Μέσα από σκοτεινές λίμνες πόνου, αρχέγονα ξόρκια και το τραύμα μιας σχεδόν μοιραίας περιπέτειας υγείας, η Florence Welch των Florence + The Machine μετατρέπει τις ρωγμές του σώματός της σε μια παγανιστική γιορτή λύτρωσης πάνω στη σκηνή.
Όταν πέφτει το σκοτάδι πάνω από τις σκηνές, ο χώρος παύει να θυμίζει ένα απλό τσιμεντένιο γήπεδο. Μεταμορφώνεται σε ένα αρχέγονο ξέφωτο όπου οι σκιές χορεύουν γύρω από αόρατες φωτιές, σε μια όχθη βαθιάς λίμνης όπου οι προσευχές μπλέκονται με κραυγές επιβίωσης. Σχεδόν έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του έκτου άλμπουμ τους, «Everybody Scream», το οποίο απέσπασε μία υποψηφιότητα για το Mercury Prize, οι Florence + The Machine παρουσιάζουν τη ζωντανή ηχογράφηση εκείνης της εμπειρίας.
Το άλμπουμ «Everybody Scream Tour Live» κυκλοφόρησε ψηφιακά, με την έκδοση βινυλίου να είναι ήδη διαθέσιμη για προπαραγγελία, συγκεντρώνοντας σε 22 τραγούδια όλη την ευφορία, το χάος και τη μυστικιστική ένταση μιας περιοδείας που έμοιαζε περισσότερο με ξόρκι παρά με συμβατική σειρά εμφανίσεων.
Για να κατανοήσει κανείς το βάρος αυτής της κυκλοφορίας, πρέπει να γυρίσει πίσω, στις στιγμές που η ίδια η ζωή κρεμόταν από μια κλωστή. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας για το άλμπουμ «Dance Fever» το 2023, η Florence Welch βρέθηκε εσπευσμένα στο χειρουργείο για μια σωτήρια επέμβαση, εξαιτίας μιας μαζικής εσωτερικής αιμορραγίας που προκλήθηκε από εξωμήτρια κύηση. Το τραύμα της απώλειας και η συνειδητοποίηση της ανθρώπινης ευθραυστότητας διαπέρασαν κάθε ίνα του «Everybody Scream», μετατρέποντας το άλμπουμ σε ένα πεδίο μάχης ανάμεσα στη φθορά της σάρκας και την πνευματική αναγέννηση.
«Υπάρχει ένα συναίσθημα ότι πεθαίνεις λίγο κάθε φορά που φτιάχνεις έναν δίσκο. Και αυτή τη φορά, σχεδόν πέθανα», δήλωσε η Welch στην εφημερίδα The Guardian, αποτυπώνοντας την απόλυτη ειλικρίνεια που διαπνέει τις νέες της συνθέσεις.
Στο στούντιο, η Florence Welch και η συνιδρύτρια του συγκροτήματος Isabella Summers ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους Aaron Dessner, Mark Bowen, James Ford και τη Mitski, υφαίνοντας έναν ήχο όπου η folk φρίκη συναντά τον μυστικισμό, τη σκοτεινή ποίηση και τις διονυσιακές εκρήξεις. Στη σκηνή όμως, αυτά τα στοιχεία αποκτούν σάρκα και οστά. Σε πλήρη αντίθεση με την ορχηστρική ακρίβεια του προηγούμενου live album τους, «Symphony of Lungs», το «Everybody Scream Tour Live» πάλλεται από μια ακατέργαστη, πρωτόγονη ορμή.
Η τελετουργία ξεκινά με το ομώνυμο τραγούδι «Everybody Scream». Η λεπτεπίλεπτη άρπα ανοίγει τον δρόμο, προτού τα drones και τα βαριά κρουστά χτίσουν ένα φυλετικό crescendo, γιορτάζοντας την κραυγή όχι ως έκφραση τρόμου, αλλά ως πράξη απόλυτης κάθαρσης. Χωρίς διακοπή, το συγκρότημα περνά στο «Witch Dance», όπου η Welch αναμετριέται ευθέως με τη δική της επιβίωση, μπλέκοντας τη θηλυκή φύση, τη γέννηση και τη θνητότητα μέσα σε έναν καταιγιστικό ρυθμό.
Αμέσως μετά, το γνώριμο «Shake It Out» παρασύρει το κοινό σε έναν χορό εξαγνισμού, για να δώσει τη θέση του στις σκοτεινές αρμονίες του «Seven Devils». Βασισμένο αποκλειστικά στο πιάνο και τη φωνή της τραγουδίστριας, το τραγούδι από το «Ceremonials» μοιάζει να κουμπώνει απόλυτα με τη θεματική της πρόσφατης περιόδου, απλώνοντας μια απόκοσμη ηρεμία πάνω από το πλήθος.
Ανάμεσα στους κλασικούς σταθμούς της πορείας τους, το συγκρότημα βρίσκει χώρο για σπάνια διαμάντια που σπάνια ακούγονται ζωντανά. Το «Which Witch», προερχόμενο από τη deluxe έκδοση του άλμπουμ «How Big How Blue How Beautiful», εντάσσεται φυσικά στη ροή της βραδιάς και κυκλοφορεί ταυτόχρονα ως αυτόνομη ζωντανή εκτέλεση σε όλες τις πλατφόρμες streaming.
Η ατμόσφαιρα πυκνώνει με το επιβλητικό «Big God» και το παγανιστικό «Daffodil», προτού η Welch οδηγήσει τους θεατές στις σαρωτικές μελωδίες του «Cosmic Love» και τη λάμψη του «Spectrum (Say My Name)».
Η εξερεύνηση της γυναικείας εμπειρίας και των αδιεξόδων της συνεχίζεται με το «Music By Men», μια ακουστική σύνθεση με country αποχρώσεις, όπου ένας εσωτερικός μονόλογος ξετυλίγει τις πληγές μιας τοξικής σχέσης, ισορροπώντας ανάμεσα στην οργή και την απόλυτη ευαλωτότητα.
Στον αντίποδα, το «You Can Have It All» φέρνει στη σκηνή έναν βαρύ, δυναμικό rock ήχο που παραπέμπει στους Led Zeppelin, εκθέτοντας την ψυχική εξάντληση πίσω από την κοινωνική απαίτηση προς τις γυναίκες να είναι τα πάντα και να τα καταφέρνουν όλα.
Η απομόνωση που γεννά η έκθεση στη διασημότητα κυριαρχεί στο «Buckle», όπου στη στουντιοχογράφηση συμμετείχε η Mitski. Η Welch τραγουδά για τη σκληρή αντίφαση του να σε αγαπούν χιλιάδες άνθρωποι και ταυτόχρονα να νιώθεις αβάσταχτη μοναξιά περιμένοντας ένα τηλεφώνημα.
«Αγαπημένη από χιλιάδες μα ακόμα μόνη», ομολογεί πάνω στη σκηνή, συνοψίζοντας τη ματαίωση μιας άνισης σχέσης με τον στίχο «ακόμα κρέμομαι από την αγκράφα της ζώνης σου».
Στο «One of the Greats», η τραγουδίστρια στρέφει το βλέμμα στις γυναίκες που άνοιξαν τον δρόμο πριν από εκείνη, τιμώντας επιρροές όπως η Kate Bush, η Stevie Nicks και η Joni Mitchell. Παράλληλα, στηλιτεύει με οξύτητα την πίεση που ασκεί η μουσική βιομηχανία, σχολιάζοντας με πικρή ειρωνεία το πώς το σύστημα συνηθίζει να εμπορευματοποιείται την ψυχική κατάρρευση μιας γυναίκας.
«Είναι τόσο σύνηθες για μια γυναίκα να κερδίζει από την τρέλα της», τραγουδά η Welch, ανατρέποντας με έναν σαρκαστικό στίχο τη ρομαντικοποίηση του πόνου.
Η μυσταγωγία κορυφώνεται καθώς το συγκρότημα περνά μέσα από τα «King», «Howl» και «Heaven Is Here», ενώ στο «The Old Religion» η Welch εκφράζει την επιθυμία της να απαλλαγεί από τη φυσική της υπόσταση, αναζητώντας μια άυλη ύπαρξη μακριά από τον σωματικό πόνο. Μαζί με το «Sympathy Magic», αυτά τα τραγούδια λειτουργούν σαν μια σειρά από σύγχρονα ξόρκια, επαναφέροντας τη μαγεία ως μέσο ίασης και αυτοδιάθεσης.
Όταν φτάνει η ώρα για τις μεγάλες επιτυχίες, το συγκρότημα δεν επαναπαύεται στην ασφάλεια των πρωτότυπων εκτελέσεων. Το εμβληματικό «Dog Days Are Over» απλώνεται και μεταμορφώνεται σε έναν επτάλεπτο οδοστρωτήρα ρυθμού και συλλογικής έκστασης, παρασύροντας ολόκληρη την αρένα σε ένα ξέφρενο άλμα. Η ορμή συνεχίζεται αμείωτη με το φρενήρες «Free», ένα από τα πιο φωτεινά τραγούδια του «Dance Fever», που ζωντανά αποδεικνύεται εξίσου θριαμβευτικό και απελευθερωτικό.
Η συναυλία πλησιάζει στο τέλος της με το «And Love», το οποίο λειτουργεί σαν ένας γαλήνιος πνευματικός εξαγνισμός. Με τους ήχους της άρπας να απλώνονται στον χώρο σαν απαλή ανάσα, ο πόνος και η αναταραχή υποχωρούν, αφήνοντας πίσω τους μια αίσθηση βαθιάς χάρης. Ως κατακλείδα, το bonus track «Perfume and Milk» στέκεται σαν μια ήσυχη προσευχή, ένας ύμνος αφιερωμένος στη θηλυκή γονιμότητα και στην ιερότητα του σώματος που κατάφερε να επιβιώσει.
Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά το ξεκίνημά τους, οι Florence + The Machine αποδεικνύουν ότι η σκηνή παραμένει ο φυσικός τους χώρος, ένας τόπος όπου τα προσωπικά τραύματα μπορούν να καούν και να μεταμορφωθούν σε φως. Για όσους δεν κατάφεραν να βρεθούν μέσα σε εκείνες τις μυσταγωγικές νύχτες, αυτή η ζωντανή ηχογράφηση προσφέρει κάτι παραπάνω από ένα απλό αναμνηστικό.
Όταν η τελευταία νότα της άρπας σβήνει και τα φώτα της σκηνής χαμηλώνουν, η ηχώ από χιλιάδες φωνές συνεχίζει να πάλλεται στον αέρα. Η Florence Welch στέκεται ξυπόλητη πάνω στο σανίδι, κοιτάζοντας το πλήθος μέσα από έναν ιδρώτα που μοιάζει με αγιασμό, έχοντας επιστρέψει από το σκοτάδι για να θυμίσει σε όλους πως η κραυγή είναι ο μόνος τρόπος να δηλώσεις πως είσαι ακόμα ζωντανός.
