Από την απόρριψή της από τις KATSEYE μέχρι την απροσδόκητη απογείωση του «Ain’t In LA», η ADÉLA εξηγεί πώς ο διαδικτυακός θόρυβος παραλίγο να καταστρέψει τη σχέση της με τη μουσική, επιλέγοντας να μείνει γειωμένη στην καθημερινότητα αντί να κυνηγήσει πρόωρες διακρίσεις.
Στην εποχή όπου μια σύμπτωση μπορεί να μετατρέψει ένα άγνωστο όνομα σε θέμα συζήτησης μέσα σε λίγες ώρες, η διαχείριση της ξαφνικής έκθεσης μοιάζει με ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο. Η ADÉLA γνωρίζει καλά αυτό το συναίσθημα.
Μέσα σε λίγους μόλις μήνες, η 22χρονη Σλοβάκα τραγουδίστρια είδε την καθημερινότητά της να διαλύεται από τον θόρυβο εκατομμυρίων ψηφιακών σχολίων, όταν το καλοκαιρινό τραγούδι της «Ain’t In LA» έγινε viral και ταξίδεψε σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η απότομη αυτή αναγνώριση δεν συνοδεύτηκε μόνο από ενθουσιασμό, αλλά και από ένα κύμα ανηλεούς κριτικής που δοκίμασε τις ψυχικές της αντοχές, οδηγώντας την σε καταστάσεις έντονου άγχους και σε μια πρωτόγνωρη ανάγκη να αποδράσει από την ίδια την πραγματικότητα που έχτισε.
Η σχέση της με τη δημοσιότητα δεν ξεκίνησε με ανέφελες δάφνες. Λίγο καιρό πριν από τη δικαίωση της προσωπικής της δουλειάς, η ADÉLA είχε αντιμετωπίσει την ψυχρολουσία της απόρριψης, όταν δεν κατάφερε να περάσει στην τελική σύνθεση του γυναικείου συγκροτήματος KATSEYE.
Αντί όμως να εγκαταλείψει την προσπάθεια, επέλεξε να ακολουθήσει τη δική της ανεξάρτητη κατεύθυνση, κυκλοφορώντας το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ με τίτλο «Prima», το οποίο σημείωσε αξιοσημείωτη εμπορική επιτυχία. Μαζί με τα νούμερα και την αναγνώριση, ωστόσο, άνοιξε και η κερκόπορτα της τοξικότητας των κοινωνικών δικτύων, όπου κάθε ακροατής μετατρέπεται σε αδυσώπητο δικαστή.
Σε συνέντευξή της στο περιοδικό Who What Wear, η τραγουδίστρια περιέγραψε με ενάργεια το πώς είναι να βρίσκεσαι διαρκώς στο στόχαστρο ανθρώπων που αντιμετωπίζουν την τέχνη σου με προκατάληψη.
«Όλοι έχουν άποψη και όλοι νιώθουν κριτικοί μουσικής. Σε όλους αρέσει να πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα και λατρεύουν να μισούν οτιδήποτε γίνεται δημοφιλές», ανέφερε.
«Στο τέλος της ημέρας, όμως, κάτι είναι δημοφιλές για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, επειδή καταφέρνει να αγγίζει πολύ κόσμο. Δεν πιστεύω ότι το ζήτημα είναι τόσο γαμημένα βαθυστόχαστο, ας απολαύσουμε απλώς τη μουσική».
Η επιτυχία του πρώτου της άλμπουμ έφερε γρήγορα στο τραπέζι το κρίσιμο δίλημμα της επόμενης ημέρας. Για έναν νέο καλλιτέχνη, ο πειρασμός να επαναλάβει την ίδια ακριβώς επιτυχημένη συνταγή είναι τεράστιος, προκειμένου να μην διακινδυνεύσει την απώλεια του κοινού που μόλις κέρδισε. Η ADÉLA εξέτασε φευγαλέα αυτή την ασφαλή οδό, αλλά πολύ γρήγορα αποφάσισε να ακολουθήσει το δικό της καλλιτεχνικό κριτήριο, αλλάζοντας ηχητική ταυτότητα.
«Πέρασε από το μυαλό μου για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αν το να αλλάξω ήχο είναι πολύ ριψοκίνδυνο τώρα που γνώρισα την επιτυχία. Νομίζω όμως ότι ακριβώς γι’ αυτό είμαι πετυχημένη, επειδή συνεχίζω να ακολουθώ το ένστικτό μου», εξήγησε.
Παρά την καλλιτεχνική της αυτοπεποίθηση, η καθημερινή τριβή με τον ψηφιακό κόσμο άρχισε να απαιτεί βαρύ ψυχικό τίμημα. Η συνεχής παρακολούθηση των συζητήσεων γύρω από το όνομά της δεν της προκάλεσε απλώς ανασφάλεια, αλλά άρχισε να αλλοιώνει ακόμη και τη σχέση αγάπης που είχε με τα δικά της τραγούδια.
«Ένιωθα εντελώς καταβεβλημένη και αυτό με έκανε να μην αγαπώ πια τα τραγούδια μου. Υπήρχε τόση πολλή φασαρία γύρω μου, που άρχισα να νιώθω έντονο άγχος μέσα σε ελάχιστο χρόνο», παρατήρησε.
«Ήθελα κυριολεκτικά να αποδράσω και, προφανώς, δεν έχω αυτή τη δυνατότητα. Αυτή είναι η ζωή που επέλεξα μόνη μου και την έφερα στον εαυτό μου».
Για να διατηρήσει την ισορροπία της, η ADÉLA προσπαθεί να απομυθοποιεί διαρκώς την εικόνα της και να υπενθυμίζει στον εαυτό της ότι η ζωή συνεχίζεται ακριβώς με τους ίδιους όρους έξω από την οθόνη του κινητού. Η αναγνωρισιμότητα δεν αλλάζει τις θεμελιώδεις ανθρώπινες ανάγκες, ούτε την προστατεύει από τη φυσική φθορά του ενδιαφέροντος των ακροατών.
«Είτε αρέσει στον κόσμο το γαμημένο το τραγούδι μου είτε όχι, αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Εγώ θα βγω πάλι εκεί έξω και θα αγοράσω ένα γαμημένο καρότο, όπως ακριβώς κάνει κάθε κανονικός άνθρωπος», τόνισε με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
«Νομίζω ότι το να τρέφεις υπερβολικές ελπίδες σε κάνει να απολαμβάνεις λιγότερο τη στιγμή. Δεν περιμένω ότι όλοι με αγαπούν και ότι θα συνεχίσουν να με αγαπούν για πάντα», συμπλήρωσε.
Αυτός ο ασυνήθιστος πραγματισμός οδήγησε την ADÉLA και σε μια απόφαση που σπάνια συναντά κανείς στη σύγχρονη δισκογραφία: επέλεξε να μην υποβάλει τη μουσική της προς εξέταση για τα Βραβεία Grammy του 2027. Την ώρα που η Ακαδημία Ηχογράφησης προγραμματίζει την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τη Δευτέρα 16 Νοεμβρίου, η ίδια προτιμά να μην βιαστεί να εξαργυρώσει τη συγκυρία, επιλέγοντας να επενδύσει στη δουλειά της, στις επερχόμενες συναυλίες της και στη συγγραφή του επόμενου άλμπουμ.
«Θεωρώ ότι μια τέτοια υποψηφιότητα πρέπει να την κερδίσεις πραγματικά με την αξία σου. Έχω τόση πολλή δουλειά να κάνω ακόμα πριν καν σκεφτώ κάτι τέτοιο, καθώς έχω μπροστά μου την περιοδεία μου και θέλω να αρχίσω να γράφω το επόμενο άλμπουμ μου», δήλωσε.
«Πιστεύω ότι χρειάζεται να δουλέψω όσο περισσότερο μπορώ φέτος και τον επόμενο χρόνο για να το αξίζω πραγματικά. Ίσως το 2028 να νιώσω ότι όντως αξίζει να βρίσκομαι μέσα σε εκείνη την αίθουσα».
Ανάμεσα στα αδηφάγα βλέμματα των κοινωνικών δικτύων και στα ράφια ενός συνοικιακού σούπερ μάρκετ, η ADÉLA μοιάζει αποφασισμένη να κρατήσει τα πόδια της πατημένα στο έδαφος. Όταν τα φώτα της σκηνής σβήνουν και η ψηφιακή φρενίτιδα υποχωρεί, ο κόσμος της παραμένει αφοπλιστικά απλός, περιμένοντας τη στιγμή που η μουσική θα μιλήσει ξανά χωρίς περιττούς θορύβους.
