbourne δεν έγραψε μόνο για την απουσία του πατέρα της. Στην ανάρτηση που δημοσίευσε για τη συμπλήρωση ενός έτους από τον θάνατο του Ozzy Osbourne, προσπάθησε να περιγράψει όσα χάνονται μαζί με έναν αγαπημένο άνθρωπο: η αίσθηση ασφάλειας, η παλιά καθημερινότητα και ένα μέρος της προσωπικότητας εκείνου που μένει πίσω.
Με τίτλο «Όσα έμαθα για το πένθος τον τελευταίο χρόνο», το κείμενό της παρουσιάζει την απώλεια ως μια εμπειρία που χωρίζει τη ζωή στα δύο. Ο Ozzy πέθανε σε ηλικία 76 ετών, μόλις 17 ημέρες μετά την αποχαιρετιστήρια συναυλία του στο Villa Park του Μπέρμιγχαμ, όπου εμφανίστηκε ως σόλο καλλιτέχνης και για τελευταία φορά με τους Black Sabbath.
«Δεν θρηνώ μόνο τον πατέρα που έχασα. Θρηνώ την ψυχή που ήμουν πριν ο θάνατος μάθει στην καρδιά μου το ίδιο της το όνομα», έγραψε η Kelly.
«Υπάρχει ένα πένθος που κλέβει περισσότερα από τον άνθρωπο που αγαπάς. Παίρνει αθόρυβα το φως από το γέλιο σου, την αθωότητα από την ελπίδα σου, και ο ξένος στον οποίο μετατρέπεσαι είναι κάποιος που θα περάσεις μια ζωή προσπαθώντας να αναγνωρίσεις», συνέχισε.
Το πιστοποιητικό θανάτου του Ozzy ανέφερε ως αιτία την καρδιακή ανακοπή, ενώ κατέγραφε επίσης τη στεφανιαία νόσο και τη νόσο του Πάρκινσον. Στο πεδίο του επαγγέλματος αναγραφόταν: «Τραγουδοποιός, ερμηνευτής και θρύλος της rock».
Η Kelly στάθηκε ιδιαίτερα στην αλλαγή που προκαλεί η απώλεια στον άνθρωπο που πενθεί. Για την ίδια, το βαθύτερο τραύμα βρίσκεται στην καθημερινή αναμέτρηση με τον εαυτό που υπήρχε πριν από τον θάνατο του πατέρα της.
«Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι πένθος σημαίνει πως σου λείπει κάποιος που έφυγε, όμως η βαθύτερη θλίψη είναι να ξυπνάς κάθε μέρα και να λαχταράς την εκδοχή του εαυτού σου που πέθανε μαζί του. Το πένθος είναι μια γλώσσα που κανείς δεν μιλά πραγματικά μέχρι να τον αναγκάσει η ζωή», έγραψε.
«Δεν μπορεί να εξηγηθεί, να δανειστεί ή να υπάρξει στη φαντασία. Καταλαβαίνεις τον ατέλειωτο πόνο του μόνο όταν έχεις σταθεί μέσα στην αβάσταχτη σιωπή, κουβαλώντας μια αγάπη που δεν έχει πια πού να πάει», πρόσθεσε.
Το μήνυμά της συνέπεσε με την πρώτη επίσημη «Ημέρα Ozzy» στο Μπέρμιγχαμ. Η πόλη διοργάνωσε δωρεάν πρόγραμμα με μουσική, εκθέσεις, περιπάτους, δημόσιες παρεμβάσεις και αφιερώματα στη ζωή του, αναγνωρίζοντας τη σχέση του με τον τόπο όπου γεννήθηκε η heavy metal σκηνή των Black Sabbath.
Ο Jack Osbourne κάλεσε παράλληλα τους θαυμαστές να μοιραστούν προσωπικές ιστορίες για τον πατέρα του. «Αυτό θέλω», είπε. «Θέλω να γεμίσει ολόκληρη η 22η Ιουλίου μόνο με υπέροχες ιστορίες για τον Ozzy».
Η Kelly είχε μιλήσει δημόσια για τη δυσκολία της απώλειας από τις πρώτες εβδομάδες. «Για αρκετό καιρό δεν θα είμαι καλά», είχε γράψει, εξηγώντας ότι το πένθος «έρχεται ξαφνικά σε κύματα». Μερικούς μήνες αργότερα ανέφερε πως είχε αρχίσει να βρίσκει ξανά το χαμόγελό της, χωρίς να παρουσιάζει αυτή τη μεταβολή ως οριστική έξοδο από τον πόνο.
«Μου λείπει εκείνη που ήμουν πριν πεθάνει ο μπαμπάς μου. Πριν η καρδιά μου γίνει σπίτι της απουσίας. Πριν κάθε ανάμνηση γίνει ταυτόχρονα ευλογία και πληγή», έγραψε στην επέτειο.
«Ορισμένες απώλειες δεν σε συντρίβουν μόνο. Χωρίζουν τη ζωή σου σε δύο ανθρώπους: σε εκείνον που ήσουν πριν και σε εκείνον που έμεινε πίσω», πρόσθεσε.
Τον Φεβρουάριο, η Kelly και η μητέρα της, Sharon, παρέλαβαν στο Μάντσεστερ το μεταθανάτιο Βραβείο Συνολικής Προσφοράς του Ozzy στα BRIT Awards. Είχαν προηγουμένως παραλάβει εκ μέρους του και το Βραβείο του Δημάρχου του Μπέρμιγχαμ, την ημέρα που θα συμπλήρωνε τα 77 του χρόνια.
Η Sharon τίμησε επίσης τον σύζυγό της στην πρώτη επέτειο του γάμου τους μετά τον θάνατό του. «Μου λείπει το χέρι σου μέσα στο δικό μου, όμως κουβαλώ την αγάπη σου σε κάθε μου βήμα», έγραψε. «Για πάντα ο σύζυγός μου. Για πάντα η καρδιά μου».
«Ίσως αυτή να είναι η πιο σκληρή αλήθεια του πένθους. Ο θάνατος παίρνει τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αφήνει να ζούμε σαν φαντάσματα εκείνων που ήμασταν», έγραψε η Kelly.
Η μνήμη του Ozzy ζει πλέον ταυτόχρονα σε έναν δημόσιο και σε έναν βαθιά ιδιωτικό χώρο. Για το Μπέρμιγχαμ είναι μέρος της μουσικής ιστορίας του· για εκατομμύρια ακροατές, μια φωνή που άλλαξε τη heavy metal· για την οικογένειά του, παραμένει ο άνθρωπος του οποίου η απουσία συναντάται σε κάθε μικρή στιγμή της ημέρας.
Η εξομολόγηση της Kelly υπογραμμίζει ότι το πένθος δεν ακολουθεί πρόγραμμα και δεν ολοκληρώνεται σε μια επέτειο. Μαθαίνει κανείς να ζει μαζί του, κρατώντας χώρο τόσο για την πληγή όσο και για την αγάπη που την προκάλεσε.
