Μια μουσική εξομολόγηση από τους Deftones για το φως, τη σκιά, και όλα όσα ζουν ανάμεσά τους.
Όταν μία μπάντα όπως οι Deftones, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά το ξεκίνημά της, σηκώνει ξανά το κεφάλι της πάνω από τα κύματα και μας απευθύνει τον λόγο μέσα από το δέκατο άλμπουμ της, δεν πρόκειται απλώς για μία νέα κυκλοφορία – πρόκειται για μία κατάδυση στο πιο ψυχικά φορτισμένο τοπίο της καλλιτεχνικής τους διαδρομής.
Το «Private Music» έρχεται μετά από μία περίοδο σιωπής που μετρούσε πάνω από πέντε χρόνια. Και όπως συχνά συμβαίνει με τις μεγάλες σιωπές… όταν σπάνε, έχουν κάτι σημαντικό να πουν.
Από τις πρώτες νότες του «my mind is a mountain» μέχρι το ονειρικά απόκοσμο «departing the body», αυτός ο δίσκος δεν αφηγείται απλώς μία νέα ιστορία — την ψιθυρίζει μέσα από το ηχόχρωμα του πόνου, της λύτρωσης και της διαχρονικής ομορφιάς του θορύβου.
Οι πρώτες γεύσεις από το άλμπουμ —το αιχμηρό, σχεδόν προφητικό «my mind is a mountain» και το φλογισμένο «milk of the madonna»— προκάλεσαν συζητήσεις, αναμνήσεις και νέες αναμονές. Το πρώτο κατέκτησε την κορυφή του Billboard Hot Hard Rock Songs Chart και ξεπέρασε τα 25 εκατομμύρια streams παγκοσμίως, ενώ το δεύτερο κύλησε σαν μία ζεστή πλημμύρα σε κάθε ακροατή που αναζητούσε κάτι ωμό και παθιασμένο.
Στο πλευρό των Chino Moreno, Stephen Carpenter, Abe Cunningham και Frank Delgado, καθώς και του νέου μπασίστα Fred Sablan, ο παραγωγός Nick Raskulinecz αποκαθιστά μία αλχημική ισορροπία που είχε πρωτοφανεί στα «Diamond Eyes» και «Koi No Yokan».
Το αποτέλεσμα; Έντεκα συνθέσεις που δρουν σαν μικρές τελετουργίες, κάθε μία με τη δική της αιχμή, τη δική της πληγή και, τελικά, τη δική της κάθαρση.
Από το εκρηκτικό «milk of the madonna» ως το αιχμηρό «ecdysis», οι Deftones επιστρέφουν στην ωμή ένταση της εφηβικής τους λύσσας, μόνο που τώρα έχουν ντυθεί με το βάρος της εμπειρίας και την ωριμότητα της σιωπής.
Στο «cut hands», ο Moreno επανασυνδέεται με το ρυθμικό του alter ego, σε ένα κομμάτι που βράζει, γρυλίζει και καταλήγει σε ένα breakdown που παραπέμπει σε hardcore θυσία. Το «locked club» ξεδιπλώνεται σαν ένας ηλεκτρικός ψαλμός που συνδέει τον nu-metal εφηβικό θυμό με έναν ώριμο, σχεδόν θεατρικό παλμό.
Και εν τω μεταξύ, το «~metal dream» τινάζει τη σκόνη του παρελθόντος και τη μετατρέπει σε λάβα, σε ένταση που διαστέλλεται. Ένα τολμηρό νεύμα στις ρίζες τους, με το βλέμμα στραμμένο σε έναν ουρανό γεμάτο ηλεκτρικά σύννεφα και αισθαντικά ξεσπάσματα.
Αλλά ο δίσκος αυτός δεν είναι μόνο πνιγηρός αποκλειστικά από εντάσεις. Είναι και ονειρικός, στοχαστικός, σαν ανάσα αργή μέσα στη βροχή. Οι σκιές εδώ δεν φοβίζουν — θέλουν να τις κοιτάξεις κατάματα.
Στο «infinite source», φωνή και κιθάρες συνθέτουν ένα μωσαϊκό από ήχο και συναίσθημα που λιώνει μέσα στο σκοτάδι σαν φλόγα. Ακόμη πιο βαθιά στον συναισθηματικό πυρήνα, το «i think about you all the time» —ίσως μία από τις πιο ατρόμητες, γυμνές συνθέσεις του συγκροτήματος— ακουμπά εκεί όπου η νοσταλγία και η επιθυμία μπερδεύονται σε ένα βελούδινο, σχεδόν υπαρξιακό ψίθυρο.
Και τότε έρχεται το «souvenir» — με τις ευγενικές του υφές των synth και τις διάφανες λεπτομέρειες — να λειτουργήσει σαν γέφυρα ανάμεσα στο τώρα των Deftones και στο αύριο που έχει ήδη διαγράψει την ύπαρξή του μέσα από τα ίδια τους τα ηχοχρώματα. Ένας διάλογος με το παλιό και το νέο, με φίλτρα από θόρυβο και απαλότητα στη μελωδία.
Το φινάλε, με το «departing the body», είναι μία επιστροφή στη σπηλιά της σιωπής απ’ όπου ξεκίνησαν όλα — ένα κομμάτι που κυλά σαν υγρό φως, ένα αργό βύθισμα στο άγνωστο, που όμως δεν φοβίζει. Γιατί εδώ δεν πρόκειται για τέλος, αλλά για μετάβαση.
Ακούγοντας το «Private Music», είναι δύσκολο να αγνοήσει κανείς την αόρατη συνομιλία ανάμεσα στους Deftones και στους —φαινομενικά— συνεχιστές τους.
Ο ήχος τους, που άλλοτε ανήκε στις «παρεξηγημένες» στοές του nu-metal, τώρα έχει ριζώσει βαθιά σε ένα νέο ηχητικό σύμπαν γεμάτο με αναφορές από shoegaze, industrial και post-rock θραύσματα. Κι όμως, οι Deftones δεν ακολουθούν τη νέα γενιά. Την είχαν μέσα τους από πάντα. Τόσο που ήταν πάντα οι Deftones.
Από τους Fleshwater μέχρι τους Wisp και ivri, νεότερες μπάντες φαίνεται να έχουν πιει από την ίδια πηγή — μία πηγή όπου οι κραυγές δεν σκοτώνουν, αλλά γεννούν μορφές.
Από την άλλη, επιτυχίες όπως το TikTok και οι sold-out συναυλίες στο Madison Square Garden δείχνουν πως κάτι δεν έχει σβήσει… έχει αναζωπυρωθεί. Και ίσως κάποιοι νέοι ήχοι έχουν επιστρέψει πίσω, σαν φίλτρα ανανεωτικής ουσίας, για να φωτίσουν εκ νέου την πυξίδα των Deftones.
Δεν επιδιώκουν να αποδείξουν κάτι, ούτε χτυπούν την πόρτα του αύριο με άγνοια κινδύνου. Προτιμούν να αναπνέουν αργά, να σπέρνουν βαρύτητα και να τολμούν να είναι απλώς αυτοί. Εδώ, σε αυτό τον δίσκο, δεν ψάχνουν να επαναπροσδιοριστούν — απλώς γίνονται πιο καθαροί, πιο ειλικρινείς, πιο άνθρωποι από ποτέ.
Το «Private Music» είναι ένα εσωτερικό αρχείο αναμνήσεων, φόβων, ουρλιαχτών και σιωπών. Ένας τοίχος από ήχο, πίσω από τον οποίο χτυπά μία καρδιά που ακόμη δεν είπε την τελευταία της λέξη.
Κι αν κάτι μας αφήνει στο τέλος, είναι τούτο: Το σκοτάδι είναι όμορφο, όταν το κοιτάς με ανοιχτά μάτια.
