Η Ελένη Φουρέιρα χορεύει μόνη της και παίρνει όλη τη νύχτα μαζί της στο video clip του «Δεν Κάνω Εγώ Για Σπίτι».
Η Ελένη Φουρέιρα δεν ήρθε απλώς να μας δώσει άλλο ένα τραγούδι. Ήρθε να μας θυμίσει ότι η ζωή δεν είναι υποχρέωση να χωρέσουμε στα καλούπια που μας έραψαν οι άλλοι. Και το κάνει με τον πιο θεαματικό τρόπο που ξέρει: χορεύοντας πάνω σε ντισκομπάλες, μέσα σε φώτα νέον και με ένα χαμόγελο που λέει «κάντε στην άκρη, περνάω εγώ».
Το music video για το τραγούδι της «Δεν Κάνω Εγώ Για Σπίτι» δεν είναι απλώς όμορφο – είναι επιθετικό. Είναι η Ελένη που αρνείται να γίνει η «καλή κοπέλα» που θα μαγειρέψει, θα σιδερώσει, θα κοιμηθεί νωρίς για να είναι ξεκούραστη το πρωί. Είναι η Ελένη που λέει «όχι» στη ρουτίνα με τέτοιο τρόπο που το «όχι» ακούγεται σαν το πιο ερωτικό «ναι» που έχει ακουστεί ποτέ στην ελληνική pop.
Κάθε κίνηση είναι υπολογισμένη, αλλά δεν φαίνεται ποτέ ψυχρή. Το αντίθετο: είναι σαν να βλέπεις κάποιον που έχει απελευθερωθεί τόσο πολύ από το «τι θα πει ο κόσμος», που πια κινείται με την άνεση ανθρώπου που χορεύει μόνος του στο σπίτι του – μόνο που το σπίτι του είναι όλη η πόλη.
H Eλένη Φουρέιρα δεν παίζει απλώς τον ρόλο της «άτακτης». Τον ζει. Είναι η γυναίκα που έχει μάθει να φεύγει πριν την διώξουν, να φεύγει πριν καν την καλέσουν να μείνει.
Η αισθητική του video clip είναι καθαρόαιμο disco glam του Hollywood, αλλά όχι το κιτς Hollywood – το ακριβό, το επικίνδυνο, το είδος που σε κάνει να θες να φορέσεις παγιέτες Τετάρτη μεσημέρι. Τα πλάνα είναι σφιχτά, η χορογραφία ακριβής σαν χειρουργείο, η Ελένη κινείται σαν να έχει γεννηθεί μέσα σε strobe lights. Και το πιο σημαντικό: δεν προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι «άτακτη». Απλώς είναι. Και αυτό είναι που καίει.
Σε μία εποχή που όλοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ελευθερία είναι να έχεις λεφτά για να μην δουλεύεις, η Ελένη έρχεται και λέει την αλήθεια: η πραγματική ελευθερία είναι να μπορείς να πεις «όχι» σε ό,τι σε στενεύει, ακόμα κι αν αυτό το «όχι» σημαίνει ότι θα μείνεις μόνη σου στο μπαρ στις 4 το πρωί. Και να σου αρέσει.
Το «Δεν Κάνω Εγώ Για Σπίτι», το δεύτερο single από το άλμπουμ «Hybrid» της Ελένης Φουρέιρα που κυκλοφόρησε από την Panik Records, έχει ήδη ξεπεράσει τα 5 εκατομμύρια streams και είναι επίσημα χρυσό. Αλλά τα νούμερα εδώ είναι το λιγότερο. Αυτό που μετράει είναι ότι η Ελένη κατάφερε να πει αυτό που όλοι σκεφτόμαστε τις Παρασκευές βράδυ όταν κοιτάμε το ρολόι και είναι μόλις 11:30 και σκεφτόμαστε «δεν γυρνάω σπίτι ακόμα».
Κάπου εκεί, ανάμεσα στα beats και τα φλας, η Ελένη Φουρέιρα κάνει κάτι που λίγοι τολμούν: μετατρέπει την απόρριψη των κοινωνικών «πρέπει» σε γιορτή. Δεν θυμώνει με τον κόσμο που την θέλει «τακτοποιημένη». Τον προσπερνάει χορεύοντας. Και μας παίρνει όλους μαζί της.
Δεν είναι τυχαίο που το «Δεν Κάνω Εγώ Για Σπίτι» έρχεται μετά το «Alleluia». Είναι η συνέχεια της ίδιας ιστορίας: από τη γυναίκα που σηκώνεται και φεύγει από την εκκλησία, στη γυναίκα που δεν γυρνάει καν σπίτι. Είναι η εξέλιξη. Είναι η απελευθέρωση που δεν ζητάει άδεια.
Και το πιο δυνατό; Ότι δεν απευθύνεται μόνο σε γυναίκες. Απευθύνεται σε όποιον έχει νιώσει ποτέ ότι η ζωή του είναι πολύ μικρή για να την ξοδέψει προσπαθώντας να γίνει «αρεστός». Σε όποιον έχει βαρεθεί να εξηγεί γιατί θέλει να βγει, να χορέψει, να φλερτάρει, να μείνει έξω μέχρι το πρωί. Σε όποιον έχει καταλάβει ότι το να είσαι «καλός» δεν είναι πάντα το ίδιο με το να είσαι ευτυχισμένος.
Αυτό το video clip είναι η στιγμή που η ελληνική pop ωριμάζει και λέει «φτάνει πια με τα παραμύθια». Φτάνει πια με το να είμαστε καλοί για να μας αγαπάνε. Η Ελένη Φουρέιρα δεν ζητάει αγάπη. Την παίρνει. Και μας δείχνει τον τρόπο.
Η Ελένη Φουρέιρα δεν μας πουλάει όνειρα. Μας πουλάει άδεια. Άδεια να είμαστε ακριβώς αυτό που θέλουμε, όχι αυτό που μας είπαν ότι πρέπει να γίνουμε. Και το κάνει με τέτοιο στυλ, που στο τέλος του video clip δεν θες απλώς να πατήσεις repeat – θες να σηκωθείς, να ντυθείς, να βγεις έξω και να μην γυρίσεις ποτέ.
Γιατί, όπως πολύ σωστά λέει και η ίδια (χωρίς να το πει ποτέ με λόγια): η νύχτα είναι πολύ μικρή για να την ξοδέψουμε προσπαθώντας να γίνουμε κάποιοι άλλοι.
