Ο Bruno Mars μεταμορφώνεται σε «γιατρό του έρωτα» – Πίσω από τη λάμψη των συνεργασιών με τη Lady Gaga και τη Rosé, το «The Romantic» αποκαλύπτει έναν καλλιτέχνη που αφήνει πίσω του τον εντυπωσιασμό για να αγγίξει την ουσία της soul των ’70s.
Μια δεκαετία ανάμεσα σε προσωπικά άλμπουμ σήμαινε κάποτε ότι κάτι είχε πάει στραβά στην πορεία ενός καλλιτέχνη. Για τον Bruno Mars, τον άνθρωπο πίσω από το «24K Magic», αυτό το κενό γεμίστηκε με τρόπο που μόνο εκείνος θα μπορούσε να διαχειριστεί. Είδαμε το πρότζεκτ των Silk Sonic μαζί με τον Anderson .Paak, δύο από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες επιτυχίες του 2024 και του 2025 –το «Die With A Smile» με τη Lady Gaga και το «APT.» με τη ROSÉ–, ένα ιστορικό ρεκόρ 150 εκατομμυρίων μηνιαίων ακροατών στο Spotify και τα 40ά του γενέθλια. Ο Bruno Mars δεν εξαφανίστηκε ποτέ. Παρέμεινε στο προσκήνιο, συλλέγοντας τεράστιες νίκες μέσα από συνεργασίες, ενώ το σόλο άλμπουμ του φαινόταν να αναβάλλεται διαρκώς. Σε όλη αυτή τη διαδρομή, το πιο καθοριστικό στοιχείο για τη μουσική του δεν ήταν κάποιο single που έφτασε στην κορυφή.
Ήταν ο D’Mile. Ο Dernst Emile II, ο παραγωγός από το Μπρούκλιν που παραλίγο να εγκαταλείψει τη βιομηχανία πριν την επιτυχία του «Painted» του Lucky Daye, συνδέθηκε με τον Bruno Mars μέσω του κοινού τους συνεργάτη James Fauntleroy γύρω στο 2019. Μέχρι τη στιγμή που ηχογράφησαν το «Leave the Door Open», ο D’Mile είχε ήδη αρχίσει να μεταμορφώνει τον ήχο του Mars. Τον απομάκρυνε από τα φώτα νέον και τον οδήγησε σε μία πιο ζεστή, κεχριμπαρένια παλέτα.
Τα πνευστά και τα έγχορδα άρχισαν να αντλούν έμπνευση από μία προ-disco γλυκύτητα που τελειοποίησε η Motown και διατήρησαν ζωντανή για δεκαετίες οι κοινότητες του Chicano soul. Το εξώφυλλο του «The Romantic» κάνει αυτή την επιρροή εμφανή. Ένα μονόχρωμο πορτρέτο πλαισιωμένο από τριαντάφυλλα και αλυσίδες, με γραμματοσειρά που παραπέμπει στην κουλτούρα των lowriders.
Η λέξη «romantic» είναι ενσωματωμένη σε μία αισθητική που σχήματα όπως οι Thee Sacred Souls αναβιώνουν τα τελευταία χρόνια. Ο Mars μπορεί να μην είναι Μεξικανός, αλλά οι Πουερτορικανές ρίζες του και τα χρόνια του στο Λος Άντζελες τον φέρνουν αρκετά κοντά σε αυτή την παράδοση, ώστε η χρήση αυτών των οπτικών στοιχείων να μην μοιάζει με απλό τουρισμό.
Τα αποτυπώματα του D’Mile βρίσκονται παντού και αποπνέουν ζεστασιά. Ο ίδιος και ο Bruno Mars ανέλαβαν την παραγωγή και των εννέα κομματιών, με τους Philip Lawrence και Brody Brown να συμμετέχουν στη σύνθεση. Ο ήχος έχει μία συγκεκριμένη «θερμοκρασία». Πνευστά που λάμπουν αντί να χτυπούν με ένταση, κιθάρες που ελίσσονται απαλά και ντραμς που αναπνέουν κάτω από τη φωνή του Mars αντί να την ανταγωνίζονται.
Ο Gabriel Roth, ιδρυτής της Daptone Records, ανέλαβε τη ρύθμιση των πνευστών και η εμπειρία του από τη συνεργασία με ονόματα όπως η Sharon Jones είναι αισθητή. Οι ενορχηστρώσεις είναι υπομονετικές και ποτέ υπερφορτωμένες. Μετά το New Jack Swing του «24K Magic» και τη soul της Φιλαδέλφειας των ’70s των Silk Sonic, το «The Romantic» πηγαίνει ακόμα πιο πίσω. Στοχεύει στις μπαλάντες doo-wop και τη «γλυκιά soul» που ακούγεται στις γιορτές και τις εκθέσεις αυτοκινήτων στο ανατολικό Λος Άντζελες εδώ και μισό αιώνα. Ο D’Mile δίνει στον τραγουδιστή τον χώρο να ερμηνεύσει με ειλικρίνεια, χωρίς να τον θάβει κάτω από τεχνικά τεχνάσματα.
Το άλμπουμ ξεκινά με τρία τραγούδια για την επιθυμία, το καθένα σε διαφορετικό τόνο. Το «Risk It All» είναι ο Mars στην πιο επιβλητική αλλά και πιο προβλέψιμη εκδοχή του. Μια εισαγωγή με λάτιν πινελιές όπου υπόσχεται να κολυμπήσει θάλασσες και να σκαρφαλώσει βουνά. Κάθε στίχος είναι μία μεγαλειώδης χειρονομία χωρίς συγκεκριμένο αποδέκτη, μία υπόσχεση θυσίας για μία απροσδιόριστη γυναίκα.
![Bruno Mars - Risk It All [Official Music Video]](https://i.ytimg.com/vi/lY5V4hSLWY8/0.jpg)
Το «Cha Cha Cha» προσγειώνει το άλμπουμ σε ένα κλαμπ. Ο Bruno Mars τραγουδά με όλο του το είναι, αναφέρεται σε πάρτι στο Pinky Ring του Λας Βέγκας και σε παρέες που περιμένουν έξω. Είναι ένα κομμάτι που δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά, μέχρι τη στιγμή που οι στίχοι ξεφεύγουν από την πίστα: «Ας πάμε στο φεγγάρι λίγο αργότερα / Ελπίζω τα φτερά σου να πετάξουν».
Στη συνέχεια έρχεται το «I Just Might», το single που έκανε ντεμπούτο στο νούμερο ένα του Hot 100. Είναι ένα κομμάτι disco-pop και φωτεινού funk που στηρίζεται σε μία υπόθεση. Αν εκείνη χορεύει τόσο καλά όσο δείχνει, ίσως την κάνει δική του.
«Αλλά τι να την κάνεις την ομορφιά αν τα οπίσθιά σου δεν μπορούν να βρουν τον ρυθμό;» τραγουδά, σε έναν στίχο από αυτούς που έχτισαν την καριέρα του: αστείος, ωμός και απόλυτα γοητευτικός. Αργότερα, μετατρέπει το κλαμπ σε οντισιόν: «Βάλε ψυχή σε αυτό, βάλε την καρδιά σου / Αυτό είναι το μόνο που χρειάζομαι / Κι αν μου αρέσει αυτό που βλέπω, θα έρθεις σπίτι μαζί μου». Ο Mars νιώθει πάντα άνετα να λέει το διασκεδαστικό αντί για το αληθινό, και αυτά τα τρία τραγούδια τον δείχνουν στην πλήρη του ισχύ σε αυτόν τον ρόλο.
Με το «God Was Showing Off», το άλμπουμ περνά από την καταδίωξη σε κάτι πιο ιδιαίτερο. Ο Bruno Mars λέει σε μία γυναίκα ότι ο Θεός έκανε επίδειξη ικανοτήτων όταν την έπλασε, την αποκαλεί «επίγειο άγγελο» και την προτρέπει να μην κρύβει τα φτερά της. Είναι μία κολακεία βιβλικών διαστάσεων.
«Όποιος είπε ότι ο Θεός δεν έχει αγαπημένους / Δεν σε έχει δει ποτέ / Όλοι έχουν κάτι ξεχωριστό / Αλλά είναι προφανές ότι εσύ ευλογήθηκες / Με λίγα περισσότερα» αναφέρει, ενώ στο κλείσιμο στοιχηματίζει ότι μπορεί να περπατήσει στο νερό και να το μετατρέψει σε κρασί. Είναι ένα πανέμορφο και ελαφρώς ανησυχητικό τραγούδι, γιατί ο Mars είναι τόσο αφοσιωμένος στον ρόλο του που δεν ξέρεις αν η λατρεία αφορά τη γυναίκα ή τη δική του ικανότητα να λατρεύει. Σε κάθε περίπτωση, είναι το πιο ευρηματικό στιχουργικό σημείο του άλμπουμ, τυλιγμένο στη ζεστασιά ενός παλιού δίσκου soul.
Όταν ο Bruno Mars αρχίζει να χάνει την αυτοκυριαρχία του, τα τραγούδια ανεβαίνουν επίπεδο. Το «Why You Wanna Fight?» είναι το πρώτο κομμάτι όπου δεν εμφανίζεται σίγουρος για τον εαυτό του. Παραδέχεται ότι έσφαλε και ικετεύει: «Μπορεί να με μισείς τώρα, αλλά δεν σταμάτησα ποτέ να σε αγαπάω / Αυτό είναι που δεν πρόκειται να κάνουμε». Από εκεί, το «On My Soul» τον επαναφέρει στις υποσχέσεις, με το πνεύμα του Curtis Mayfield να διατρέχει κάθε δευτερόλεπτο.
«Αποδεικνύεται ότι δεν χρειάζεσαι πύραυλο / Για να βρεις το δικό σου πεφταστέρι», τραγουδά, ενώ η φράση «Προσπαθώ να ζήσω το όνειρο / Αλλά σε χρειάζομαι στην ομάδα μου» ίσως είναι η πιο ειλικρινής στιγμή του, καθώς παραδέχεται ότι το όνειρο δεν λειτουργεί μοναχικά.
Ακολουθεί το «Something Serious» που μιλά για την επιθυμία για αληθινή αγάπη και οικογένεια. Παρόλα αυτά, οι στίχοι του παραμένουν συχνά σε επίπεδο όμορφων συναισθημάτων μιας καρτ ποστάλ. Δεν μαθαίνουμε ποτέ για τι έγινε ο καυγάς ή τι έκανε λάθος. Υπόσχεται να την αγαπήσει όπως ποτέ ξανά, αλλά δεν περιγράφει πώς θα είναι αυτή η αγάπη ένα τυχαίο πρωινό Τρίτης. Η στιχουργική παραμένει όμορφη αλλά ασφαλής, κάτι που αποτελεί ταυτόχρονα το πλεονέκτημα και το μειονέκτημα του δίσκου.
Το «Nothing Left» είναι αυτό που ανατρέπει τα πάντα. Κάποτε ο Bruno Mars έλαμπε όταν έλεγε «σ’ αγαπώ», αλλά τώρα αυτές οι λέξεις δεν έχουν τον ίδιο αντίκτυπο. Είναι μόνος σε ένα σπίτι που έχτισαν μαζί, η φωτιά δεν καίει όπως παλιά και δεν μπορεί να βρει τη μαγεία στα μάτια της. Μετά από οκτώ τραγούδια όπου εξυμνεί τις γυναίκες, αυτή είναι η πρώτη φορά που ζητά κάτι πίσω και δεν ξέρει αν θα το λάβει.
Το κλείσιμο με το «Dance with Me» συνεχίζει σε αυτή την αβεβαιότητα. Ζητά έναν τελευταίο χορό, ελπίζοντας ότι όταν η μουσική τελειώσει, θα ερωτευτούν ξανά από την αρχή. «Άφησε τον εγωισμό σου στην άκρη, εδώ ακριβώς δίπλα στον δικό μου» λέει. Αν τα πρώτα επτά τραγούδια είναι ένας άνδρας που υποδύεται τον έρωτα σε διάφορες ταχύτητες, τα τελευταία δύο είναι ένας άνδρας που συνειδητοποιεί ότι η παράσταση δεν λειτούργησε.
Ως η τέταρτη δισκογραφική του απόπειρα, το «The Romantic» είναι ένα σύντομο, κομψό άλμπουμ φτιαγμένο από ανθρώπους που γνωρίζουν ακριβώς πώς να κατασκευάζουν τέτοιους δίσκους. Ο Bruno Mars και ο D’Mile εκτελούν το πλάνο τους άψογα. Τα αναλογικά πνευστά, τα φωνητικά που μοιάζουν να ψιθυρίζουν στο αυτί και το καθαρό ρυθμικό τμήμα δεν σκοντάφτουν πουθενά. Η φωνή του Mars παραμένει ένα από τα πιο αξιόπιστα εργαλεία στη μουσική βιομηχανία, αλλά ηχητικά αυτό είναι το Chicano soul στην καλύτερη εκδοχή του. Μπορεί να πείσει εξίσου είτε τραγουδά έναν ύμνο είτε μία ανάλαφρη ατάκα για το κλαμπ, ενώ ο D’Mile τον περιβάλλει με ενορχηστρώσεις που ακούγονται ακριβές χωρίς να είναι φορτωμένες.
Ο Bruno Mars έκλεισε τα 40 κατά τη διάρκεια της δημιουργίας αυτού του άλμπουμ. Παραμένει ο πιο προικισμένος χαμαιλέοντας της γενιάς του. Το «The Romantic» αποδεικνύει ότι μπορεί να κατοικήσει στην παράδοση της soul των περασμένων δεκαετιών με την ίδια άνεση που το έκανε στη funk, τη reggae ή το New Jack Swing. Πρόκειται για την πιο συνεκτική δουλειά του, και η αφοσίωση στον ήχο του Chicano soul του δίνει ένα ειδικό βάρος που έλειπε από προηγούμενες κυκλοφορίες του.
Το άλμπουμ τελειώνει με τον Bruno Mars να ζητά από μία γυναίκα να μείνει στο δωμάτιο. «Χόρεψε μαζί μου, αγαπημένη μου, μόνο άλλη μία φορά» επιμένει, ενώ τα φωνητικά μπλέκονται μεταξύ τους. Τον πιστεύεις, αλλά ξέρεις επίσης ότι λέει παραλλαγές αυτής της φράσης σε όλη του την καριέρα. Το τραγούδι συνεχίζεται, και εκείνη δεν έχει απαντήσει ακόμα.
