Ο Labrinth, ο Βρετανός καλλιτέχνης που έδωσε ηχητική ταυτότητα στη σειρά του HBO, αποχωρεί επεισοδιακά, αφήνοντας τη σκυτάλη της μουσικής επένδυσης αποκλειστικά στον Hans Zimmer.
Η μουσική επανάσταση του «Euphoria» σημαδεύεται από μία ηχηρή ρήξη, καθώς ο Labrinth αποχωρεί με βαριές εκφράσεις, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στον θρύλο των κινηματογραφικών soundtracks.
Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στους κύκλους της βιομηχανίας του θεάματος, επιβεβαιώνοντας τις φήμες που ήθελαν το κλίμα στα παρασκήνια της παραγωγής του «Euphoria» να είναι κάτι παραπάνω από τεταμένο. Ο Labrinth, ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του και την αισθητική του με την ηχητική ταυτότητα της σειράς, δεν θα αποτελεί πλέον μέρος της τρίτης σεζόν.
Η οριστική επιβεβαίωση ήρθε μέσα από το περιοδικό Rolling Stone, ξεκαθαρίζοντας πως η συνεργασία που γέννησε μερικές από τις πιο ιδιαίτερες μουσικές στιγμές της σύγχρονης τηλεόρασης έφτασε σε ένα άδοξο τέλος. Η απουσία του Labrinth δεν είναι απλώς μία αλλαγή φρουράς, αλλά μία δομική μετατόπιση στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο που έπλασε ο Sam Levinson.
Τη σκυτάλη της μουσικής επένδυσης αναλαμβάνει πλέον αποκλειστικά ο Hans Zimmer, μία προσωπικότητα που δεν χρειάζεται συστάσεις στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Ο βραβευμένος συνθέσης καλείται να οικοδομήσει μία νέα ατμόσφαιρα για τα οκτώ επερχόμενα επεισόδια, επενδύοντας σε έναν ήχο που θα δανείζεται στοιχεία από την παράδοση των αμερικανικών western.
Το χρονικό αυτής της ρήξης ξεκινά το περασμένο καλοκαίρι, όταν η ανακοίνωση της ένταξης του Hans Zimmer στην ομάδα παραγωγής παρουσιάστηκε με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Τότε, η επίσημη γραμμή έκανε λόγο για μία αρμονική σύμπραξη, όπου η εμπειρία του Zimmer θα συναντούσε τον πειραματισμό του Labrinth σε ένα ενιαίο ηχητικό αποτέλεσμα.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδείχθηκε πολύ πιο περίπλοκη και συγκρουσιακή. Η ιδανική εικόνα της συνεργασίας κατέρρευσε θεαματικά, δίνοντας τη θέση της σε μία δημόσια αντιπαράθεση που δεν άφησε περιθώρια για παρερμηνείες.
Ο Sam Levinson, ο άνθρωπος πίσω από το όραμα του «Euphoria», επέλεξε την τακτική της σιωπής, αποφεύγοντας να δώσει λεπτομέρειες για το τι ακριβώς οδήγησε στο διαζύγιο με τον στενό του συνεργάτη. Η στάση του αυτή ενίσχυσε το μυστήριο γύρω από τις εσωτερικές τριβές της παραγωγής.
Αντίθετα, ο Labrinth δεν επέλεξε τη διπλωματική οδό. Στις 12 Μαρτίου, μέσα από τις προσωπικές του σελίδες στα κοινωνικά δίκτυα, ο καλλιτέχνης ξέσπασε, εκφράζοντας έναν συσσωρευμένο εκνευρισμό που ξάφνιασε ακόμα και τους πιο πιστούς του θαυμαστές.
«Τελείωσα με αυτή τη βιομηχανία», ήταν η φράση με την οποία ξεκίνησε το μήνυμά του, δίνοντας αμέσως το στίγμα της ψυχολογικής του κατάστασης. Οι λέξεις που ακολούθησαν ήταν ακόμα πιο σκληρές, στοχεύοντας απευθείας στη δισκογραφική του στέγη.
«Να πάει να γ*** η Columbia», έγραψε χαρακτηριστικά, δείχνοντας ότι οι διαφωνίες του δεν περιορίζονταν μόνο στο πλαίσιο της σειράς, αλλά επεκτείνονταν σε βαθύτερα ζητήματα της καριέρας του. Η οργή του, όμως, βρήκε τον τελικό της στόχο στην ίδια την παραγωγή που τον ανέδειξε παγκοσμίως.
«Να πάει να γ*** διπλά το “Euphoria”», τόνισε κατηγορηματικά, βάζοντας μία οριστική τελεία στη συμμετοχή του. «Αποχωρώ. Σας ευχαριστώ και καληνύχτα», κατέληξε, αφήνοντας την εκπρόσωπό του να αρνηθεί κάθε περαιτέρω διευκρίνιση στους δημοσιογράφους.
Όταν η πίεση των γεγονότων ανάγκασε τον Levinson να τοποθετηθεί στο Rolling Stone, οι απαντήσεις του ήταν σύντομες και γεμάτες επαγγελματική ευγένεια, η οποία όμως δεν κατάφερε να κρύψει το χάσμα. «Δεν ξέρω», ανέφερε όταν ρωτήθηκε για τα αίτια της έκρηξης του Labrinth.
Παρά την ένταση, ο παραγωγός δεν δίστασε να αναγνωρίσει την προσφορά του καλλιτέχνη. «Είναι ένας απίστευτος συνεργάτης», δήλωσε, συμπληρώνοντας ότι ο Labrinth ήταν εκείνος που «πραγματικά έχτισε τα θεμέλια του ήχου του “Euphoria”».
Ωστόσο, πίσω από τα καλά λόγια, ο Sam Levinson ήταν απόλυτα ξεκάθαρος για την κατεύθυνση που θέλει να ακολουθήσει στη συνέχεια. Η επιλογή του Hans Zimmer δεν ήταν τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης καλλιτεχνικής ανάγκης που γεννήθηκε κατά τη συγγραφή του νέου κύκλου.
Οι κινηματογραφικές συνθέσεις του Zimmer, ο οποίος έχει τιμηθεί με δύο Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, αποτέλεσαν τον οδηγό του Levinson για τη μετεξέλιξη της σειράς. Ο τρόπος που ο Zimmer αντιμετωπίζει τη μουσική ως αφηγηματικό εργαλείο ταίριαζε απόλυτα με το νέο πλαίσιο της ιστορίας.
«Στο “Euphoria”, η ιστορία κάθε χαρακτήρα είναι σαν τη δική του ανεξάρτητη ταινία κατά κάποιο τρόπο», εξήγησε ο Levinson. Αυτή η προσέγγιση κρίθηκε απαραίτητη, δεδομένου ότι η σειρά πραγματοποιεί ένα σημαντικό χρονικό άλμα πέντε ετών.
Σε αυτόν τον νέο κύκλο, οι ήρωες δεν είναι πια έφηβοι που παλεύουν με τις ανασφάλειες του λυκείου. Έρχονται αντιμέτωποι με ενήλικα προβλήματα, σε μία φάση της ζωής τους όπου οι συνέπειες των πράξεών τους έχουν διαφορετικό βάρος.
«Γενικά, με ενδιέφεραν λιγότερο τα τραγούδια που μπαίνουν εμβόλιμα και περισσότερο κάτι που θα μας καθοδηγούσε μέσα σε αυτόν τον κόσμο», διευκρίνισε ο Levinson. Η ανάγκη για έναν πιο ενιαίο, συμπαγή ήχο έγινε η προτεραιότητα της παραγωγής.
Με τους χαρακτήρες να έχουν αφήσει πίσω τους τη σχολική καθημερινότητα, η αισθητική της σειράς αλλάζει ριζικά. «Έχουν τελειώσει το λύκειο, οπότε οι ρίζες της pop έχουν ξεθωριάσει», σημείωσε ο Levinson, εξηγώντας γιατί ο προηγούμενος ήχος δεν εξυπηρετούσε πλέον το σενάριο.
Η στροφή προς το κλασικό Hollywood και το είδος του western είναι μία συνειδητή επιλογή που επηρεάζει και το οπτικό κομμάτι. «Ταυτόχρονα, λόγω του πώς το φαντάστηκα οπτικά», συμπλήρωσε, «ήθελα να στραφώ σε μία παλαιομοδίτικη μουσική επένδυση στα πρότυπα των western του Hollywood».
Ο Hans Zimmer είναι ίσως ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσε να υλοποιήσει αυτό το όραμα με τόση ακρίβεια. Με μία καριέρα που περιλαμβάνει περισσότερες από 150 ταινίες, έχει αποδείξει ότι μπορεί να μεταμορφώσει την ατμόσφαιρα μιας παραγωγής με λίγες μόνο νότες.
Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για την τρίτη σεζόν της σειράς, ο Levinson αποκάλυψε ότι άκουγε συνεχώς τις μουσικές επενδύσεις από ταινίες όπως το «Interstellar» και το «True Romance». Αυτά τα ακούσματα αποτέλεσαν την έμπνευση για το νέο πρόσωπο του «Euphoria».
Η μετάβαση από τα αιθέρια, σχεδόν απόκοσμα φωνητικά του Labrinth στον επιβλητικό και επικό ήχο του Zimmer σηματοδοτεί μία βαθιά μεταμόρφωση. Το «Euphoria» αφήνει πίσω του τον ενθουσιασμό και την ένταση της νεότητας για να εισέλθει σε ένα πιο σκοτεινό και ώριμο σύμπαν.
Η αποχώρηση του Labrinth, όσο επεισοδιακή κι αν ήταν, κλείνει έναν κύκλο που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στη σύγχρονη τηλεόραση. Ταυτόχρονα, ανοίγει μία νέα πόρτα για τη σειρά, προσκαλώντας το κοινό σε μία κινηματογραφική εμπειρία που υπόσχεται να εξερευνήσει αχαρτογράφητα νερά.
Το σίγουρο είναι ότι το «Euphoria» δεν θα ακούγεται ποτέ ξανά το ίδιο. Η μουσική πλέον δεν θα συνοδεύει απλώς τις σκηνές, αλλά θα αναλάβει τον ρόλο του απόλυτου αφηγητή, καθοδηγώντας τους θεατές μέσα από τις νέες, πιο περίπλοκες διαδρομές των ηρώων του. Η εποχή του Hans Zimmer ξεκινά, και μαζί της, μία νέα, ενήλικη ανάγνωση της σειράς.
