Πίσω από το εμβληματικό μακιγιάζ και τα 18 κιλά της πανοπλίας τους στη σκηνή, ο Paul Stanley και ο Gene Simmons των KISS αφήνουν τις κάμερες να καταγράψουν την κατάρρευσή τους στη Βραζιλία, τα χειρουργεία και την παραδοχή ότι ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουν τις περιοδείες, αποκαλύπτοντας παράλληλα ότι ηχογράφησαν κρυφά ένα νέο τραγούδι.
Τα πρώτα λεπτά του νέου ντοκιμαντέρ «KISS: End of the Road», το οποίο έκανε πρεμιέρα την Πέμπτη σε προβολή pay-per-view, δίνουν αμέσως τον τόνο για όσα ακολουθούν. «Είμαστε ο Superman με μια κιθάρα», λέει στην κάμερα ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Paul Stanley. «Δυστυχώς, η ηλικία είναι ο κρυπτονίτης μας».
Λίγο αργότερα, ο Gene Simmons εμφανίζεται εξαντλημένος στη σκηνή μιας συναυλίας το 2023 στο Μανάους της Βραζιλίας, στην πρεμιέρα του τελευταίου σκέλους των «απόλυτα τελευταίων εμφανίσεων» του συγκροτήματος: ο ιδρώτας κυλάει πάνω στο μακιγιάζ του, ώσπου σωριάζεται και προσπαθεί να πάρει ανάσα καθισμένος σε μια καρέκλα για αρκετά λεπτά.
Ο μάνατζερ του συγκροτήματος, Doc McGhee, θυμάται στην ταινία την αντίδραση εκείνης της στιγμής: «Ο Paul είπε, “Φεύγω από εδώ. Δεν πρόκειται να πεθάνω εδώ πάνω”».
Μιλώντας σήμερα στο Rolling Stone μέσω Zoom από το γραφείο του σπιτιού του, φορώντας ένα απλό φούτερ, ο 74χρονος Stanley χαμογελά και δίνει τη δική του εξήγηση. «Βλέποντας τον αδελφό μου τον Gene όχι απλώς να δυσκολεύεται, αλλά να καταρρέει, είπα “Αυτό ήταν”. Είπα ότι ανεξάρτητα από το τι θέλει να κάνει εκείνος, του χρωστάω να τραβήξω την πρίζα, τουλάχιστον για εκείνο το βράδυ», αναφέρει.
Ο Simmons κατάφερε τελικά να βρει τη δύναμη να σηκώσει τα περίπου 18 κιλά της σκηνικής του στολής και να επιστρέψει για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του τραγούδια, το «Cold Gin».
Μετά το τέλος της βραδιάς, σε έναν διάδρομο του σταδίου, ρώτησε τον εικονολήπτη αν τον έπιασε την ώρα που έκανε εμετό, οδηγώντας τον McGhee στη διαπίστωση ότι τα χρόνια βαραίνουν πλέον το συγκρότημα. Παρότι ο Simmons, ο Stanley, ο κιθαρίστας Tommy Thayer και ο ντράμερ Eric Singer έδιναν όλο τους τον εαυτό σε εκρηκτικές ερμηνείες των «Detroit Rock City», «Lick It Up» και «Love Gun», η αντοχή για ολονύκτιο rock & roll άρχιζε να δοκιμάζεται σοβαρά.
«Αν υπάρχει κάτι σαν πάνω από 100% υγρασία, ήταν εκεί», λέει σήμερα ο 77χρονος Simmons, ντυμένος εξ ολοκλήρου στα μαύρα, με καπέλο του μπέιζμπολ και γυαλιά ηλίου, συνδεδεμένος από κάποιο σταθμό της σόλο περιοδείας του στα σύνορα της Ντακότα.
«Σε συνδυασμό με τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες που πλησίαζαν τους 38 βαθμούς Κελσίου, βγαίνεις έξω και είσαι μούσκεμα. Ανόητος εγώ, δεν ήπια αρκετά υγρά, κι έτσι έπεσα κάτω», προσθέτει, ενώ όταν ρωτάται για την παρόρμηση του Stanley να διακόψει τη συναυλία, απαντά με το γνωστό του θράσος: «Ποιον νομίζεις ότι έχεις απέναντί σου;».
Παρά τη φιλία που τους δένει σαν αδέλφια, το δίωρο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη DJ Viola —ο οποίος είχε υπογράψει παλαιότερα το «Biography: KISStory»— δεν κρύβει τις αμήχανες στιγμές.
Η κάμερα ακολουθεί το συγκρότημα να διαχειρίζεται αποτυχημένα πυροτεχνήματα, την κιθάρα του Stanley να μπλέκεται στη μπότα του και τις σερπαντίνες του «Shout It Out Loud» να κρέμονται από την οροφή αντί να εκτοξευθούν, ενώ μια γρίπη που ταλαιπώρησε τον Stanley οδήγησε στην ακύρωση τριών συναυλιών λίγο πριν από το μεγάλο φινάλε στο Madison Square Garden, στις 2 Δεκεμβρίου 2023.
«Αυτοί οι τύποι κατάλαβαν ότι για να είναι αυθεντική η ταινία, έπρεπε να τα δείξει όλα χωρίς ωραιοποιήσεις», εξηγεί ο DJ Viola. «Ούτε ο Gene ούτε ο Paul απολάμβαναν να έχουν μια κάμερα γύρω τους στις πιο αδύναμες στιγμές τους, ποιος θα το ήθελε άλλωστε; Κατάλαβαν όμως γιατί είχαν σημασία εκείνες οι στιγμές και μας εμπιστεύτηκαν», σημειώνει, διευκρινίζοντας ότι κανένας από τους δύο δεν ζήτησε να κοπεί έστω και μία σκηνή.
Για τους θαυμαστές ενός συγκροτήματος που έχτισε τον μύθο του αναμειγνύοντας το αίμα των μελών του στο μελάνι ενός κόμικ της Marvel, επηρέασε καλλιτέχνες από τους Nirvana και τους Pantera έως τον Garth Brooks, έβαλε το λογότυπό του από προφυλακτικά μέχρι φέρετρα και ξεκίνησε μια αποχαιρετιστήρια περιοδεία το 2000 αρνούμενο να αποσυρθεί, αυτή η ανθρώπινη όψη αποτελεί έκπληξη.
«Υπήρξε σίγουρα μια μεγάλη περίοδος όπου προβάλλαμε μια εικόνα ανίκητου και αθανασίας», παραδέχεται ο Stanley, ο οποίος σήμερα θέλει να περνά χρόνο με τα έφηβα παιδιά του. «Νομίζω ότι το να το εξανθρωπίζουμε τώρα δεν αποδυναμώνει αυτό που είμαστε, αντιθέτως το ενισχύει. Πιστεύω ακράδαντα πως όσο λιγότερα μυστικά έχεις, τόσο πιο ελεύθερος είσαι», τονίζει.
Από την πλευρά του, ο Simmons —ο οποίος δηλώνει μεγάλος θαυμαστής των Radiohead, αν και αμφιβάλλει αν ο Thom Yorke θα μπορούσε να αντέξει το βάρος της δικής του στολής— εμφανίζεται πιο συγκρατημένος. «Το ντοκιμαντέρ είναι πραγματικά μια ενδιαφέρουσα άσκηση στο να προσπαθείς να καταλάβεις τι να δείξεις και τι να μη δείξεις. Συνολικά, νομίζω ότι είναι αρκετά καλό», αναφέρει.
Μία από τις πιο αποκαλυπτικές σκηνές της ταινίας εκτυλίσσεται στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, όπου οι δύο άνδρες ζυγίζουν το μέλλον τους. Όταν ο Stanley αναφέρει ότι μόλις τους προσφέρθηκε ένα τεράστιο ποσό για να συνεχίσουν, ο Simmons απαντά «Μου αρέσουν τα λεφτά», για να εισπράξει την κοφτή ανταπόκριση του Stanley: «Εμένα μου αρέσει η περηφάνια». Τελικά, η περηφάνια επικράτησε όσον αφορά τις περιοδείες. Εκτός από ειδικές περιστάσεις, όπως η πρόσφατη εμφάνιση χωρίς μακιγιάζ στο «KISS Kruise: Land Locked in Vegas», οι KISS ορκίζονται ότι τελείωσαν με τις περιοδείες.
Ωστόσο, η ιδέα των KISS συνεχίζει να εξελίσσεται εμπορικά μέσα από τη συμφωνία πολλών εκατομμυρίων δολαρίων με την εταιρεία Pophouse. Ο Simmons οραματίζεται κινούμενα σχέδια, θεματικά πάρκα, βιογραφική ταινία και τις ψηφιακές παραστάσεις με avatars που προαναγγέλθηκαν στην τελευταία τους συναυλία. «Σε ένα συγκεκριμένο σημείο αποφασίσαμε ότι “Εντάξει, αυτή είναι η κορυφή”. Δεν πρόκειται να γίνει καλύτερο», λέει.
Η σωματική φθορά ήταν καθοριστική για αυτή την απόφαση. Από το 2004, ο Stanley έχει υποβληθεί σε αντικατάσταση και των δύο ισχίων, επεμβάσεις στους ώμους και συρραφή δικεφάλου, δίνοντας περίπου 250 συναυλίες στην περιοδεία «End of the Road» λίγο μετά τα 70 του.
«Δεν υπάρχουν 72χρονοι ποδοσφαιριστές, μπασκετμπολίστες ή πυγμάχοι. Έχω υποστεί όλους τους ίδιους τραυματισμούς», επισημαίνει. «Σε εκείνη την τελευταία περιοδεία φτάσαμε στην κορύφωσή μας, για μένα, όσον αφορά το συγκρότημα, την τεχνολογία και τη συντροφικότητα».
Ταυτόχρονα, ο Stanley νιώθει δικαιωμένος έχοντας κατακτήσει αυτό που αποκαλεί «τριπλέτα»: την ένταξη στο Rock & Roll Hall of Fame και στο Songwriters Hall of Fame, καθώς και το βραβείο Kennedy Center Honor, το οποίο τους απονεμήθηκε πέρυσι από τον πρόεδρο Trump. Ο ίδιος αποδίδει τη διαχρονικότητά τους στο ότι απέφυγαν τα πολιτικά μηνύματα, εστιάζοντας στη διασκέδαση και την πίστη στον εαυτό. Ο Simmons απορρίπτει κάθε πολιτική ανάγνωση της βράβευσης, υπογραμμίζοντας πως το συγκεκριμένο βραβείο αποτελεί την ύψιστη διάκριση για έναν πολίτη και ότι, ανεξάρτητα από τις απόψεις για το πρόσωπο του προέδρου, ο θεσμός αξίζει σεβασμό.
Στον απολογισμό της τελευταίας συναυλίας δεν λείπει η αναφορά στην απουσία των άλλων δύο ιδρυτικών μελών, του κιθαρίστα Ace Frehley —ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2025— και του ντράμερ Peter Criss. «Έγινε αδύνατο, κάτι που δεν θα έπρεπε να με εκπλήσσει σε αυτό το σημείο. Όταν οι άνθρωποι έχουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες ή απαιτήσεις, πρέπει απλώς να αποφασίσεις: είτε υποχωρείς είτε προχωράς», λέει ο Stanley.
Ο Simmons προσθέτει ότι τους κάλεσε επανειλημμένα, αλλά αρνήθηκαν: «Ο Paul ίσως το είπε καλύτερα από εμένα: “Δεν θα ήμασταν εδώ χωρίς τον Ace και τον Peter, αλλά οι KISS δεν θα υπήρχαν με τον Ace και τον Peter”». Θυμάται μάλιστα πως στα Kennedy Center Honors κάθονταν όλοι μαζί, ώσπου ο Criss και η σύζυγός του παραπονέθηκαν τόσο πολύ που οι πράκτορες της Μυστικής Υπηρεσίας αποχώρησαν, ενώ ο Simmons δεν μπήκε καν στον κόπο να καλέσει τον πρώην κιθαρίστα Vinnie Vincent, χαρακτηρίζοντάς τον ταλαντούχο αλλά τραυματισμένο.
Το μόνο μικρό παράπονο του Stanley είναι ότι βιάστηκαν να δείξουν πρόωρα προσχέδια των avatars τους, υποσχόμενος ότι το τελικό αποτέλεσμα θα θυμίζει εμπειρία εικονικής πραγματικότητας χωρίς γυαλιά. «Εγώ θα γεράσω, εκείνο όχι», λέει για το ψηφιακό του ομοίωμα. «Οι KISS πρέπει να ξεπεράσουν την αρχική τους σύλληψη και να συνεχίσουν για δεκαετίες με διαφορετικές μορφές. Δημιουργήσαμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς».
Ο DJ Viola επισημαίνει ότι το ντοκιμαντέρ δείχνει για πρώτη φορά την αφοσίωση, την εμμονή και την αγάπη πίσω από κάθε εμφάνιση, αποτυπώνοντας την τελευταία φορά που το συγκρότημα ένωσε χιλιάδες ανθρώπους σε ένα γήπεδο.
Σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές, ο Stanley προβάρει τις ιαχές του μπροστά σε ένα άδειο στάδιο, επιβεβαιώνοντας ότι αυτή η αφοσίωση παραμένει αληθινή. «Είμαι 77 ετών τώρα και είμαι καλά», αναφέρει με χιούμορ ο Simmons. «Πρέπει όμως να ξέρεις πότε να σταματάς αυτό που σε περιορίζει σωματικά, γιατί κυριολεκτικά δεν μπορώ να κάνω τα ίδια πράγματα που κάναμε στα είκοσί μας, ούτε ο Paul μπορεί».
Οι KISS, ωστόσο, δεν έχουν διαλυθεί, περνώντας σε μια φάση διαφοροποίησης. Ο Simmons αποκαλύπτει μάλιστα πως ηχογράφησαν κρυφά ένα νέο τραγούδι που έγραψε ο Stanley, χωρίς να δίνει περισσότερες λεπτομέρειες. «Δεν είμαστε ανίκητοι, αλλά η ιδέα των KISS είναι», καταλήγει ο Stanley. «Οι KISS είναι σχεδόν άτρωτοι σε οτιδήποτε, όμως οι άνθρωποι πίσω από το συγκρότημα είναι τελικά θνητοί, όσο κι αν θα θέλαμε να πιστεύουμε το αντίθετο».
Όταν τα φώτα του Madison Square Garden έσβησαν εκείνη τη νύχτα του Δεκεμβρίου του 2023, το βαρύ μακιγιάζ και οι στολές των 18 κιλών μπήκαν επιτέλους στο ράφι. Ο Superman με την κιθάρα παραδέχθηκε δημόσια τον κρυπτονίτη του, αφήνοντας τα ψηφιακά είδωλα να αναλάβουν τη σκυτάλη της αθανασίας, την ώρα που οι άνθρωποι πίσω από τον μύθο επιστρέφουν απαλλαγμένοι από το βάρος της πανοπλίας.
