Ο Alex Kapranos των Franz Ferdinand θυμάται την απρόσμενη επαφή με τον Donald Trump και το τραγούδι – κατηγορώ, «Demagogue».
Οι Franz Ferdinand και ο Donald Trump μοιράζονται ελάχιστα κοινά πράγματα, πέρα από τη σκοτσέζικη καταγωγή τους και μία απρόσμενη, σχεδόν σουρεαλιστική, αλληλεπίδραση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ήρθε πρόσφατα στο φως.
Το εναλλακτικό rock συγκρότημα από τη Γλασκώβη βρίσκεται αυτή την περίοδο στην Αυστραλία για μία εθνική περιοδεία, η οποία ξεκίνησε την Τετάρτη 26 Νοεμβρίου από το Red Hill Auditorium στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας, και περιλαμβάνει σταθμούς σε Μπρίσμπεϊν, Θίρουλ και Μελβούρνη, πριν ολοκληρωθεί στο Σίδνεϊ.
Καθώς οι δημιουργοί της τεράστιας επιτυχίας «Take Me Out» προετοιμάζονται για τις συναυλίες τους, ο ελληνικής καταγωγής frontman, Alex Kapranos, έκανε μία στάση στον ραδιοφωνικό σταθμό Triple M για μία συζήτηση με τους παρουσιαστές της πρωινής εκπομπής, Robbie & Carly.
Η κουβέντα, όπως ήταν φυσικό, ξεκίνησε από τον καιρό — την αντίθεση της Ευρώπης από την οποία έφυγαν με την εκτυφλωτική ζέστη στην οποία έφτασαν — και γρήγορα πέρασε στο πολιτικό κλίμα. Η σύνδεση δεν ήταν τυχαία. Το συγκρότημα είχε γράψει το 2016 το κομμάτι «Demagogue», όταν ο Trump ήταν ακόμη υποψήφιος για τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, τις οποίες, ενάντια στις προβλέψεις των περισσότερων πολιτικών αναλυτών, κατάφερε να κερδίσει.
Με το «Demagogue», οι Franz Ferdinand απέδειξαν για άλλη μία φορά ότι δεν μασούν τα λόγια τους. Οι στίχοι ήταν ωμοί και καυστικοί.
«Από τον τοίχο κατευθείαν στον λογαριασμό / Αυτά τα δάχτυλα που αρπάζουν αιδοία δεν θα με αφήσουν τώρα», τραγουδούσε ο Alex Kapranos στην αρχή του κομματιού. Και αργότερα: «Από τον όχλο στο άρθρο 11/ Αυτά τα μικροσκοπικά, χυδαία δάχτυλα στο κουμπί των πυρηνικών».
Όταν ρωτήθηκε αν το συγκρότημα άκουσε ποτέ κάποια αντίδραση από το στρατόπεδο του Trump, ο Kapranos απάντησε με το χαρακτηριστικό του σαρκασμό: «Είναι ευαίσθητη ψυχή, έτσι δεν είναι; Όταν γράψαμε αυτό το τραγούδι, μόλις είχε ξεκινήσει την υποψηφιότητά του. Γράφαμε από την οπτική του “Θεέ μου, φαντάσου να γινόταν…”. Και να ‘μαστε τώρα… δεν χρειάζεται πλέον να φανταζόμαστε».
Ωστόσο, η αποκάλυψη που ακολούθησε ήταν αυτή που προκάλεσε τη μεγαλύτερη έκπληξη. «Δεν άκουσα τίποτα προσωπικά από εκείνον, αν και πριν από χρόνια απάντησε σε ένα tweet μου, κάτι που ήταν παράξενο», αποκαλύπτει.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Kapranos θυμήθηκε ένα ακόμα πιο περίεργο περιστατικό. Μία από τις κόρες του Trump «εισέβαλε στα παρασκήνια σε μία από τις συναυλίες μας το 2004», αφηγείται. «Ήμουν σε φάση: “Ποια είναι αυτή η γυναίκα στο καμαρίνι μας;”».
Πέρα από τις πολιτικές αναμνήσεις, ο Alex Kapranos δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του για την περιοδεία στην Αυστραλία, η οποία ξεκίνησε στην καλύτερη δυνατή συγκυρία.
«Αφήσαμε μία πολύ βροχερή, κρύα, σκοτεινή Ευρώπη για να έρθουμε σε μία πανέμορφη, ανοιξιάτικη Αυστραλία — και νιώθεις αυτή την ενέργεια», παρατήρησε. «Σε ανεβάζει. Ακόμα κι αν έχεις hangover ή jet-lag, η ενέργεια του κοινού είναι μεταμορφωτική».
Επιπλέον, ο τραγουδιστής σημείωσε ότι η συναυλία του συγκροτήματος στο Περθ θα ήταν κατά κάποιον τρόπο μία οικογενειακή υπόθεση.
«Ο σύζυγος της αδερφής μου είναι από το Περθ, οπότε γνωρίζουμε αρκετό κόσμο εδώ. Νομίζω ότι έχουμε μία λίστα καλεσμένων με 60 άτομα! Το Περθ δεν μοιάζει με κανένα άλλο μέρος στη γη: τα δέντρα, τα φυτά, η άγρια ζωή, είναι τόσο μοναδικό», ανέφερε.
Οι Franz Ferdinand, που σχηματίστηκαν στη Γλασκώβη το 2002, έχουν στο ενεργητικό τους επτά άλμπουμ που μπήκαν στο Top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένου του Νο. 1 με το «You Could Have It So Much Better» το 2005. Την ίδια χρονιά, σάρωσαν στα BRIT Awards, κερδίζοντας τα βραβεία για το Καλύτερο Βρετανικό Συγκρότημα και τον Καλύτερο Rock Καλλιτέχνη. Η πορεία τους στις ΗΠΑ περιλαμβάνει δύο επιτυχίες στο Billboard Hot 100 και πέντε εμφανίσεις στο Billboard 200, με δύο από αυτά τα άλμπουμ να φτάνουν στο Top 10.
Στον παράξενο κόσμο που ζούμε, οι διαδρομές της μουσική και της υψηλής πολιτικής διασταυρώνονται με τους πιο απρόβλεπτους τρόπους. Η ιστορία του Alex Kapranos είναι μία μικρή, αλλά εύγλωττη απόδειξη αυτού του φαινομένου. Ένα σκοτσέζικο indie-rock συγκρότημα, μέσα από ένα καυστικό τραγούδι και μερικές τυχαίες, σχεδόν κωμικές συναντήσεις, βρέθηκε στην τροχιά ενός από τους πιο πολυσυζητημένους πολιτικούς ηγέτες του 21ου αιώνα.
Ίσως τελικά αυτή να είναι και η δύναμη της μουσικής: να λειτουργεί ως ένα απρόσμενο σχόλιο, ένα χρονογράφημα της εποχής της, που καταγράφει όχι μόνο τις μελωδίες, αλλά και τις ανησυχίες, τις αντιφάσεις και τις παράξενες συμπτώσεις που τη διαμορφώνουν.
