Τριάντα χρόνια μετά το άλμπουμ – ορόσημο που ένωσε τους Oasis με τους Radiohead, η War Child επιστρέφει με μία νέα συλλογή – Μία ματιά στα παρασκήνια του Abbey Road Studios, η μάχη του παραγωγού James Ford μέσα από την εντατική και η συνάντηση γιγάντων όπως οι Arctic Monkeys, οι Pulp και η Olivia Rodrigo για έναν κοινό σκοπό στο HELP(2)
Χρειάστηκε υπομονή, πολλές άκυρες εκκινήσεις και, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Rich Clarke, επικεφαλής μουσικής στη War Child, μία δόση ευθυγράμμισης των πλανητών για να πάρει σάρκα και οστά το «HELP(2)». Η ομάδα της οργάνωσης ονειρευόταν εδώ και καιρό να τιμήσει την 30ή επέτειο του αρχικού «HELP», εκείνης της συλλογής που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1995 και κατάφερε να ορίσει μία ολόκληρη εποχή, φιλοξενώντας ονόματα όπως ο Paul McCartney, οι Oasis, η Sinéad O’Connor και οι Radiohead.
Το αρχικό άλμπουμ, ηχογραφημένο μέσα σε μία μόλις ημέρα υπό την καθοδήγηση του Brian Eno, είχε πουλήσει 70.000 αντίτυπα την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του και συγκέντρωσε 1,25 εκατομμύρια λίρες για τα παιδιά που επλήγησαν από τον πόλεμο στη Βοσνία. Η επιτυχία του παραμένει μέχρι και σήμερα ένα σημείο αναφοράς που κανένας φιλανθρωπικός δίσκος στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπόρεσε να επαναλάβει.
Η απόφαση για τη δημιουργία μιας δεύτερης φιλανθρωπικής συλλογής δεν προέκυψε αβίαστα, αλλά υπαγορεύτηκε από τη σκληρή πραγματικότητα των ανθρωπιστικών κρίσεων στη Γάζα, το Σουδάν, την Ουκρανία και τη Συρία, καθώς και από τους εμφυλίους πολέμους στην Υεμένη και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Τα στατιστικά είναι αμείλικτα: η War Child εκτιμά ότι ο αριθμός των παιδιών που επηρεάζονται παγκοσμίως από τον πόλεμο έχει εκτοξευθεί από ένα στα δέκα, που ήταν την εποχή της πρώτης κυκλοφορίας, σε ένα στα πέντε σήμερα, αγγίζοντας τα 520 εκατομμύρια παιδιά.
Η επιστροφή στη σειρά «HELP» ήταν μία κίνηση που ζυγίστηκε προσεκτικά. Ο Clarke σημειώνει πως, αν και η οργάνωση διατηρεί ισχυρή παρουσία στις ζωντανές εμφανίσεις, η δυναμική της μουσικής βιομηχανίας έχει αλλάξει δραματικά και οι συλλογές σπανίζουν πλέον. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, κυκλοφόρησαν διάφορες συλλογές με έργα των David Bowie, Muse και George Michael, όμως καμία δεν άγγιξε την παλιά αίγλη, κυρίως λόγω της πτώσης της ζήτησης για φυσικά προϊόντα μουσικής εκείνη την περίοδο.
Ωστόσο, το «HELP(2)» φτάνει σε μία περίοδο ανανεωμένης ανάπτυξης. Τα στοιχεία της BPI για το 2025 αναφέρουν πωλήσεις 7,6 εκατομμυρίων δίσκων βινυλίου και 9,7 εκατομμυρίων CD στο Ηνωμένο Βασίλειο την περασμένη χρονιά. Η συνεχιζόμενη ειδησεογραφία γύρω από τις συγκρούσεις και η διάθεση των καλλιτεχνών να μιλήσουν ανοιχτά έπεισαν τον Clarke ότι η στιγμή ήταν κατάλληλη.
«Νομίζω ότι όλα αυτά οδηγούν σε ένα σημείο όπου οι καλλιτέχνες λένε: “Στην πραγματικότητα, θα αναλάβω δράση – και αυτός είναι ο τρόπος που θα το κάνω”. Το να ζητάς από έναν τραγουδοποιό να γράψει ένα σπουδαίο τραγούδι είναι ο καλύτερος τρόπος να αξιοποιήσεις τις δεξιότητές του», σημειώνει ο ίδιος.
Όταν πάρθηκε η οριστική απόφαση, τα προβλήματα αποδείχθηκαν σχεδόν αξεπέραστα: οι περιοδείες συνέπιπταν και οι καλλιτέχνες είχαν δεσμευμένο χρόνο στα στούντιο. Η τύχη τους άλλαξε όταν «τρία καλά νέα» έφτασαν μέσα σε μία εβδομάδα προς το τέλος του 2025. Ο παραγωγός James Ford –ο οποίος είχε προσεγγιστεί νωρίτερα– συμφώνησε να συμμετάσχει, όπως έκαναν και οι Arctic Monkeys με τους Fontaines D.C., δύο από τα πιο επιδραστικά μοντέρνα rock συγκροτήματα που έχουν βγει από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία τη νέα χιλιετία.
«Αποφασίσαμε ότι αν ήταν να φτιάξουμε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να είναι ένα έργο παρακαταθήκης και όχι μία τυχαία συλλογή τραγουδιών», εξηγεί ο Clarke. «Το όνομα στα χείλη όλων εδώ ήταν ο James. Ήταν το κομμάτι του παζλ που έλειπε για να προχωρήσουμε μπροστά».
Η τεράστια επιρροή του Ford στη σύγχρονη μουσική αποκαλύπτεται πλήρως στο tracklist του «HELP(2)». Η συλλογική αυτή προσπάθεια, που κυκλοφορεί στις 6 Μαρτίου, περιλαμβάνει 23 τραγούδια και φιλοξενεί καλλιτέχνες με τους οποίους έχει συνεργαστεί, όπως ο Cameron Winter των Geese, οι Depeche Mode, οι Wet Leg και οι The Last Dinner Party. Υπάρχουν επίσης εμφανίσεις από την Olivia Rodrigo, τους Ezra Collective, τους English Teacher και τον Kae Tempest, μεταξύ πολλών άλλων. Το εύρος του ταλέντου υπογραμμίζει πόσο προσεκτικά επιμελημένος είναι ο δίσκος.
Η πλειοψηφία των καλλιτεχνών κατέφθασε στα Abbey Road Studios του Λονδίνου τον περασμένο Νοέμβριο, όπου οι ταυτόχρονες ηχογραφήσεις οδήγησαν σε απροσδόκητες συνεργασίες κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας.
Τα περισσότερα κομμάτια είναι νέα και πρωτότυπα τραγούδια, μία πρόκληση που έθεσε ο Clarke για να ανταποκριθεί στην υψηλή ποιότητα του πρωτοτύπου. Παράλληλα, δεκάδες μικρά παιδιά έτρεχαν στους διαδρόμους, κινηματογραφώντας τις ηχογραφήσεις με κάμερες χειρός υπό την επίβλεψη του Jonathan Glazer, του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη του The Zone of Interest.
Η χαλαρή ατμόσφαιρα των ηχογραφήσεων δημιούργησε μία αίσθηση ανοιχτής πόρτας, με τους καλλιτέχνες να μπαίνουν και να βγαίνουν κατά το δοκούν. Μιλώντας στο Billboard UK, ο Jarvis Cocker των Pulp θυμάται να μπαίνει στο Studio Two του Abbey Road ένα απόγευμα μετά το φαγητό και να βρίσκει τον ηγέτη των Blur και Gorillaz, Damon Albarn, να δουλεύει πάνω σε ένα φρέσκο demo.
Σύντομα βρέθηκε να συζητά με τον Johnny Marr των The Smiths έναν φίλο που «είχε να δει πάρα πολύ καιρό», πριν συστηθεί με τον Kae Tempest, τον Grian Chatten των Fontaines D.C. και τον Carl Barât των The Libertines. Σε μία στιγμή αυθορμητισμού, και οι τέσσερις ένωσαν τις φωνές τους για να κάνουν φωνητικά στο έντονο κομμάτι των Pulp, «Begging for Change».
Η αίσθηση της συμπερίληψης ήταν καθοριστική, συνεχίζει ο Cocker. «Τα συγκροτήματα ήταν πάντα ανταγωνιστικά μεταξύ τους, ή τουλάχιστον σίγουρα τις μέρες που ξεκίνησα εγώ τη μουσική», λέει. «Έμοιαζε σημαντικό να αφήσουμε κάτι τέτοιο στην άκρη και να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι εργάζονται για τον ίδιο σκοπό και ότι μπορείς πραγματικά να βοηθήσεις ο ένας τον άλλον. Ήταν μία πραγματικά καλή εβδομάδα».
Οι Pulp διατηρούν εδώ και καιρό μία μοναδική σχέση με τη War Child. Το 1996, το άλμπουμ τους «Different Class» ήταν υποψήφιο για το Mercury Prize δίπλα στην αρχική συλλογή «HELP». Αφού κέρδισε το βραβείο, ο Cocker εξήρε το έργο της War Child και δώρισε το χρηματικό έπαθλο των 25.000 λιρών στην οργάνωση κατά την ομιλία αποδοχής του.
Ως εκ τούτου, ήταν αυτονόητο να αποδεχτεί την πρόταση του Ford για το «HELP(2)», εξηγώντας ότι το άλμπουμ ήταν μία ευκαιρία για το συγκρότημα να χρησιμοποιήσει την πλατφόρμα του για κάτι πολύ μεγαλύτερο από τους ίδιους.
«Η παιδική ηλικία είναι μία τόσο σημαντική περίοδος: είναι τότε που μαθαίνεις πώς να είσαι άνθρωπος, και αυτό είναι δύσκολο πράγμα, πόσο μάλλον όταν ζεις σε εμπόλεμη ζώνη», λέει ο Cocker. «Για ένα παιδί που μεγαλώνει για να γίνει ενήλικας σε ένα μέρος περιτριγυρισμένο από χάος, ή που προσπαθεί να λάβει εκπαίδευση ενώ αισθάνεται κίνδυνο συνεχώς… πρέπει να κάνεις ό,τι μπορείς για να προσπαθήσεις να τους προσφέρεις κάποια ανάπαυλα από αυτό».
Μετά την αρχική μάχη για να μετατραπεί το «HELP(2)» από ιδέα σε πραγματικότητα, η ομάδα της War Child βρέθηκε αντιμέτωπη με μία νέα, απρόβλεπτη πρόκληση που κόντεψε να εκτροχιάσει το εγχείρημα. Μία εβδομάδα πριν από τις ηχογραφήσεις στα Abbey Road, ο Ford –ο οποίος διαγνώστηκε με οξεία λευχαιμία προς το τέλος του 2024– μεταφέρθηκε επειγόντως σε μονάδα εντατικής θεραπείας, όπου χρειάστηκε να παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Με τον χρόνο να πιέζει και την κράτηση του στούντιο να είναι αμετακίνητη, δεν υπήρχε περιθώριο αναβολής. Μια ομάδα εξωτερικών παραγωγών και μηχανικών επιστρατεύτηκε υπό την επίβλεψη του συνιδρυτή της Transgressive Records, Toby L, ο οποίος ανέλαβε να βοηθήσει στις καθημερινές λειτουργίες στο Abbey Road, καθοδηγώντας παράλληλα τις αποφάσεις για το tracklisting και το A&R.
«Οι άνθρωποι κίνησαν γη και ουρανό για να πραγματοποιηθούν αυτές οι ηχογραφήσεις», λέει ο Clarke. «Ήταν το είδος του συλλογικού πνεύματος που επιβεβαιώνει την πίστη σου στην κοινότητα, ιδιαίτερα σε μία βιομηχανία που μπορεί να είναι τόσο κατακερματισμένη όσο η μουσική».
Καθώς η κατάσταση του Ford σταθεροποιήθηκε και πέρασε στη φάση της ανάρρωσης μετά από μετάγγιση αίματος, βρήκε τρόπο να επιστρέψει στη διαδικασία. Από το κρεβάτι του νοσοκομείου, καθώς οι δυνάμεις του επανέρχονταν σταδιακά, ανέλαβε ξανά τον ρόλο του μέσω Zoom για να επιβλέπει την παραγωγή σε πραγματικό χρόνο, δίνοντας σημειώσεις για τις ενορχηστρώσεις και παρεμβαίνοντας στις μίξεις. Οι συνθήκες ολοκλήρωσης του «HELP(2)» βάθυναν το νόημά του ως απόδειξη ανθεκτικότητας απέναντι στις αντιξοότητες.
«Ως ασθενής, η εξ αποστάσεως παρακολούθηση ορισμένων από αυτές τις ηχογραφήσεις με έκανε να νιώθω συνδεδεμένος με τον πραγματικό κόσμο. Το να βεβαιωθώ ότι ήμουν μέρος της ολοκλήρωσης του άλμπουμ ήταν ευεργετικό για την ψυχολογία μου», λέει ο Ford. «Υπήρχε αυτή η αίσθηση ευθύνης που με έκανε να θέλω να ξεπεράσω τη δική μου κατάσταση εκείνη τη στιγμή. Αλλά ήταν αρκετά σπαρακτικό να μην είμαι στο δωμάτιο και να κάνω παρέα με ανθρώπους που γνωρίζω και αγαπώ – ήταν σαν να έχανα το προσωπικό μου Glastonbury!»
Αυτός ο τρόπος εργασίας ανάγκασε τον Ford να διευρύνει την προσέγγισή του με τρόπους που ίσως δεν θα εξερευνούσε υπό κανονικές συνθήκες. Έχοντας εμπλακεί σταθερά στη δισκογραφία των Arctic Monkeys από το «Favourite Worst Nightmare» του 2007, ο Ford θεωρεί τον frontman Alex Turner ως έναν από τους στενότερους συνεργάτες του και οι δυο τους αντάλλαζαν αποσπάσματα του κομματιού «Opening Night» μέσω μηνυμάτων.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το κομμάτι εξελίχθηκε στο «προφανές lead single» για το «HELP(2)», χάρη στην μεγαλοπρεπή, εκτατική ηχητική του αίσθηση και το δηλωτικό βάρος του τίτλου του. Όταν κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο, σηματοδότησε το πρώτο τραγούδι των Arctic Monkeys μετά από τέσσερα χρόνια, καθώς το συγκρότημα βρισκόταν σε παύση από το φθινόπωρο του 2023, όταν ολοκλήρωσε την παγκόσμια περιοδεία για τον έβδομο δίσκο του, The Car.
Ο Ford πιστώνει επίσης στην Olivia Rodrigo μία φρέσκια προοπτική στη διασκευή του κλασικού «The Book Of Love» των The Magnetic Fields, με τη συνοδεία του Graham Coxon των Blur στην κιθάρα. «Έπεισα την Olivia να κάνει αυτό που ονομάζαμε μία εκτέλεση “στυλ Sinatra”, που ήταν η ζωντανή ηχογράφηση με ορχήστρα εγχόρδων», εξηγεί. «Ήταν τόσο επαγγελματίας και χάρηκε να προσεγγίσει το θέμα με ενθουσιασμό – απλώς μπήκε στο στούντιο και το “κλείδωσε”».
Και συνεχίζει: «Ήμουν στο νοσοκομείο με τα ακουστικά μου και μπορούσα να πατήσω το space bar στο laptop μου and να μιλήσω σε όλους στο στούντιο. Ήταν μία πολύ σουρεαλιστική εμπειρία, αλλά μου έδωσε μία τόσο ζεστή αίσθηση υπερηφάνειας για αυτό που πετυχαίναμε μαζί».
Πάνω απ’ όλα, όλοι οι εμπλεκόμενοι νιώθουν υπερήφανοι για το τι αντιπροσωπεύει το «HELP(2)»: μία τολμηρή δήλωση ότι οι καλλιτέχνες μπορούν ακόμα να ενωθούν γύρω από έναν σκοπό για να κάνουν μία απτή διαφορά και να υπερασπιστούν με πάθος τις αξίες που τον διέπουν.
Όλα τα συμμετέχοντα σχήματα έχουν δωρίσει τα δικαιώματα των master ηχογραφήσεων των κομματιών τους στο «HELP(2)» στο διηνεκές, ενώ η Beggars Group έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον συντονισμό. Ή, όπως το θέτει ο Clarke, «τα έδωσαν όλα ώστε το άλμπουμ να έχει μεγάλο αντίκτυπο», παραιτούμενοι παράλληλα από τις αμοιβές διανομής τους.
Ο Ford προσθέτει: «Είναι αρκετά δύσκολο να είσαι αισιόδοξος στον σύγχρονο κόσμο – υπάρχει πολλή καταστροφή μέσα του. Αλλά τι άλλο έχουμε;»
Αφήνει τη σκέψη να αιωρηθεί για λίγο και μετά προσθέτει: «Δεν έχω πραγματικά τίποτα άλλο στη ζωή μου που να μου δίνει ελπίδα, εκτός από τη μουσική, για να είμαι ειλικρινής. Είναι κάτι που εκτιμώ τόσο βαθιά. Αν λίγο από αυτό το συναίσθημα μεταφερθεί σε άλλους ανθρώπους μέσω αυτού του εγχειρήματος, τότε αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να ελπίζει κανείς».
