Δέκα χρόνια μετά το «24K Magic», ο απόλυτος showman παρουσιάζει ένα άλμπουμ που ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία των ’70s, τη latin soul και την αδιαπραγμάτευτη γοητεία του old-school έρωτα.
Αν το να προσφέρεις στο κοινό αυτό που λαχταρά αποτελεί ποινικό αδίκημα, τότε μάλλον ήρθε η ώρα να συλλάβετε τον Bruno Mars και να τον φυλακίσετε στο κελί του λαϊκισμού. Η σύγχρονη μουσική βιομηχανία είναι γεμάτη ρομαντικούς, αλλά μόνο ο Bruno διαθέτει την ειλικρίνεια και την ικανότητα να υποστηρίξει τόσο πειστικά τις προθέσεις του, ώστε να έχει το θάρρος να ονομάσει τον δίσκο του «The Romantic».
Αυτό το νέο άλμπουμ αποτελεί την πρώτη του δισκογραφική κατάθεση μετά το «An Evening With Silk Sonic» του 2021 —το R&B ντουέτο με τον Anderson .Paak που μας ταξίδεψε στο παρελθόν— και την πρώτη του σόλο δουλειά από το σαρωτικό «24K Magic» του 2016. Έχει περάσει μία ολόκληρη δεκαετία από τότε που εκείνο το άλμπουμ μας χάρισε τραγούδια όπως το «That’s What I Like» και το «Versace on the Floor».
Στο «The Romantic», ο Bruno έρχεται να υποστηρίξει πως το ρετρό-pop όραμά του, κουρδισμένο με ακρίβεια χιλιοστού, παραμένει διαχρονικό και γοητευτικό σε κάθε χρονική στιγμή.
Ο Bruno Mars διανύει μία εξαιρετικά παραγωγική περίοδο τον τελευταίο καιρό, έχοντας στο ενεργητικό του τεράστιες επιτυχίες που κατέκτησαν την κορυφή των charts, όπως το «APT» με τη Rosé και το «Die With a Smile» με τη Lady Gaga. Σχεδόν νομοτελειακά, το «I Just Might», το βασικό single του «The Romantic», βρέθηκε κι αυτό στο No. 1 των ΗΠΑ.
Πρόκειται για ένα κομμάτι αγνής διασκέδασης, βουτηγμένο στην disco αισθητική των ’70s, θυμίζοντας τους κλασικούς ήχους των KC & the Sunshine Band και των Hot Chocolate. Εδώ, ο Bruno θέτει ένα μεταφυσικό αίνιγμα που προκαλεί σκέψη: «What good is beauty if your booty can’t find the beat?» («Τι αξία έχει η ομορφιά αν τα οπίσθιά σου δεν μπορούν να βρουν τον ρυθμό;»). Αυτή είναι ίσως η πιο φιλοσοφική στιγμή του, και στο συχνά υπερβολικά επιτηδευμένο κλίμα της σύγχρονης pop, αποτελεί έναν ευπρόσδεκτο πνευματικό χώρο για εκείνον.
Ωστόσο, αυτή η χορευτική έκρηξη αποδεικνύεται η μοναδική στιγμή «ζαχαρωτής» ενέργειας στο άλμπουμ. Πιστό στον τίτλο του, το μεγαλύτερο μέρος του «The Romantic» βρίσκει τον Bruno Music να ερμηνεύει μεγάλες μπαλάντες, προσφέροντας νοητά λουλούδια στους ακροατές.
«I would run through a fire just to be by your side» («Θα έτρεχα μέσα από τη φωτιά μόνο και μόνο για να βρεθώ στο πλευρό σου»), παρακαλεί στο «Risk It All», μία πλούσια ακουστική ερωτική εξομολόγηση επηρεασμένη από την κουβανέζικη μουσική μπολερό.
Και αυτή είναι μία από τις πιο διακριτικές στιγμές του δίσκου. Ενώ το «24K Magic» ήταν κυρίως ένα ταξίδι νοσταλγίας στα ’80s, αυτή τη φορά ο Mars γυρίζει τον χρόνο πίσω στη soul του 1970, πλησιάζοντας αρκετά το ύφος της μουσικής που παρουσίασε με τον Anderson .Paak στο άλμπουμ των Silk Sonic. Αν κάποιος διέρρηξε το σπίτι σας και έκλεψε όλους τους δίσκους του Marvin Gaye και των War, αυτό το άλμπουμ είναι το ιδανικό φάρμακο για να ξεπεράσετε την απώλεια.
Τα τραγούδι «Cha Cha Cha» και «Something Serious» βρίσκουν τον Bruno Mars να γιορτάζει τα πλούσια grooves και τις γλυκές ερμηνείες του latin-R&B στυλ που ονομάστηκε «brown-eyed soul». Πρόκειται για έναν ήχο που άνθισε στη Νότια Καλιφόρνια στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές του ’70, με το δεύτερο τραγούδι να αποπνέει μία αίσθηση «oye-como-va» και τη μεγαλοπρέπεια της low-rider κουλτούρας καθώς διασχίζει τον δρόμο.
Στο «God Was Showing Off», η μπάντα μετράει αντίστροφα στα ισπανικά και βουτάει σε μία πληθωρική μπαλάντα, καθώς ο Bruno γονατίζει μπροστά στο κορίτσι-θαύμα του. Παράλληλα, το «Oh My Soul» εκτοξεύει μερικές κιθαριστικές ακτίνες λέιζερ τύπου Ernie Isley πάνω σε ένα σφιχτό groove με βάση τα κρουστά, καθώς ο Bruno κλωτσάει αβίαστα τις νότες στον παράδεισο του φαλσέτο.
Αυτές οι χειρονομίες αποτελούν μία όμορφη αναφορά στην πορτορικανική καταγωγή του Mars και έναν έξυπνο τρόπο να αναβιώσει τους σπουδαίους ήχους των ’70s. Το κάνει με ένα στυλ που συμβαδίζει απόλυτα με το πώς η latin pop έχει γίνει τόσο ζωτικό κομμάτι του σημερινού μουσικού mainstream. Λαμβάνοντας υπόψη τη σχεδόν ασυναγώνιστη θέση του Bruno Mars στο κέντρο του αμερικανικού λαϊκού γούστου, αυτή η επιλογή αποκτά ακόμη και μία ελαφριά πολιτική χροιά.
Ο δίσκος κλείνει με δύο αργά κομμάτια, το «Nothing Left» και το «Dance With Me». Το πρώτο αποτελεί μία επιβλητική ερμηνεία πόνου καρδιάς, ενώ το δεύτερο είναι ένας γλυκός χορός τύπου Motown, που μιλά για την αναζωπύρωση μιας σχέσης που τρεμοπαίζει.
Όλες αυτές οι old-school κινήσεις αποδίδονται άψογα. Ο Mars είναι ο τύπος που θα κάνει την υπερβασία και θα ερευνήσει ποια δέρματα για conga χρησιμοποιήθηκαν σε συγκεκριμένες ηχογραφήσεις του Curtis Mayfield, ώστε να πετύχει την ακριβή ατμόσφαιρα της εποχής.
Η ερμηνεία και η συναισθηματική του δέσμευση παραδίδονται με σαρωτική ενέργεια, λες και κάθε μελωδία είναι το μεγάλο φινάλε στην τελευταία συναυλία της ζωής του. Γιατί να περιπλέκουμε τα πράγματα; Πρόκειται για ένα αδιαμφισβήτητο μισάωρο βαθιά αισθαντικής μουσικής, σχεδιασμένο να ευχαριστήσει τον κόσμο, αλλά και να μας εκπαιδεύσει όλους λίγο παραπάνω.
