Με τον Trent Reznor των Nine Inch Nails να υπενθυμίζει πώς ένα συγκρότημα από το Μάντσεστερ μετέτρεψε το πένθος του Ian Curtis στον ηλεκτρονικό παλμό του «Blue Monday», ο Peter Hook στάθηκε ολομόναχος κάτω από τους προβολείς του Rock & Roll Hall of Fame, έκανε τον απολογισμό πενήντα θυελλωδών ετών και άφησε το μπάσο του να μιλήσει αντί για μια διαμάχη που κρατά από το 2007.
Όταν οι προβολείς του Peacock Theater έπεσαν πάνω στον Peter Hook το βράδυ του Σαββάτου 14 Νοεμβρίου, η εικόνα στη σκηνή του Λος Άντζελες έμοιαζε ταυτόχρονα θριαμβευτική και παράξενα μισή: ο μπασίστας στάθηκε ολομόναχος για να παραλάβει την είσοδο τόσο των Joy Division όσο και των New Order στο Rock & Roll Hall of Fame, ενώ δίπλα του έλειπαν οι παλιοί του συνοδοιπόροι Bernard Sumner, Stephen Morris και Gillian Gilbert.
Αρπάζοντας όμως το μπάσο και πλαισιωμένος από το rock συγκρότημα του Chino Moreno, τους Deftones, και την τραγουδίστρια των CHVRCHES, Lauren Mayberry, ο μπασίστας γέμισε την αίθουσα με τις εμβληματικές νότες των «Love Will Tear Us Apart» και «Bizarre Love Triangle», υπενθυμίζοντας γιατί δύο συγκροτήματα από το βροχερό Μάντσεστερ άλλαξαν για πάντα τη σύγχρονη μουσική.
Η διπλή τιμή αναγνωρίζει επίσημα τους πέντε μουσικούς που έχτισαν αυτή τη σπάνια μουσική συνέχεια, δηλαδή τον Ian Curtis, τον Bernard Sumner, τον Peter Hook, τον Stephen Morris και την Gillian Gilbert. Η ιστορία τους είχε αρχίσει στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στο βιομηχανικό Μάντσεστερ, όταν οι Joy Division ένωσαν την αυστηρή τραγουδοποιία και τη στοιχειωμένη βαρύτονη φωνή του Ian Curtis με το μελωδικό μπάσο του Peter Hook, τα κοφτά ντραμς του Stephen Morris και την κιθάρα του Bernard Sumner.
Παρότι η σύντομη πορεία τους πρόλαβε να αφήσει πίσω της μόνο δύο άλμπουμ —τα μνημειώδη «Unknown Pleasures» και «Closer»— προτού ο Ian Curtis δώσει τέλος στη ζωή του το 1980, λίγες μόλις ημέρες πριν αναχωρήσει το συγκρότημα για την πρώτη του περιοδεία στις ΗΠΑ, η σπίθα εκείνη δεν έσβησε.
Αντί να συνεχίσουν κάτω από το ίδιο όνομα, οι Bernard Sumner, Peter Hook και Stephen Morris ανασυντάχθηκαν ως New Order και προσέθεσαν σύντομα την Gillian Gilbert στα πλήκτρα και την κιθάρα, κρατώντας ζωντανά θραύσματα από το πνεύμα των Joy Division καθώς αγκάλιαζαν το μέλλον.
Μέσα από συνθεσάιζερ, drum machines και τον σφυγμό της dance μουσικής, οι New Order μετέφεραν το σκοτεινό βάρος του παρελθόντος στα clubs και κυκλοφόρησαν τραγούδια όπως τα «Blue Monday», «Bizarre Love Triangle» και «True Faith». Ακριβώς αυτή η τολμηρή μετάβαση από τη λιτότητα της post-punk στην alternative rock και την ηλεκτρονική μουσική ήταν που ώθησε το Rock & Roll Hall of Fame να τιμήσει τα δύο συγκροτήματα κάτω από την ίδια στέγη.
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερος άνθρωπος για να προλογίσει αυτή τη μεταμόρφωση από τον Trent Reznor των Nine Inch Nails, ενός συγκροτήματος που ανήκει στους αναρίθμητους καλλιτέχνες οι οποίοι ζυμώθηκαν από την εξέλιξη των δύο βρετανικών συγκροτημάτων.
Με τη δική του μουσική να μεταφέρει τη γοητεία τους για την ατμόσφαιρα, τα ηλεκτρονικά μέσα και την υπαρξιακή ανησυχία σε μια πιο σκοτεινή industrial εποχή, ο Trent Reznor μίλησε για το πώς τον ενέπνευσαν πάντα «να είναι ατρόμητος και να δοκιμάζει κάτι καινούργιο».
Αποθεώνοντας τη μετάβαση από τον γυμνό, στοιχειωμένο ήχο των Joy Division στον συνθετικό παλμό των New Order, ο επικεφαλής των Nine Inch Nails τα χαρακτήρισε «δύο από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα των τελευταίων 50 ετών».
«Υπάρχουν μόνο δύο ειδών άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο: εκείνοι που ξέρουν ήδη πόσο μεγάλη επιρροή άσκησαν οι Joy Division και οι New Order, και εκείνοι που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα πόσο διαφορετικά θα ακούγονταν τα αγαπημένα τους συγκροτήματα, όπως οι U2, οι Radiohead, οι The Cure, οι The Killers, οι Nirvana και οι Depeche Mode, αν οι Joy Division και οι New Order δεν είχαν υπάρξει ποτέ», δήλωσε από το βήμα.
Η είσοδος στο Rock & Roll Hall Of Fame ήρθε εν μέσω μιας μακρόχρονης σύγκρουσης ανάμεσα στον Peter Hook και τους πρώην συνοδοιπόρους του στους New Order. Ο μπασίστας αποχώρησε από το συγκρότημα το 2007 —χωρίς να έχει ανέβει ξανά στη σκηνή μαζί τους από τότε— και οι δύο πλευρές οδηγήθηκαν αργότερα σε μια σκληρή δικαστική διαμάχη.
Ως ο μοναδικός εκπρόσωπος των Joy Division και των New Order το βράδυ της τελετής, ο Peter Hook απέφυγε οποιαδήποτε αναφορά στους πρώην συνεργάτες του καθ’ όλη τη διάρκεια της ομιλίας του. Προηγουμένως, η σύμπραξή του με τους Deftones και τη Lauren Mayberry στις εκτελέσεις των «Love Will Tear Us Apart» και «Bizarre Love Triangle» είχε ήδη δώσει στη βραδιά μια ηλεκτρισμένη διάσταση που ένωνε διαφορετικές γενιές.
«Τώρα που βρίσκομαι εδώ, συνειδητοποιώ πόσο ξεχωριστό είναι. Είναι σαν να ανήκεις σε μια οικογένεια», παραδέχτηκε ο Peter Hook, φανερά συγκινημένος από την αναγνώριση.
«Είμαι μόνος μου, αλλά δεν είμαι μόνος. Θέλω να ευχαριστήσω τους θαυμαστές για όλες τις υπέροχες και ανεκτίμητες προσπάθειές τους να γίνει αυτό πραγματικότητα και να με φέρουν απόψε εδώ — αυτό το βραβείο είναι για εκείνους», πρόσθεσε απευθυνόμενος στο κοινό.
Παρότι το ρήγμα με τα υπόλοιπα μέλη παραμένει αγεφύρωτο, ο ίδιος φροντίζει εδώ και χρόνια να κρατά ζωντανή ολόκληρη αυτή την κληρονομιά επί σκηνής. Στην ομιλία του, άλλωστε, υπογράμμισε πως με το προσωπικό του συγκρότημα, τους Peter Hook and the Light, συνεχίζει να παίζει ζωντανά τραγούδια τόσο από τη δισκογραφία των New Order όσο και από εκείνη των Joy Division.
«Για μένα, ήταν 50 τρελά χρόνια — υπήρξα ευτυχισμένος, υπήρξα θυμωμένος, υπήρξα συντετριμμένος στον ίδιο βαθμό, αλλά είμαι ακόμα γαμημένα εδώ. Η μουσική είναι αιώνια, οι θαυμαστές —όπως και οι οικογένειες— είναι αιώνιοι, και είμαστε αιώνια ευγνώμονες», κατέληξε ο μπασίστας μέσα σε παρατεταμένα χειροκροτήματα.
Η τελετή του Rock & Roll Hall of Fame για το 2026 στο Peacock Theater του Λος Άντζελες περιλάμβανε και άλλες μεγάλες στιγμές, με την Oprah Winfrey να αποτίει φόρο τιμής στον εκλιπόντα Luther Vandross και τον Phil Collins να προχωρά σε μία συγκινητική και δακρύβρεχτη ομιλία. Την ίδια βραδιά εισήχθησαν επίσης στο Hall of Fame ο Billy Idol, οι Wu-Tang Clan, η Queen Latifah, οι Oasis, οι Iron Maiden, η MC Lyte, η Sade και ο παραγωγός Rick Rubin.
Έξω από το Peacock Theater, οι δρόμοι του Λος Άντζελες απείχαν χιλιάδες χιλιόμετρα από τα σκοτεινά δωμάτια του Μάντσεστερ όπου γράφτηκαν οι πρώτες νότες των Joy Division, όμως εκείνη η μπάσα μελωδία παρέμεινε αναλλοίωτη. Ακόμα κι αν τα πέντε ονόματα της ιστορίας τους δεν χώρεσαν στην ίδια σκηνή, το μπάσο του Peter Hook ακούστηκε αρκετά δυνατά ώστε να γεμίσει μόνο του κάθε άδεια καρέκλα δίπλα του.
