Λίγο μετά τον θάνατο της Jennifer Finch των L7 και ενόψει της κυκλοφορίας των απομνημονευμάτων της, κορυφαίες προσωπικότητες της underground και grunge σκηνής μιλούν για τη γενναιότητα, την αλληλεγγύη και τη βαθιά ανθρώπινη κληρονομιά μιας πρωτοπόρου της punk μουσικής.
Η απώλεια της Jennifer Finch από καρκίνο στον εγκέφαλο σε ηλικία 59 ετών άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην underground σκηνή του Λος Άντζελες. Σύσσωμη η γενιά που διαμόρφωσε την εναλλακτική rock και punk κληρονομιά της δεκαετίας του ’90 αποτίει φόρο τιμής σε μια γυναίκα που ένωσε την ακατέργαστη καλλιτεχνική δύναμη με τη βαθιά, ανιδιοτελή φιλία.
Η Jennifer Finch ήταν ακόμη στην εφηβεία όταν συνάντησε τον Flea στις αρχές της δεκαετίας του ’80, στις απαρχές των Red Hot Chili Peppers. Ο ίδιος θυμάται με νοσταλγία εκείνη την πρώτη επαφή στο σπίτι ενός κοινού φίλου.
«Είχε μια λάμψη μέσα της», δήλωσε ο Flea. «Ήταν έξυπνη. Ήταν αστεία. Μου είπε ότι ήθελε να παίξει μπάσο, κι εγώ κάθισα μαζί της και της έδειξα μερικά πράγματα για να ξεκινήσει. Μου είπε αργότερα ότι αυτό ήταν το πρώτο της μάθημα μπάσου», ανέφερε ο μουσικός.
«Ήταν κατόρθωμα να είσαι επιζών, να ευδοκιμείς, να δημιουργείς τέχνη μέσα από όλο αυτόν τον πόνο και τους μηχανισμούς επιβίωσης που μοιραζόμασταν», σημείωσε ο Flea για την πορεία της μέσα στα χρόνια. «Ήταν κατόρθωμα να το μετατρέψεις σε κάτι όμορφο που έκανε τους ανθρώπους ευτυχισμένους», πρόσθεσε.
Η Courtney Love συνδέθηκε στενά με τη Finch το καλοκαίρι του 1983, κάνοντας ωτοστόπ από το Σαν Φρανσίσκο στο Λος Άντζελες. Οι δυο τους μοιράστηκαν την αγάπη τους για τη μουσική, ακούγοντας από U2 και Echo and the Bunnymen μέχρι SST hardcore και Red Hot Chili Peppers.
«Το σπίτι του πατέρα της είναι ό,τι πιο κοντινό σε σπιτικό είχα ποτέ», δήλωσε η Courtney Love.
«Με έσερνε σε συναυλίες. Δεν υπήρχε μέρα που να μην στάθηκε στο πλευρό του παράξενου κοριτσιού από τον βορρά. Είχαμε κιθάρες και μάθαμε η μία στην άλλη να παίζει. Οι Runaways ήταν οι δικοί μας Sex Pistols», συμπλήρωσε.
Η προσωπική αφήγηση της ζωής της αποτυπώνεται στα απομνημονεύματά της με τίτλο «Shooting Up and Making Out: A Memoir of My Life in LA and L7», τα οποία συνέγραψε με τον Jeff Alulis και θα κυκλοφορήσουν από τον εκδοτικό οίκο Da Capo στις 19 Ιανουαρίου. Στις σελίδες του καταγράφει τα δύσκολα παιδικά χρόνια δίπλα σε μια κακοποιητική θετή μητέρα, την αγάπη για τη φωτογραφία και τη μάχη με την ηρωίνη.
Αφού συμμετείχε σε ένα βραχύβιο σχήμα με την Courtney Love και την Kat Bjelland των μετέπειτα Babes in Toyland, εντάχθηκε δυναμικά στις L7.
«Μας παρακαλούσε επίμονα να μπει στο συγκρότημα πριν καν φύγει η άλλη μας μπασίστρια. Είχε πολύ θράσος», είπε η τραγουδίστρια και κιθαρίστρια Donita Sparks.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Finch έπαιζε επιθετική punk μουσική δίπλα στην Sparks και τη Suzi Gardner, κατακτώντας τους συναυλιακούς χώρους της πόλης.
Όταν ο Tom Morello έφτασε στο Λος Άντζελες αναζητώντας τον δρόμο του, πολύ πριν από τους Rage Against the Machine, η Finch τον αγκάλιασε θερμά. Αργότερα, όταν οι L7 περιόδευαν στο Σαν Φρανσίσκο όπου ηχογραφούσε το τότε συγκρότημά του, οι Lock Up, περνούσαν πολλές ώρες μαζί.
«Πάντα με εξέπλησσε το γεγονός ότι κάποιος τόσο κουλ ήταν τόσο ευγενικός μαζί μου. Προφανώς εκφράζω μεγάλη ανασφάλεια με αυτή τη δήλωση. Αλλά εκείνη ήταν απλώς σε ένα από τα πιο κουλ συγκροτήματα όλων των εποχών στην underground σκηνή του Λος Άντζελες», θυμήθηκε ο κιθαρίστας.
Η Finch συνδέθηκε επίσης βαθιά με τον Billy Corgan των Smashing Pumpkins, μετά από σύσταση της Courtney Love.
«Η Jennifer μου είπε σε πολλές περιπτώσεις ότι ένιωθε πως η μουσική την είχε σώσει και ήθελε αυτού του είδους τη σωτηρία για όλους όσους συνδεόταν· ειδικά για τις νέες γυναίκες που ήθελαν το δικό τους μέλλον στη μουσική», είπε.
«Δεν θεωρούσε τον εαυτό της ανώτερο από κανέναν ή από τίποτα και αηδίαζε προσωπικά από την αύρα της στιγμιαίας διασημότητας που συνόδευε το πρώτο κύμα της grunge», πρόσθεσε.
Οι L7 τελειοποίησαν τον εκρηκτικό ήχο τους στο EP «Smell the Magic» και στα άλμπουμ «Bricks Are Heavy» και «Hungry for Stink», κερδίζοντας διαρκή παρουσία στις εκπομπές «120 Minutes» και «Headbangers Ball» του MTV. Η συνθετική της υπογραφή ξεχώρισε σε τραγούδια όπως το «Everglade», το «One More Thing» και το «Shirley», μια δυναμική ωδή στην οδηγό αγώνων Shirley Muldowney με το περίφημο ηχητικό sample «Κερδίζει».
«Η Jennifer είχε μεγάλη ενέργεια», τόνισε η Donita Sparks. «Είχε σπουδαίο στυλ. Ήταν εξαιρετική στη σκηνή, με φοβερές κινήσεις. Ήταν γενναία», πρόσθεσε.
Η πορεία του συγκροτήματος περιέλαβε τραγούδια-σταθμούς όπως το «Shove» και το «Pretend We’re Dead», καθώς και κοινές εμφανίσεις με τους Nirvana.
«Ο Kurt λάτρευε την Jennifer και ήταν από τα λίγα άτομα που μιλούσε μαζί τους αρκετές φορές την εβδομάδα», ανέφερε η Courtney Love, επισημαίνοντας τη στήριξη που της πρόσφερε μετά τον θάνατο του Kurt Cobain.
«Με βοήθησε να ξεπεράσω εκείνον τον φρικτό μήνα και δεν έφυγε από το πλευρό μου», πρόσθεσε.
Παράλληλα με τη μουσική, η Finch αφιερώθηκε στην υποστήριξη ανθρώπων που πάλευαν με τον εθισμό.
«Αναμίχθηκε πολύ στην κοινότητα των απεξαρτημένων και νομίζω ότι βοήθησε άλλους καλλιτέχνες χρησιμοποιώντας τις γνώσεις και την εμπειρία της», δήλωσε ο ιδρυτής του Warped Tour, Kevin Lyman.
Υπερασπίστηκε με πάθος τα δικαιώματα των γυναικών και ηγήθηκε της ιστορικής πρωτοβουλίας «Rock for Choice».
«Μια πολύ πρώιμη εμφάνιση των Rage Against the Machine ήταν σε μια συναυλία για τα αναπαραγωγικά δικαιώματα της οποίας ηγήθηκαν οι L7, το Rock for Choice», σημείωσε ο Tom Morello. «Βοήθησε πραγματικά να συσπειρωθεί η κοινότητά μας, η οποία είχε διαφορετικά επίπεδα πολιτικής συνειδητοποίησης και ενδιαφέροντος γύρω από αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα».
Στο βιβλίο της, η μουσικός —η οποία συμμετείχε επίσης στα συγκροτήματα Other Star People και The Shocker— μιλά ανοιχτά για τις ασθένειες που αντιμετώπισε, όπως η αδενομύωση και ο καρκίνος του θυρεοειδούς.
«Θαυμάζω πραγματικά τους ανθρώπους που μπορούν να ζουν ανάμεσα στο να είναι ένα πολύ ταπεινό, ευγενικό, περιποιητικό ανθρώπινο ον και ένας πολεμιστής», είπε η Melissa Auf der Maur.
«Ανυπομονώ να κυκλοφορήσει το βιβλίο της Jennifer. Είναι τόσο τραγικό που πέθανε πριν ειπωθεί η ιστορία της με τα δικά της λόγια», πρόσθεσε η πρώην μπασίστρια των Hole και των Smashing Pumpkins.
Η Auf der Maur εμπνεύστηκε να ασχοληθεί με το μπάσο βλέποντας τις L7 στο Μόντρεαλ το 1991, μαζί με μορφές όπως η Kim Gordon των Sonic Youth και η Jill Emery των Hole.
«Κάτι σχετικά με το να βλέπω μόνο γυναίκες σε αυτό το επίπεδο τραχύτητας και δύναμης μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση. Το μπάσο απλώς με καλούσε», ανέφερε η ίδια.
Ενώ ο Billy Corgan τόνισε: «Οι L7 έσπασαν το καλούπι και αναδιαμόρφωσαν την ιδέα ότι η σκληρή μουσική ήταν ουσιαστικά προνόμιο ενός φύλου, και το έκαναν με τρόπο που έκανε το μήνυμά τους μήνυμα ενότητας για όλους», τόνισε
Στο κεφάλαιο «Fourteen and Shooting», με αφορμή μια έκθεση φωτογραφιών της από την εφηβεία, η Finch κατέγραψε τις σκέψεις της για τη θέση του συγκροτήματος στην ιστορία.
«Προσπαθούσαν να βγάλουν νόημα από στιγμές που δεν είχαν ζήσει, κι εγώ επιμελούμουν ένα παρελθόν που δεν είχα επεξεργαστεί πλήρως η ίδια», έγραψε η μπασίστρια.
«Το συνέδεσα με τη δεκαετία μου στις L7. Πώς παλέψαμε τόσο σκληρά για μια θέση στην αφήγηση, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουμε ότι το κατεστημένο δεν μας ήθελε στην ιστορία. Μας χρειαζόταν να υπάρχουμε ως περιθωριακοί, για να δώσουν πλαίσιο στα πιο εμπορικά επιτυχημένα συγκροτήματά τους ως πιο αυθεντικά. Ήμασταν μια αναφορά, όχι μια επανάσταση», σημείωσε.
Ο Fat Mike Burkett των NOFX θυμάται την επικοινωνία τους λίγο πριν το τέλος.
«Μίλησα με την Jennifer πριν από περίπου τρεις μήνες ρωτώντας πώς είναι. Μου απάντησε: “Mike, είμαι καλά. Έχω τον καλύτερο σύντροφο, οι άνθρωποι μου συμπεριφέρονται πολύ καλά και είμαι σε ειρήνη”. Δεν ήταν χαρούμενη γι’ αυτό, αλλά συνειδητοποίησε τι αντίκτυπο είχε σε αυτόν τον κόσμο, πόσο σημαντική ήταν και πόσων ανθρώπων τη ζωή έκανε καλύτερη», περιέγραψε ο τραγουδιστής.
Η Courtney Love περιέγραψε τις τελευταίες εβδομάδες στο πλευρό της φίλης της με μοναδική ζεστασιά.
«Δεν θα μπορούσε να είχε γράψει η ίδια καλύτερα το χαοτικό της τέλος. Περισσότερα από 100 άτομα πάλευαν να μπουν μέσα, υποστηρίζοντας ότι ήταν στη λίστα σαν να επρόκειτο για κλαμπ, επειδή είχε περισσότερους από 100 πιστούς φίλους που θα υποθήκευαν τα σπίτια τους για εκείνη», είπε.
«Υπήρχαν πορτιέρηδες που εναλλάσσονταν στην πόρτα… οι κουρασμένοι, οι άρρωστοι, οι πεινασμένοι, οι διάσημοι και πολλοί πρώην σύντροφοι εμφανίστηκαν, όλοι μετανιωμένοι για τα λάθη τους. Το λάτρεψε. Όλοι τη θυμούνταν με αγάπη και έκλαιγαν», συνέχισε.
«Στις τέσσερις το πρωί, όταν το σώμα της κατέρρευσε και το ιατρικό προσωπικό είπε ότι ήρθε η ώρα, άκουσα κάποιον να λέει: “Μα παραγγείλαμε πρωινό για τις οκτώ και ο Flea έρχεται στις εννέα”», πρόσθεσε η Love.
Οι L7 ετοιμάζονται για την αποχαιρετιστήρια περιοδεία «Last Hurrah» αυτό το φθινόπωρο, με την Tsuzumi Okai στο μπάσο, εκπληρώνοντας την επιθυμία της εκλιπούσας.
«Είναι ένα πολύ περίεργο συναίσθημα να θρηνείς αλλά παράλληλα να πρέπει να συνεχίσεις να προχωράς. Απλώς πρέπει να κάνω λίγο κάθε μέρα, κι αν μπορώ να κάνω λίγο κάθε μέρα, μπορώ να το ξεπεράσω αυτό και όλοι μας μπορούμε να το ξεπεράσουμε», ανέφερε η Donita Sparks.
«Η περιοδεία υποτίθεται ότι είναι ένα χαρούμενο αντίο. Μπορούμε να τιμήσουμε την Jennifer. Τώρα θα υπάρχει σίγουρα πολύ περισσότερο συναισθηματικό φορτίο. Δένουμε την καριέρα μας με κορδέλα. Αυτό ήθελε η Jennifer να κάνουμε, οπότε το κάνουμε. Η πλημμύρα αγάπης που έχει εκδηλωθεί για την Jennifer και τις L7 από τη στιγμή που έφυγε από τη ζωή είναι εξαιρετική, συγκινητική και κάπως σαρωτική», τόνισε.
Η παρακαταθήκη της Finch μένει ανεξίτηλη στις καρδιές όσων συμπορεύτηκαν μαζί της.
«Η Jennifer ακουγόταν σαν τον εαυτό της, κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορώ να κάνω σε οποιονδήποτε», δήλωσε ο Flea. «Ήξερε τι αγαπούσε και το διεκδικούσε. Έβαζε όλο της το σώμα σε κάθε νότα. Παλλόταν μαζί με το όργανο. Ήταν μια αληθινή ροκού», κατέληξε.
Η απώλεια της Jennifer Finch αφήνει πίσω της το αποτύπωμα μιας αληθινής πρωτοπόρου, η οποία έζησε τη ζωή και τη μουσική της με απόλυτη αυθεντικότητα και χωρίς κανέναν συμβιβασμό.
Μέσα από τα επερχόμενα απομνημονεύματά της «Shooting Up and Making Out: A Memoir of My Life in LA and L7», η φωνή της θα συνεχίσει να εμπνέει τις επόμενες γενιές, υπενθυμίζοντας ότι η punk μουσική υπήρξε πρωτίστως μια βαθιά πράξη συντροφικότητας, προσωπικής επιβίωσης και αδιαπραγμάτευτης ειλικρίνειας.
