Λίγες μόλις ημέρες μετά την τελευταία του υπόκλιση στη Μαδρίτη, ο Roger Taylor κλείνει ένα κεφάλαιο τεσσάρων δεκαετιών δίπλα στους Simon Le Bon, Nick Rhodes και John Taylor των Duran Duran, επιλέγοντας να προστατεύσει την υγεία του πριν ο επίμονος θόρυβος των εμβοών σβήσει για πάντα τη μουσική.
Όταν τα φώτα ενός γγπεδού σβήνουν και το πλήθος αρχίζει να αδειάζει την αίθουσα —όπως συνέβη το βράδυ της 6ης Νοεμβρίου στη Μαδρίτη, στην τελευταία στάση της ευρωπαϊκής περιοδείας των Duran Duran— αυτό που μένει μετέωρο στον αέρα είναι μια αόρατη, υψίσυχνη δόνηση. Για τους χιλιάδες θεατές που βγαίνουν στη νύχτα, το βουητό στα αυτιά είναι απλώς το ευχάριστο αναμνηστικό μιας δυνατής βραδιάς, μια αίσθηση που εξατμίζεται μέχρι το επόμενο πρωί.
Πίσω όμως από τα ντραμς, εκεί όπου το μέταλλο από τα πιατίνια και ο βαθύς παλμός της κάσας χτυπούν απευθείας το νευρικό σύστημα επί τέσσερις δεκαετίες, αυτός ο ήχος μπορεί να μετατραπεί σε μόνιμο δεσμώτη. Την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, ο 66χρονος Roger Taylor ανακοίνωσε μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του βρετανικού συγκροτήματος ότι αποχωρεί από τους Duran Duran και αποσύρεται οριστικά από τα ντραμς, καθώς οι πρόσφατα διαγνωσμένες εμβοές που αντιμετωπίζει παρουσιάζουν συνεχή επιδείνωση.
Η ειρωνεία είναι σκληρή για έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στον ρυθμό: η ίδια η ένταση της τέχνης του απειλεί πλέον να του στερήσει την ακοή, αφού η συγκεκριμένη πάθηση μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή απώλεια ακοής.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Taylor αφήνει άδειο το κάθισμα του ντράμερ, όμως οι συνθήκες σήμερα είναι ριζικά διαφορετικές. Όταν αποχώρησε για πρώτη φορά το 1985 (με την απομάκρυνσή του να οριστικοποιείται το 1986), εξουθενωμένος από την υστερία της παγκόσμιας δόξας, ήταν μια δική του επιλογή.
Το ίδιο και όταν έκανε ένα σύντομο πέρασμα το 1994, πριν επιστρέψει μόνιμα το 2001. Αυτή τη φορά, η έξοδός του είναι απρόθυμη και του επιβάλλεται παρά τη θέλησή του.
«Ο Roger βρισκόταν στην καρδιά του ήχου των Duran Duran σε δύο σπουδαία κεφάλαια· έπαιξε στους πρώτους δίσκους που σφράγισαν μια εποχή και επέστρεψε στην επανένωση του 2001, γράφοντας και παίζοντας σε έξι ακόμη άλμπουμ στην κορυφή των charts για εκατομμύρια θαυμαστές παγκοσμίως. Έπειτα από ώριμη σκέψη και ιατρική συμβουλή, αποφάσισε πως η προστασία της ακοής και της μακροπρόθεσμης υγείας του προέχει», αναφέρει η επίσημη ανακοίνωση του συγκροτήματος.
Ο ίδιος ο Taylor απευθύνθηκε στους ανθρώπους που γέμιζαν τα στάδια από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 μέχρι σήμερα, περιγράφοντας το εσωτερικό βάρος μιας τέτοιας απόφασης.
«Αυτή είναι μία από τις πιο δύσκολες αποφάσεις που χρειάστηκε να πάρω ποτέ. Το να παίζω ντραμς σε αυτό το συγκρότημα υπήρξε η χαρά της ζωής μου και δεν θα μπορέσω ποτέ να ευχαριστήσω αρκετά τους θαυμαστές για την αγάπη που μας έδειξαν όλα αυτά τα χρόνια», εξομολογήθηκε ο 66χρονος μουσικός.
«Η αλήθεια όμως είναι πως οι εμβοές μου επιδεινώνονται σταθερά και έφτασα στο σημείο όπου πρέπει πλέον να ακούσω το σώμα μου και τους γιατρούς μου. Δεν ήταν εύκολο να βρω την κατάλληλη στιγμή για όλο αυτό, αλλά αποχωρώ σε μια πραγματικά κορυφαία συγκυρία», συμπλήρωσε.
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της απώλειας για τους Duran Duran, αρκεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω στο γκρίζο, βιομηχανικό Μπέρμιγχαμ του 1979.
Η πόλη έψαχνε απεγνωσμένα χρώμα, νυχτερινή φυγή και έναν νέο ήχο, όταν ο Roger Taylor εντάχθηκε στο συγκρότημα κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της διαμόρφωσής του, παίρνοντας τη θέση του αρχικού ντράμερ και τραγουδιστή Stephen Duffy. Εκεί ένωσε τις δυνάμεις του με τους επί σειρά ετών συνοδοιπόρους του, τον keyboardist Nick Rhodes και τον μπασίστα John Taylor — με τον οποίο μοιράζονταν το ίδιο επώνυμο χωρίς καμία απολύτως συγγένεια.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1980, η άφιξη του τραγουδιστή Simon Le Bon και του κιθαρίστα Andy Taylor (επίσης απλή συνωνυμία) ολοκλήρωσε την κλασική πεντάδα που έμελλε να πρωτοστατήσει στη new wave σκηνή, κατακτώντας από τα κλαμπ της Βρετανίας μέχρι τη Νέα Υόρκη του 1981.
Την ώρα που οι αφίσες της εποχής εστίαζαν στα κομψά κοστούμια, τα συνθεσάιζερ και την κοσμοπολίτικη αύρα των βιντεοκλίπ, ο Roger Taylor ήταν η αθόρυβη μηχανή που κρατούσε το οικοδόμημα προσγειωμένο στον ρυθμό. Σε αντίθεση με πολλούς συνομηλίκους του στη βρετανική pop που παραδόθηκαν ολοκληρωτικά στα ηλεκτρονικά κουτιά ρυθμού, εκείνος έδωσε ιδρώτα, funk νεύρο και φυσική ένταση στα ντραμς.
Το κοφτό, γεμάτο ένταση παίξιμό του έδωσε παλμό στο «Girls on Film», την ακαταμάχητη ορμή στο «Hungry Like the Wolf», την ηλιόλουστη ευφορία στο «Rio», τον χορευτικό δυναμισμό στο «The Reflex» και τη σκοτεινή, κινηματογραφική ένταση στο τραγούδι «A View to a Kill» για τις ταινίες του James Bond. Με τα τρία πρώτα άλμπουμ εκείνης της περιόδου —το ομώνυμο ντεμπούτο «Duran Duran» του 1981, το εμβληματικό «Rio» του 1982 που τους μετέτρεψε σε ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της δεκαετίας του 1980, και το «Seven and the Ragged Tiger» του 1983— η πεντάδα γνώρισε την απόλυτη παγκόσμια καταξίωση.
Όταν τα αρχικά μέλη ενώθηκαν ξανά το 2001, ο Taylor απέδειξε ότι η επιστροφή του δεν ήταν μια άσκηση νοσταλγίας. Στη δεύτερη αυτή θητεία του, που κράτησε ένα τέταρτο του αιώνα μέχρι την ανακοίνωση της Πέμπτης, περιόδευσε εντατικά και έπαιξε σε έξι ακόμη άλμπουμ: τα «Astronaut», «Red Carpet Massacre», «All You Need Is Now», «Paper Gods», «Future Past» και, πιο πρόσφατα, το «Danse Macabre» του 2023. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έμοιαζαν με έναν παρατεταμένο γύρο του θριάμβου.
Το 2022 το συγκρότημα εντάχθηκε στο Rock & Roll Hall of Fame, ενώ μέσα στη φετινή χρονιά επέστρεψε στο στούντιο με τον σταθερό συνεργάτη του, Nile Rodgers, για να κυκλοφορήσει το single «Free To Love», και ανέβηκε για δεύτερη φορά ως κεντρικό όνομα στη σκηνή του BST Hyde Park στο Λονδίνο. Ακολούθησε η φθινοπωρινή περιοδεία του 2026 σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρώπη, η οποία ξεκίνησε τον Οκτώβριο με εμφανίσεις σε Γλασκώβη, Μπέλφαστ, Μπέρμιγχαμ, Λίβερπουλ, Λιντς και Λονδίνο, προτού ρίξει αυλαία στη Μαδρίτη στις 6 Νοεμβρίου.
«Μόλις επιστρέψαμε από μια άκρως επιτυχημένη περιοδεία σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρώπη, μετά τη δεύτερη εμφάνισή μας στο BST Hyde Park, την είσοδό μας στο Rock & Roll Hall of Fame και την επιστροφή στο στούντιο με τον Nile Rodgers. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω καλύτερο τελευταίο κεφάλαιο, με τόσες ξεχωριστές στιγμές που θα φυλάω για πάντα, και προχωρώ με τεράστια υπερηφάνεια και αγάπη για τους Simon, Nick και John», κατέληξε ο Taylor.
Μετά την αποχώρησή του, οι Simon Le Bon, Nick Rhodes και John Taylor μένουν πλέον ως τα τρία μοναδικά εναπομείναντα μέλη της εμβληματικής πεντάδας των Duran Duran. Ακόμα κι αν οι τρεις τους κοιτάζουν ήδη μπροστά —έχοντας εκφράσει στο παρελθόν την επιθυμία να εμφανιστούν στο Glastonbury εφόσον βρεθεί η κατάλληλη θέση στο πρόγραμμα— αποχαιρέτησαν τον ντράμερ τους εξαίροντας την επίδρασή του στην επιτυχία του συγκροτήματος και την απόφασή του να βάλει την υγεία του σε προτεραιότητα.
«Ο Roger είναι αδελφός μας. Το παίξιμό του στα ντραμς βοήθησε να διαμορφωθεί ο ήχος των Duran Duran από την πρώτη στιγμή και το ότι τον είχαμε ξανά μαζί μας από το 2001 υπήρξε απίστευτα σημαντικό για όλους μας», δήλωσαν από κοινού οι Simon Le Bon, Nick Rhodes και John Taylor.
«Στεκόμαστε απόλυτα δίπλα του στην απόφασή του και του ευχόμαστε υγεία και ευτυχία. Θα είναι για πάντα μέλος αυτής της οικογένειας, την ώρα που εμείς συνεχίζουμε να εξερευνούμε νέα και συναρπαστικά σχέδια με το συγκρότημα», πρόσθεσε το τρίο.
Στη Μαδρίτη, το βράδυ της 6ης Νοεμβρίου, οι μπαγκέτες του Roger Taylor ακούμπησαν για τελευταία φορά πάνω στο ταμπούρο χωρίς το κοινό να γνωρίζει πως εκείνη η εμφάνιση ήταν ο επίλογος. Από σήμερα, ο άνθρωπος που έδινε τον ρυθμό σε μερικά από τα πιο θορυβώδη πάρτι του πλανήτη αποσύρεται από τη μουσική, αφήνοντας τις ηχογραφήσεις τεσσάρων δεκαετιών να κάνουν όλη τη φασαρία για χάρη του.
