Ο David Byrne, ο εμπνευστής των Talking Heads, αποδομεί με χιούμορ τα γιορτινά στερεότυπα και μας θυμίζει πως το πνεύμα των Χριστουγέννων μπορεί να είναι πιο αυθεντικό όταν πάψει να είναι υποχρεωτικό.
O David Byrne δεν υπήρξε ποτέ καλλιτέχνης που θα ακολουθούσε τη «γνωστή συνταγή». Από τις πρώτες του εμφανίσεις με τους Talking Heads μέχρι τα πιο παράξενα θεατρικά του πρότζεκτ, πάντα παρέμενε ο άνθρωπος που θα έβρισκε έναν ευφυή τρόπο να δει τον κόσμο από μία απροσδόκητη γωνία. Αυτή τη φορά, ο Σκωτσέζος δημιουργός αποφάσισε να ασχοληθεί με τη γιορτή που, όσο κι αν προσπαθούμε, δεν καταφέρνουμε ποτέ να αποφύγουμε: τα Χριστούγεννα.
Ο Byrne μοιράστηκε μία playlist 32 τραγουδιών στο Spotify με τον τίτλο «David Byrne Radio Presents: Christmas Music for People Who Hate Christmas Music».
Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, δεν πρόκειται για ακόμη ένα μελωδικό σύνολο από καμπανάκια, παιδικές χορωδίες και αναφορές σε ταράνδους, αλλά για κάτι εντελώς διαφορετικό.
«Αυτή η playlist δεν έχει σχέση με το ηλιοστάσιο, ούτε κρύβει κάποια παγανιστική ατζέντα», έγραψε ο Byrne στους θαυμαστές του. «Είναι άγρια, διασκεδαστικά τραγούδια που παιχνιδιάρικα ακουμπούν τη γιορτή, χωρίς να τη λατρεύουν. Καλή ακρόαση!»
Η λίστα ξεκινά με το εορταστικό –και παράδοξα ανεξερεύνητο για πολλούς– τραγούδι «Ya Llega La Navidad» του EI GC Y Su Raza Alterada. Κατόπιν, ο ρυθμός αλλάζει με το «Christmas Is» των Run-DMC, ένα ραπ κομμάτι που ξαναδιαβάζει τη μαγεία των Χριστουγέννων μέσα από τον ρεαλισμό των αστικών γειτονιών.
Ακολουθεί ο Prince με το μελαγχολικό «Another Lonely Christmas», ένα τραγούδι που, περισσότερο από ευθυμία, αποπνέει εκείνη τη μοναξιά που συχνά σκεπάζει τις γιορτινές νύχτες.
Η Macy Gray εμφανίζεται με το «I’ve Been a Good Girl» και λίγο αργότερα ο Sufjan Stevens με το παιχνιδιάρικα ειρωνικό «Did I Make You Cry On Christmas Day? (Well, You Deserved It!)».
Ανάμεσα στα τραγούδια βρίσκουμε και τον Finneas με το «Another Year», ενώ ο Willie Nelson εκπροσωπείται διπλά με τα «Pretty Paper» και «A Dreamer’s Holiday» — δύο τραγούδια που μοιάζουν να προέρχονται από κάποιον πιο ανθρώπινο, πιο ήσυχο τύπο Χριστουγέννων.
Όσο προχωρά η playlist, το κλίμα γίνεται ακόμη πιο απελευθερωμένο και ανατρεπτικό: το «Santa Is A Gay Man» της Big Freedia προκαλεί με χιούμορ και θετική διάθεση, ενώ το «Sympathy 4 The Grinch» των 100 Gecs μετατρέπει σε ηλεκτρονικό θρίαμβο την αποστροφή προς το εορταστικό κιτς.
Κι ύστερα, σχεδόν ειρωνικά, ο Byrne ανοίγει χώρο για την ευαισθησία: η Phoebe Bridgers τραγουδά το σπαρακτικό «If We Make It Through December», η Sabrina Carpenter προσφέρει μία πιο pop εκδοχή με το «Santa Doesn’t Know You Like I Do», και η Laufey εμφανίζεται σε δύο συνεργασίες.
Το φινάλε ανήκει, φυσικά, στον ίδιο τον David Byrne. Το προσωπικό του τραγούδι «Fat Man’s Comin’» είναι μία σχεδόν κινηματογραφική σκηνή: ο «παχουλός άντρας» κατεβαίνει την καμινάδα όχι ως γιορτινός σωτήρας, αλλά ως συμβολική φιγούρα που αμφισβητεί το υπερβολικό βάρος των προσδοκιών.
Με ακουστικό ρυθμό και ειρωνική διάθεση, ο Byrne φαίνεται να μας ψιθυρίζει πως ίσως τα Χριστούγεννα χρειάζονται λιγότερη λάμψη και περισσότερη αλήθεια.
Η κυκλοφορία αυτής της ιδιόμορφης playlist συνέπεσε με το τέλος της βορειοαμερικανικής περιοδείας του, που ολοκληρώθηκε με δύο συναυλίες στο Μαϊάμι. Τον Ιανουάριο πρόκειται να ταξιδέψει στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ενώ από τον Φεβρουάριο θα βρεθεί στην Ευρώπη, έχοντας εννέα εμφανίσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία.
Ανάμεσα στις καλοκαιρινές του στάσεις ξεχωρίζει και το Release Athens 2026 x SNF Nostos, που θα τον φέρει στην Ελλάδα.
Κατά τη διάρκεια της περιοδείας του, ο Byrne έκανε ένα δώρο στους θαυμαστές του: για πρώτη φορά μετά από δεκαεννέα χρόνια ερμήνευσε το εμβληματικό «Psycho Killer» των Talking Heads — μία στιγμή που προκάλεσε συγκίνηση και νοσταλγία. Σε συναυλία στη Νέα Υόρκη, η Hayley Williams των Paramore ανέβηκε στη σκηνή για να τραγουδήσουν μαζί το «Hard Times» και τη συνεργασία τους «What Is The Reason For It?» από το άλμπουμ «Who Is The Sky?».
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Byrne κυκλοφόρησε και ένα νέο single, το «T-Shirt», συνυπογεγραμμένο με τον μακροχρόνιο συνεργάτη του, Brian Eno. Μια ακόμη ένδειξη ότι ο άνθρωπος που κάποτε τραγουδούσε «This must be the place» εξακολουθεί να ψάχνει – και να δημιουργεί – τους δικούς του, απροσδόκητους τόπους.
Η playlist του David Byrne μπορεί να φαίνεται σαν ένα αστείο ή ένα μικρό «πειράγμα», όμως στην πραγματικότητα είναι κάτι βαθύτερο: μία πρόταση για ελευθερία.
Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και την αποστασιοποιημένη τρυφερότητα που πάντα τον διέκρινε, ο Byrne υπενθυμίζει ότι δεν χρειάζεται να αγαπάμε ή να μισούμε τα Χριστούγεννα – αρκεί να τα ζούμε με τον δικό μας τρόπο. Ίσως, τελικά, το καλύτερο χριστουγεννιάτικο τραγούδι είναι αυτό που δεν προσπαθεί καθόλου να μοιάσει με χριστουγεννιάτικο.
