Ο Ιταλός τενόρος Andrea Bocelli απαντά με ψυχραιμία και βάθος στις δηλώσεις του Timothée Chalamet για την όπερα και το μπαλέτο, υπερασπιζόμενος τέχνες που επιβιώνουν αιώνες επειδή μιλούν κατευθείαν στην ανθρώπινη καρδιά.
Η συζήτηση άνοιξε απρόσμενα και πήρε διαστάσεις που ξεπέρασαν τα όρια μιας κινηματογραφικής προώθησης. Ο Timothée Chalamet, σε εκδήλωση Q&A δίπλα στον Matthew McConaughey, σχολιάζοντας τη σημασία της κινηματογραφικής εμπειρίας στις αίθουσες, έκανε μία σύγκριση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Αναφερόμενος στην όπερα και το μπαλέτο, δήλωσε: «Δεν θέλω να εργάζομαι στο μπαλέτο, ή στην όπερα, ή σε πράγματα όπου η φάση είναι τύπου: “Ε, κρατήστε αυτό το πράγμα ζωντανό, παρόλο που δεν ενδιαφέρεται πια κανείς γι’ αυτό”. Με όλο τον σεβασμό σε όλους τους ανθρώπους του μπαλέτου και της όπερας εκεί έξω».
Το κοινό γέλασε, ο McConaughey επίσης. Ο ίδιος ο Chalamet αστειεύτηκε ότι μόλις έχασε ένα μικρό μέρος της τηλεθέασής του και ότι δέχτηκε πυρά χωρίς λόγο. Όμως τα λόγια είχαν ήδη ειπωθεί. Και για πολλούς ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σε αυτές τις σκηνές, η φράση «δεν ενδιαφέρεται πια κανείς» δεν ακούστηκε ως αστείο.
Ο Andrea Bocelli επέλεξε να απαντήσει με τον τρόπο που ταιριάζει σε έναν καλλιτέχνη που έχει ζήσει την τέχνη του σε παγκόσμια κλίμακα. Με περισσότερα από 90 εκατομμύρια άλμπουμ σε πωλήσεις και μία διαδρομή που γεφύρωσε την κλασική μουσική με το ευρύ κοινό, ο 67χρονος τενόρος δεν υιοθέτησε επιθετικό τόνο. Μιλώντας αποκλειστικά στο People, εξέφρασε την έκπληξή του για τα λεγόμενα ενός «συναδέλφου καλλιτέχνη» και τοποθετήθηκε με καθαρότητα.
«Πιστεύω ότι συχνά τείνουμε να κρατάμε αποστάσεις από αυτό που δεν έχουμε ακόμη πραγματικά συναντήσει», σχολίασε.
«Η όπερα και το μπαλέτο είναι μορφές τέχνης που έχουν διασχίσει αιώνες και συνεχίζουν να μιλούν στην ανθρώπινη καρδιά, επειδή απαντούν σε μία βαθιά ανάγκη για ομορφιά, αλήθεια και συναίσθημα. Είναι ζωντανές γλώσσες που μπορούν ακόμα να μας συγκινήσουν, να μας κάνουν να αναλογιστούμε και να φέρουν κοντά διαφορετικές γενιές», συνέχισε
Η παρέμβασή του αποκτά μεγαλύτερο βάρος αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Bocelli βρίσκεται αυτή την περίοδο εν μέσω της περιοδείας για την 30ή επέτειο του «Romanza», η οποία διαρκεί έως τις 22 Δεκεμβρίου. Δεν υπερασπίζεται μία αφηρημένη ιδέα, αλλά μιλά από τη σκηνή, μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους που εξακολουθούν να γεμίζουν θέατρα για να ακούσουν άριες που γράφτηκαν πριν από αιώνες.
Και προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, απευθύνοντας ανοιχτή πρόσκληση στον ηθοποιό: «Είμαι πεπεισμένος ότι ένας ευαίσθητος καλλιτέχνης όπως ο Timothée, που κατανοεί τη δύναμη των συναισθημάτων, μπορεί μία μέρα να ανακαλύψει ότι η όπερα και ο χορός αντλούν από την ίδια ακριβώς πηγή», είπε.
«Αν ποτέ νιώσει την περιέργεια, θα ήμουν ευτυχής να τον υποδεχτώ ως καλεσμένο σε μία από τις συναυλίες μου. Μερικές φορές χρειάζονται μόνο λίγα λεπτά ακρόασης αυτής της μουσικής ζωντανά για να καταλάβει κανείς γιατί, μετά από αιώνες, συνεχίζει να αγαπιέται σε όλο τον κόσμο», πρόσθεσε.
Η απάντηση αυτή λειτούργησε ως γέφυρα και όχι ως διαχωριστική γραμμή. Ο Bocelli δεν διεκδικεί ανωτερότητα, αλλά υπενθυμίζει μία κοινή ρίζα: την ανάγκη του ανθρώπου να αφηγηθεί, να εκφραστεί, να συγκινηθεί.
Οι αντιδράσεις, πάντως, δεν περιορίστηκαν στον Ιταλό τενόρο. Η Whoopi Goldberg υπενθύμισε στον Timothée Chalamet ότι η αδερφή, η μητέρα και η γιαγιά του υπήρξαν μπαλαρίνες, προτρέποντάς τον να είναι «προσεκτικός» με τέτοιου είδους γενικεύσεις. Η παρατήρηση είχε ιδιαίτερο βάρος, καθώς έθιγε μία οικογενειακή παράδοση που συνδέεται άμεσα με την τέχνη που ο ίδιος σχολίασε.
Η αντίφαση έγινε ακόμη πιο έντονη όταν η χορεύτρια μπαλέτου Misty Copeland αποκάλυψε ότι ο Timothée Chalamet την είχε προσκαλέσει να συμμετάσχει στην προώθηση της ταινίας του «Marty Supreme» στις 8 Μαρτίου. Η κίνηση αυτή έδειχνε, τουλάχιστον σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων, έναν σεβασμό προς τον χώρο του μπαλέτου.
Η ίδια, ωστόσο, έθεσε τη συζήτηση σε ευρύτερο πλαίσιο: «Συχνά γίνεται το λάθος να θεωρείται ότι επειδή κάτι είναι δημοφιλές, είναι και πιο σημαντικό ή έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο». Και συμπλήρωσε πως υπάρχει λόγος που η όπερα και το μπαλέτο επιβιώνουν για πάνω από 400 χρόνια.
Στο ίδιο πνεύμα, η Tiler Peck, πρίμα μπαλαρίνα του New York City Ballet, έγραψε στο Instagram ότι η ιδέα πως κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για αυτές τις τέχνες απέχει από την πραγματικότητα και περιέγραψε την καθημερινή αφοσίωση χορευτών, τραγουδιστών και τεχνικών που αφιερώνουν τη ζωή τους στην αφήγηση ιστοριών μέσω της κίνησης και της μουσικής.
«Αν έχετε καθίσει ποτέ σε ένα θέατρο και νιώσατε την καρδιά σας να χτυπά δυνατά καθώς η μουσική κορυφώνεται, ή είδατε έναν χορευτή να πετά πάνω στη σκηνή και νιώσατε κάτι να αλλάζει μέσα σας, τότε ξέρετε ότι ο κόσμος εξακολουθεί να ενδιαφέρεται», ανέφερε.
Ακόμη και ο Charlie Puth παρενέβη μέσω της πλατφόρμας X, εστιάζοντας στη μουσικολογική διάσταση. Υπενθύμισε ότι η σύγχρονη μουσική δεν θα υπήρχε χωρίς τα θεμέλια που τέθηκαν αιώνες πριν. Η αρμονία, η δομή, η δραματουργία που συναντάμε στον κινηματογράφο και στη σημερινή δισκογραφία έχουν ρίζες στην όπερα και στην κλασική παιδεία, ακόμη κι αν το ευρύ κοινό δεν το αντιλαμβάνεται συνειδητά.
Ο Timothée Chalamet μέχρι στιγμής δεν έχει απαντήσει. Βρίσκεται στην κορύφωση της εκστρατείας για το «Marty Supreme», που είναι υποψήφιο για εννέα βραβεία στα επερχόμενα Όσκαρ της Κυριακής 15 Μαρτίου, μεταξύ των οποίων και για τον Α’ Ανδρικό Ρόλο. Η συγκυρία έχει τη δική της ειρωνεία: την ώρα που διεκδικεί την ύψιστη αναγνώριση της κινηματογραφικής βιομηχανίας, αμφισβήτησε δημόσια τη σημασία τεχνών που απαιτούν αντίστοιχη πειθαρχία, εκπαίδευση και εσωτερική αντοχή.
Η ουσία της υπόθεσης, ωστόσο, ξεπερνά τα πρόσωπα. Αγγίζει το πώς αντιλαμβανόμαστε τη διάρκεια μέσα σε μία εποχή που μετρά την αξία με όρους ταχύτητας και απήχησης. Η όπερα και το μπαλέτο δεν επιβιώνουν από συνήθεια. Επιβιώνουν επειδή κάθε γενιά ανακαλύπτει μέσα τους κάτι δικό της: μία φωνή που υψώνεται χωρίς μικρόφωνο, ένα σώμα που αφηγείται χωρίς λόγια.
Η στάση του Andrea Bocelli λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι η τέχνη δεν είναι διαγωνισμός δημοφιλίας. Είναι διάλογος. Και ο διάλογος προϋποθέτει ακρόαση. Η πρόσκλησή του προς τον Timothée Chalamet παραμένει ανοιχτή. Ενδεχομένως, σε μία αίθουσα όπου η ορχήστρα κουρδίζει και τα φώτα χαμηλώνουν, ο νεαρός ηθοποιός να αναγνωρίσει ότι η ίδια πηγή που τροφοδοτεί μία κινηματογραφική ερμηνεία τροφοδοτεί εδώ και αιώνες και τις σκηνές της Σκάλας του Μιλάνου ή της Metropolitan Opera.
Οι γλώσσες της τέχνης δεν σιωπούν επειδή αλλάζει ο θόρυβος γύρω τους. Συνεχίζουν να μιλούν σε όποιον είναι πρόθυμος να ακούσει. Και αυτή η προθυμία είναι, τελικά, το μόνο που χρειάζεται για να μείνουν ζωντανές.
