Λίγο πριν από την κυκλοφορία του τρίτου προσωπικού του άλμπουμ «Thrasher», ο Brandon Flowers μιλά για τη σωματική εξάντληση των περιοδειών, την απλή ευτυχία του πατέρα του και την υπαρξιακή αμφιβολία που συνοδεύει πλέον τη ζωή του πάνω στη σκηνή.
Ο Brandon Flowers βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ερώτημα που πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε αδιανόητο: πόσο ακόμη θέλει να συνεχίσει να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική. Ο frontman των The Killers αποκάλυψε ότι έχει σκεφτεί σοβαρά να εγκαταλείψει την καριέρα του, καθώς η διαρκής κίνηση, οι περιοδείες και η πίεση της επιτυχίας έχουν αρχίσει να αποκτούν βαρύτερο τίμημα.
Σε νέα συνέντευξή του στους Times, ο Flowers συνέκρινε τη δική του καθημερινότητα με τη ζωή του πατέρα του. Η εικόνα που περιέγραψε είναι εντυπωσιακά απλή: ένας άνθρωπος χωρίς οικονομική άνεση, ο οποίος βρίσκει ικανοποίηση σε παλιά αντικείμενα, στη ζωγραφική και σε μια ζωή μακριά από τις απαιτήσεις της δημοσιότητας.
«Ο πατέρας μου πηγαίνει σε υπαίθριες αγορές, όπου αγοράζει κορνίζες για να τις πάρει στο σπίτι και να τις ζωγραφίσει», είπε. «Δεν είχε ποτέ χρήματα στη ζωή του και είναι πιο ευτυχισμένος από εμένα», πρόσθεσε.
Η παρατήρηση αυτή φαίνεται να έχει αποκτήσει ιδιαίτερη βαρύτητα για τον 45χρονο καλλιτέχνη. Έπειτα από περισσότερες από δύο δεκαετίες με τους The Killers, εκατοντάδες συναυλίες και μια διαδρομή που τον έφερε στα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου, ο Flowers εξετάζει πλέον την απόσταση ανάμεσα στην επιτυχία και στην προσωπική πληρότητα.
«Περνάω πραγματικά μια δύσκολη φάση αυτή την περίοδο: πόσο ακόμη θέλω να το κάνω αυτό, τι σημαίνει, γιατί εξακολουθώ να το κάνω;», παραδέχτηκε.
Η σωματική επιβάρυνση των περιοδειών αποτελεί μέρος αυτής της εσωτερικής σύγκρουσης. Όπως εξήγησε, κάθε φορά που ολοκληρώνεται ένας μεγάλος κύκλος εμφανίσεων, ο οργανισμός του αντιδρά με τον ίδιο τρόπο.
«Κάθε φορά που τελειώνω μια περιοδεία, χωρίς καμία εξαίρεση, αρρωσταίνω», ανέφερε.
Μέσα σε αυτή την περίοδο αμφιβολίας, ο Flowers στρέφει τη σκέψη του στον Mick Jagger. Ο frontman των Rolling Stones εξακολουθεί να εμφανίζεται στη σκηνή σε ηλικία 83 ετών, προσφέροντας στον τραγουδιστή των The Killers ένα ακραίο παράδειγμα αντοχής, αφοσίωσης και μακροχρόνιας σχέσης με το κοινό.
«Έπειτα σκέφτομαι τον Mick Jagger και αναρωτιέμαι: τι είναι αυτό που τον κάνει να ανεβαίνει ξανά σε εκείνη τη σκηνή;», είπε.
Η απάντηση βρίσκεται, κατά τον Flowers, στις σπάνιες στιγμές απόλυτης σύνδεσης που μπορεί να δημιουργήσει μια συναυλία. Παρά την κόπωση, την απομάκρυνση από το σπίτι και τις ψυχολογικές συνέπειες της ζωής στον δρόμο, η επαφή με το κοινό εξακολουθεί να του προσφέρει κάτι που δύσκολα αντικαθίσταται.
«Υποθέτω ότι συμβαίνει επειδή υπάρχουν δυνατές στιγμές μέσα σε μια συναυλία», εξήγησε. «Πώς θα μπορούσα να μη θέλω να το κάνω αυτό;», συμπλή”ρωσε.
Οι αμφιβολίες του Flowers γύρω από την κατεύθυνση της καριέρας του έχουν εμφανιστεί ξανά στο πρόσφατο παρελθόν. Το 2023 είχε δηλώσει στους Times ότι περνούσε μια «κρίση», καθώς προσπαθούσε να αποφασίσει προς ποια μουσική κατεύθυνση έπρεπε να κινηθούν οι The Killers.
Η περίοδος εκείνη ακολούθησε την κυκλοφορία των «Boy» και «Your Side Of Town», δύο αυτόνομων singles με έντονα synth στοιχεία και παραγωγή από τον Stuart Price. Τα τραγούδια προορίζονταν αρχικά για ένα νέο άλμπουμ του συγκροτήματος, όμως το σχέδιο εγκαταλείφθηκε όταν ο Flowers αισθάνθηκε ότι το υλικό δεν εξέφραζε με ειλικρίνεια τη δημιουργική του κατάσταση.
«Στα μισά των ηχογραφήσεων συνειδητοποίησα: “Δεν μπορώ να το κάνω αυτό”. Αυτός δεν είναι ο δίσκος που θέλω να κάνω. Δεν νομίζω ότι θα μας ξαναδείτε να φτιάχνουμε αυτού του είδους τη μουσική», είχε πει.
Η σύγκρουση αφορούσε και την ίδια του την ταυτότητα. Οι The Killers παραμένουν το συγκρότημα που τον ανέδειξε και τα τραγούδια τους εξακολουθούν να γεμίζουν μεγάλους συναυλιακούς χώρους, όμως ο Flowers ένιωθε μεγαλύτερη προσωπική ικανοποίηση όταν κινούνταν προς την εσωστρεφή, αμερικανική γραφή του «Pressure Machine» του 2021.
«Αυτή είναι η κρίση που περνάω. Οι The Killers είναι η ταυτότητά μου και τα τραγούδια μας γεμίζουν τις αίθουσες, όμως νιώθω μεγαλύτερη πληρότητα όταν φτιάχνω μουσική όπως αυτή του “Pressure Machine», είχε εξηγήσει.
Ένα ακόμη τραγούδι από εκείνη την περίοδο, το ευφορικό «Spirit» με τις trance αναφορές, κατέληξε μαζί με τα «Boy» και «Your Side Of Town» στη συλλογή επιτυχιών «Rebel Diamonds». Η απόφαση να μην προχωρήσει το σχεδιαζόμενο άλμπουμ έδειξε ότι ο Flowers ήταν πλέον διατεθειμένος να θυσιάσει μια ασφαλή συνέχεια, όταν το αποτέλεσμα δεν έμοιαζε αυθεντικό.
Η επόμενη κίνησή του έρχεται στις 21 Αυγούστου με το «Thrasher», το τρίτο προσωπικό άλμπουμ της καριέρας του. Ο δίσκος αντλεί από την country παράδοση και στρέφεται προς την αμερικανική ενδοχώρα, ανοίγοντας ένα περισσότερο προσωπικό κεφάλαιο στη στιχουργική του.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Νάσβιλ με τους μακροχρόνιους συνεργάτες του Shawn Everett και Jonathan Rado στην παραγωγή. Στις ηχογραφήσεις συμμετείχε μια ομάδα μουσικών με βαθιές ρίζες στην αμερικανική country και folk παράδοση.
Ανάμεσά τους βρίσκεται ο κιθαρίστας David Rawlings, γνωστός για τη στενή συνεργασία του με την Gillian Welch, καθώς και ο Bruce Bouton στην pedal steel κιθάρα. Στο άλμπουμ συμμετείχε επίσης ο 85χρονος Charlie McCoy, ο δεξιοτέχνης της φυσαρμόνικας που έπαιξε και στους τέσσερις δίσκους που ηχογράφησε ο Bob Dylan στο Νάσβιλ.
Ο Flowers έχει ήδη παρουσιάσει τα «Plans» και «Paradise». Παράλληλα, έδωσε στη δημοσιότητα μια ζωντανή εκδοχή του «Plans», η οποία κινηματογραφήθηκε στο ιστορικό RCA Studio A του Νάσβιλ.
Η country κατεύθυνση του «Thrasher» συνδέεται με τις πρώτες μουσικές του αναμνήσεις. Ο δίσκος επιστρέφει στα παιδικά του χρόνια στη μικρή πόλη Νίφαϊ της Γιούτα, όταν ο πατέρας του τον οδηγούσε στην ύπαιθρο ακούγοντας Johnny Cash και Waylon Jennings.
Αυτές οι διαδρομές αποτελούν πλέον το συναισθηματικό έδαφος του άλμπουμ. Ο Flowers ανατρέχει σε μια περίοδο της ζωής του για την οποία έχει γράψει ελάχιστα μέχρι σήμερα, αναζητώντας στις οικογενειακές μνήμες και στα τοπία της Γιούτα έναν πιο άμεσο τρόπο να μιλήσει για τον εαυτό του.
«Καθώς μεγάλωσα, βρήκα ξανά τον δρόμο προς τη μουσική του πατέρα μου, την “Country-Western”, όπως την αποκαλούσε», είχε αναφέρει σε προηγούμενη δήλωσή του.
«Ανακάλυψα ότι οι ιστορίες που κουβαλώ νιώθουν πραγματικά σαν στο σπίτι τους μέσα σε αυτή την όμορφη αμερικανική παράδοση», είχε προσθέσει.
Παρότι η προσοχή του βρίσκεται αυτή την περίοδο στην country και στην αμερικανική ενδοχώρα, ο Flowers γνωρίζει ότι τα synths παραμένουν αναπόσπαστο κομμάτι του μουσικού του ενστίκτου. Η απόσταση από τον ήχο που τον έκανε γνωστό δεν σημαίνει ότι έχει διαγράψει τις βασικές του επιρροές.
«Δεν μπορείς ποτέ να βγάλεις τη synth-pop από μέσα μου», δήλωσε στους Times.
Στην ίδια συνέντευξη, ο Flowers μίλησε και για την εποχή πριν γίνει επαγγελματίας μουσικός. Μεγαλώνοντας στο Λας Βέγκας, ο στόχος του ήταν πολύ πιο κοντά στη βιομηχανία της φιλοξενίας και στα μεγάλα ξενοδοχεία της πόλης.
«Φιλοδοξούσα να γίνω παρκαδόρος. Έβλεπα τα ξαδέλφια και τους θείους μου να ζουν από τα φιλοδωρήματα, να συντηρούν ολόκληρες τις οικογένειές τους με αυτές τις δουλειές, και ο τελικός μου στόχος ήταν να εργαστώ σε ένα καλό μέρος όπως το Bellagio», αποκάλυψε.
Η πρώτη του δουλειά στη Λεωφόρο του Λας Βέγκας ήταν στο Spago του Caesars Palace, όπου μάζευε και καθάριζε τα τραπέζια. Αργότερα εργάστηκε σε μια γαλλική brasserie και σε ένα γήπεδο γκολφ, αποκτώντας μια ιδιαίτερη εκτίμηση για το επάγγελμα της εξυπηρέτησης.
«Λάτρευα τον χώρο της εξυπηρέτησης. Στην πραγματικότητα, εξακολουθώ να εργάζομαι σε αυτόν», ανέφερε, συνδέοντας με χιούμορ τη δουλειά ενός performer με την υποχρέωση να προσφέρει κάθε βράδυ κάτι ουσιαστικό στο κοινό.
Η απότομη άνοδος των The Killers στα μέσα της δεκαετίας του 2000 δεν του επέτρεψε να επεξεργαστεί εύκολα όσα συνέβαιναν γύρω του. Οι συνεντεύξεις τον δυσκόλευαν, ενώ η πρώτη μεγάλη περιοδεία του συγκροτήματος τους απομάκρυνε σχεδόν ολοκληρωτικά από την προσωπική τους ζωή.
«Παράλληλα, εξαφανιστήκαμε από το σπίτι, παίζοντας 250 συναυλίες για τον πρώτο δίσκο, οπότε οι σχέσεις διαλύονταν», θυμήθηκε.
«Τι μπορείς, όμως, να κάνεις; Αυτό συμβαίνει, είναι θαυμαστό και δελεαστικό, και πρέπει να ριχτείς ολοκληρωτικά μέσα του», συνέχισε.
Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόταν την καλλιτεχνική επιτυχία. Μέχρι τότε, η αναγνώριση από τον Τύπο και η εικόνα του συγκροτήματος είχαν μεγαλύτερη σημασία για εκείνον από την αξία της ίδιας της διαδικασίας.
«Μόλις το 2019 συνειδητοποίησα ότι η καλή τέχνη αποτελεί από μόνη της ανταμοιβή», είπε.
«Πριν από τότε, ήθελα απλώς να βρίσκομαι στο εξώφυλλο του περιοδικού Rolling Stone», παραδέχτηκε.
Το «Thrasher» θα μεταφερθεί στη σκηνή μέσα από μια προσωπική περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και τη Βόρεια Αμερική. Το βορειοαμερικανικό σκέλος θα ξεκινήσει την 1η Σεπτεμβρίου στο Φοίνιξ και θα ολοκληρωθεί στις 6 Οκτωβρίου στο Λας Βέγκας, κλείνοντας συμβολικά τον κύκλο στην πόλη όπου ο Flowers έκανε τις πρώτες του επαγγελματικές κινήσεις.
Στις εμφανίσεις περιλαμβάνεται και μια στάση στο ιστορικό Royal Albert Hall του Λονδίνου τον Οκτώβριο. Εκεί, τα τραγούδια των νεανικών του χρόνων στη Γιούτα θα συναντήσουν τη σκηνική εμπειρία ενός ανθρώπου που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του μπροστά σε χιλιάδες θεατές.
Η σκέψη της αποχώρησης παραμένει ανοιχτή, χωρίς κάποια οριστική απόφαση. Ο Brandon Flowers μοιάζει να μετρά πλέον την αξία της μουσικής με διαφορετικούς όρους: μέσα από το σώμα που εξαντλείται, τις σχέσεις που δοκιμάζονται, την ηρεμία που βλέπει στον πατέρα του και εκείνες τις λίγες συναυλιακές στιγμές που εξακολουθούν να κάνουν όλη τη διαδρομή να μοιάζει αναντικατάστατη.
