Από την κορυφή του κόσμου στην προσωπική αναζήτηση, ο Damiano David των Måneskin μιλάει για το τίμημα της δόξας και το σόλο ντεμπούτο του.
Όταν οι Måneskin κατέκτησαν την κορυφή της Eurovision το 2021, βρέθηκαν σε μία δίνη παγκόσμιας φήμης που φαινόταν ατελείωτη. Για το διεθνές κοινό, οι Ιταλοί glam-rockers είχαν το πλήρες πακέτο: sex appeal, εκρηκτικά riffs και μία αδιαμφισβήτητη rock and roll αύρα.
Σε ελάχιστο χρόνο, έγιναν το πρόσωπο του παγκόσμιου mainstream rock, με επιτυχίες όπως το «I Wanna Be Your Slave» και η αναπάντεχη διασκευή του «Beggin’» να τους κρατούν σταθερά στην πρώτη γραμμή.
Ωστόσο, στην καρδιά αυτής της καταιγίδας, τα πράγματα δεν ήταν τόσο ειδυλλιακά για τον τραγουδιστή του συγκροτήματος, Damiano David.
Παρά τις θριαμβευτικές εμφανίσεις σε εμβληματικούς χώρους, όπως το O2 Arena του Λονδίνου και το ρωμαϊκό αμφιθέατρο της Βερόνα, η εξουθένωση από την ασταμάτητη πορεία των Måneskin τον είχε καταβάλει. Καθώς η περιοδεία για το άλμπουμ «Rush!» του 2023 πλησίαζε στο τέλος της, ο David και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος συνειδητοποίησαν ότι χρειάζονταν επειγόντως ένα διάλειμμα.
«Ποτέ δεν ένιωσα την περσόνα της σκηνής και τον πραγματικό μου εαυτό να απομακρύνονται, αλλά αυτό ακριβώς συνέβαινε», παραδέχεται ο ίδιος σε μία νέα συνέντευξή του στο NME.
«Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από τότε που δημιουργήθηκαν οι Måneskin, και εγώ άλλαζα μέσα σε αυτά τα χρόνια, αλλά ήμουν τόσο απασχολημένος που δεν μπορούσα να το δω», λέει.
Αυτή η συνειδητοποίηση τον οδήγησε σε μία καθοριστική απόφαση. Για να δώσει χρόνο στον εαυτό του να επεξεργαστεί όσα βίωνε, ο Damiano David μετακόμισε στο Λος Άντζελες, μακριά από τον κύκλο και το περιβάλλον του, αναζητώντας μία νέα αρχή και τη σταθερότητα που του έλειπε.
Εκεί, άρχισε να γράφει το πρώτο του σόλο άλμπουμ του. Το αποτέλεσμα είναι το «Funny Little Fears», μία βαθιά εξομολογητική δουλειά που αποκαλύπτει τις αγωνίες που στροβιλίζονταν στο υποσυνείδητό του, ενώ εξωτερικά όλα έδειχναν λαμπερά.
Η μετακόμιση στο Λος Άντζελες δεν ήταν απλώς μία αλλαγή σκηνικού, αλλά μία προσπάθεια να ξαναβρεί την έννοια του «σπιτιού». «Τα τελευταία πέντε χρόνια ζούσα μέσα από βαλίτσες», εξηγεί.
Το διαμέρισμά του στο Λος Άντζελες, όπου συζεί με τη σύντροφό του, Dove Cameron, είναι το πρώτο μέρος όπου νιώθει ότι μπορεί να χτίσει μία ρουτίνα και μία κοινωνική ζωή.
Η ανάγκη για μία «νέα αρχή», όπως τη χαρακτηρίζει, ήταν επιτακτική.
«Είχα φτάσει σε ένα σημείο όπου η ενέργεια και ο ενθουσιασμός μου είχαν μειωθεί. Αντιμετώπιζα πραγματικά την πίεση, το άγχος, την κούραση και χρειαζόμουν μία νέα αρχή. Έπρεπε να επιστρέψω στο να γράφω μουσική μόνο για τη χαρά της δημιουργίας, να την αφήσω να είναι ξανά ένα παιχνίδι», αναφέρει.
Το άλμπουμ «Funny Little Fears» λειτουργεί ως ένα ημερολόγιο αυτής της εσωτερικής αναζήτησης. Ο Damiano David δεν προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως έναν άτρωτο ήρωα που νικά τους φόβους του, αλλά ως έναν άνθρωπο που μαθαίνει να τους αναγνωρίζει και να συνυπάρχει μαζί τους.
«Για μένα, αυτός ο δίσκος λειτούργησε περισσότερο ως ένας τρόπος να αντιμετωπίσω τους φόβους μου παρά να τους ξεπεράσω. Ήταν για να τους αναγνωρίσω», εξομολογείται.
Τραγούδια όπως το «Solitude (No One Understands Me)» αποκαλύπτουν μία πρωτόγνωρη ευθραυστότητα στην ερμηνεία του, με τον David να τραγουδά σχεδόν ψιθυριστά, σαν να διαβάζει μία σελίδα από το ημερολόγιό του.
Σε άλλα κομμάτια, όπως το «Tango» και το «Voices», κρύβει πιο σκοτεινά θέματα πίσω από έναν αισιόδοξο pop ήχο, δημιουργώντας μία πολυπλοκότητα που αντικατοπτρίζει την ανθρώπινη εμπειρία.
Η κεντρική ιδέα, όπως λέει, είναι να «χορεύεις με τους φόβους σου», να τους αφήνεις να υπάρχουν χωρίς να νιώθεις την πίεση να τους λύσεις αμέσως.
Στον δίσκο συμμετέχουν και καλλιτέχνες όπως ο d4vd και η Suki Waterhouse. Οι συνεργασίες αυτές, εξηγεί ο Damiano, ήταν ένας τρόπος να επαναφέρει το παιχνίδι στη μουσική.
«Πρέπει να είμαι ο εαυτός μου, αλλά πρέπει επίσης να κάνω και τον άλλο να λάμψει, κάτι που είναι μία πολύ όμορφη άσκηση για να διαχειριστείς τον εγωισμό σου», δηλώνει.
Όσο για το μέλλον των Måneskin, ο ίδιος είναι σαφής: το συγκρότημα θα επιστρέψει, αλλά υπό νέους όρους.
«Ξέρω καλύτερα τις ανάγκες μου τώρα, και ξέρω ότι και εκείνοι ξέρουν καλύτερα τις δικές τους. Έχουμε ωριμάσει. Μπορούμε να επικοινωνούμε καλύτερα και να διατηρούμε τα πάντα πιο εφικτά και υγιή», υπογραμμίζει.
Η προϋπόθεση για να ξαναγράψουν μουσική όλοι μαζί είναι να είναι ξεκούραστοι και η δημιουργία να προκύψει αβίαστα, χωρίς να μοιάζει με δουλειά. Τα υπόλοιπα μέλη άκουσαν το σόλο άλμπουμ του κατά τη δημιουργία του. «Κάποια πράγματα τα λάτρεψαν, κάποια τα μίσησαν! Είναι αυτό που περίμενα», λέει με ειλικρίνεια.
Σήμερα, ο Damiano David δηλώνει πιο ευτυχισμένος και συνειδητοποιημένος.
Αν και παραδέχεται ότι κάποια συναισθήματα επιστρέφουν, πλέον διαθέτει τα εργαλεία για να τα αναγνωρίζει και να τα διαχειρίζεται. Αφήνει όλες τις πόρτες ανοιχτές για το μέλλον, από ένα δεύτερο σόλο άλμπουμ μέχρι και μία πιθανή κινηματογραφική καριέρα.
Η περιπέτειά του μακριά από το συγκρότημα δεν ήταν μία πράξη αποστασίας, αλλά μία αναγκαία συνθήκη για να ξαναβρεί τον εαυτό του και να διασφαλίσει ότι, όταν οι Måneskin επιστρέψουν, θα είναι πιο δυνατοί και υγιείς από ποτέ.
