Η επιμονή του Gene Simmons στον διαχωρισμό των ειδών, η αναδρομή στις εβραϊκές ρίζες της λέξης «γκέτο», και το επιχείρημα ότι ο αμοιβαίος σεβασμός δεν απαιτεί την κοινή θεσμική στέγη.
Ο Gene Simmons δεν υπήρξε ποτέ ένας καλλιτέχνης που συμβιβάζεται με τις επιταγές της πολιτικής ορθότητας ή τις τάσεις της εποχής. Στα 76 του χρόνια, ο εμβληματικός μπασίστας των KISS παραμένει μία προσωπικότητα που εκφέρει λόγο με την ίδια ένταση που έπαιζε το μπάσο του στα γεμάτα γήπεδα, προκαλώντας συζητήσεις που ξεπερνούν τα στενά όρια της μουσικής βιομηχανίας.
Η πρόσφατη τοποθέτησή του σχετικά με την παρουσία της hip-hop σκηνής στο Rock and Roll Hall Of Fame δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά μία συνέχεια μιας πάγιας αισθητικής και οντολογικής του θέσης για το τι ορίζει το rock ‘n’ roll.
Η αφορμή δόθηκε κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του στο podcast «Legends N Leaders», η οποία δημοσιοποιήθηκε το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου. Ο Simmons κλήθηκε να σχολιάσει τη συμπερίληψη hip-hop καλλιτεχνών ανάμεσα στα εκθέματα και τους τιμώμενους του πιο ιερού θεσμού της rock μουσικής.
Η τοποθέτησή του ήταν άμεση και αιχμηρή, θέτοντας το ζήτημα της εμπορικής επιτυχίας σε σύγκριση με την ειδολογική ταυτότητα. «Το γεγονός ότι, για παράδειγμα, οι Iron Maiden δεν βρίσκονται στο Rock and Roll Hall Of Fame ενώ μπορούν να γεμίζουν στάδια, ενώ ο Grandmaster Flash είναι… Ο Ice Cube και εγώ είχαμε μία στιχομυθία — είναι ένας πανέξυπνος τύπος και σέβομαι όσα έχει καταφέρει», δήλωσε αρχικά, δίνοντας το στίγμα της σκέψης του.
Η συνέχεια της δήλωσής του ήταν εκείνη που προκάλεσε τις εντονότερες αντιδράσεις, καθώς ο Simmons επέλεξε να μιλήσει για την προσωπική του σύνδεση με το συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα. «Δεν είναι η μουσική μου. Δεν προέρχομαι από το γκέτο. Δεν μιλάει τη γλώσσα μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Αυτή η φράση λειτούργησε ως εφαλτήριο για μία ευρύτερη συζήτηση γύρω από την πολιτισμική ταυτότητα και τη χρήση όρων που φέρουν βαρύ ιστορικό φορτίο. Μιλώντας στο περιοδικό People, ο Simmons επέλεξε να μην ανακαλέσει, αλλά να εμβαθύνει στο σκεπτικό του.
«Εμμένω στα λόγια μου», δήλωσε, επιχειρώντας ταυτόχρονα να επαναδιεκδικήσει την ιστορική προέλευση του όρου «γκέτο». Σύμφωνα με τον ίδιο, η λέξη έχει τις ρίζες της στην εβραϊκή ιστορία και χρησιμοποιήθηκε πολύ πριν ταυτιστεί με την αφροαμερικανική εμπειρία. «Ας πάμε κατευθείαν στο θέμα. Η λέξη “γκέτο” ξεκίνησε από τους Εβραίους. Δανειστηκε από τους Αφροαμερικανούς, ειδικότερα, και με σεβασμό, όχι με κακό τρόπο».
Στις ερωτήσεις σχετικά με το αν η χρήση της λέξης υποκρύπτει ρατσιστικές προθέσεις, ο Simmons παρουσίασε μία δομημένη ανάλυση της μουσικής ιστορίας. Θεωρεί ότι η ίδια η rock μουσική είναι, στον πυρήνα της, μαύρη μουσική.
«Το γκέτο είναι ένας εβραϊκός όρος… Πώς θα μπορούσε να είναι ρατσιστικό, όταν το rock είναι μαύρη μουσική; Είναι απλώς μία διαφορετική μαύρη μουσική από το hip-hop, που είναι επίσης μαύρη μουσική. Το rock ‘n’ roll οφείλει τα πάντα στη μαύρη μουσική, αυτό είναι γεγονός, τελεία. Όλες οι κύριες μορφές της αμερικανικής μουσικής χρωστούν τις ρίζες τους στη μαύρη μουσική».
Αυτή η προσέγγιση δεν είναι νέα για τον Simmons. Ήδη από το 2016, σε συνέντευξή του στο Rolling Stone, είχε εκφράσει την πεποίθηση ότι το rap θα κάνει τον κύκλο του και θα σβήσει με τον χρόνο, δίνοντας τη θέση του σε κάτι άλλο.
Τότε είχε δηλώσει πως δεν διαθέτει το πολιτισμικό υπόβαθρο για να εκτιμήσει την «gangster», αισθητική, σημειώνοντας ότι παρόλο που το είδος έχει εξελιχθεί, η καρδιά και η ψυχή του παραμένουν στους δρόμους. Η σκληρή στάση του Simmons πηγάζει ενδεχομένως από τη δική του σκληρή ανατροφή, την οποία έχει περιγράψει στο παρελθόν στο Distractify.
Γεννημένος στο Ισραήλ, λίγους μήνες μετά την ανεξαρτησία της χώρας, μεγάλωσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας πριν μετακομίσει με τη μητέρα του στη Νέα Υόρκη. Οι αναμνήσεις του περιλαμβάνουν χωματόδρομους, άλογα και ένα σπίτι χωρίς ηλεκτρικό, ραδιόφωνο ή βασικές υποδομές υγιεινής.
Αυτό το βίωμα τον οδηγεί σήμερα στο να αμφισβητεί την αποκλειστικότητα του πόνου ως μέσο καλλιτεχνικής καταξίωσης. «Μπορείς να συμφωνείς ότι διαφωνείς και παρόλα αυτά να σέβεσαι και να θαυμάζεις ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι εντάξει», σημειώνει σήμερα, θέλοντας να κλείσει τον κύκλο της έντασης.
Κατά την άποψή του, η προσπάθεια κάποιων καλλιτεχνών να προτάξουν την καταγωγή τους ή τα βάσανα του λαού τους ως επιχείρημα δεν αποτελεί εγγύηση για την κατάκτηση ενός βραβείου. «Αν θέλεις να παίξεις το χαρτί του… “Έχουμε βασανιστεί”… Κι εμείς επίσης».
Κλείνοντας με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, ο Simmons ξεκαθάρισε τη θέση του σε τρία σημεία: «Πρώτον, θαυμάζω και σέβομαι το hip-hop. Δεύτερον, δεν είναι rock ‘n’ roll. Και τρίτον, πότε οι Led Zeppelin και οι AC/DC θα ενταχθούν στο Hip-Hop Hall Of Fame;».
Με αυτή τη ρητορική ερώτηση, ο Simmons υπογραμμίζει την ανάγκη για διατήρηση της ταυτότητας των θεσμών, επιμένοντας ότι η αναγνώριση της αξίας ενός είδους δεν απαιτεί την πολτοποίηση των ορίων του. Η στάση του παραμένει μία σταθερή υπενθύμιση ότι στην τέχνη, οι κατηγοριοποιήσεις συχνά έχουν την ίδια σημασία με το ίδιο το περιεχόμενο.
