Με αφορμή την επιτυχία του remix του «Stateside», η Zara Larsson αποκαλύπτει την αγωνία της μήπως την αντικαταστήσει η Kylie Minogue, τη δύναμη των social media και την ομορφιά της γυναικείας συνεργασίας στη μουσική βιομηχανία.
Στον ρευστό και συχνά αμείλικτο κόσμο της σύγχρονης pop μουσικής, οι συνεργασίες δεν είναι πλέον απλώς εμπορικές κινήσεις, αλλά γέφυρες που ενώνουν διαφορετικές αισθητικές και γενιές. Η πρόσφατη σύμπραξη της Zara Larsson με την PinkPantheress για το remix του «Stateside» αποτελεί το ιδανικό παράδειγμα αυτής της δυναμικής.
Ωστόσο, πίσω από τους αστραφτερούς ρυθμούς και την άρτια παραγωγή, κρύβεται μία ιστορία γεμάτη ανθρώπινη ανασφάλεια, αυθορμητισμό και μία ειλικρινή διάθεση υποστήριξης μεταξύ των γυναικών της βιομηχανίας, η οποία συχνά παραβλέπεται από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η 28χρονη Σουηδή τραγουδίστρια, γνωστή για την κρυστάλλινη φωνή της και τις γεμάτες ενέργεια εμφανίσεις της, έρχεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, όχι μόνο για τις φωνητικές της ικανότητες, αλλά και για την αφοπλιστική ειλικρίνειά της.
Σε μία πρόσφατη εξομολόγηση, η Zara Larsson αποκάλυψε πως η χαρά της για τη συμμετοχή στο άλμπουμ «Fancy Some More?» της PinkPantheress σκιάστηκε για μία στιγμή από έναν πολύ συγκεκριμένο φόβο: την παρουσία της Kylie Minogue. Όταν είδε το όνομα του απόλυτου ειδώλου της pop δίπλα σε μία άλλη εκδοχή του ίδιου τραγουδιού, η πρώτη της αντίδραση ήταν ο απόλυτος τρόμος.
«Τρομοκρατήθηκα πραγματικά, σκεφτόμουν: “Θεέ μου, κι αν δεν της άρεσε; Νόμιζα ότι της άρεσε”», δήλωσε η Larsson, περιγράφοντας εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου όπου η αυτοπεποίθηση δίνει τη θέση της στην αμφιβολία.
Η σκέψη ότι θα μπορούσε να είχε αντικατασταθεί από μία θρυλική μορφή όπως η Kylie Minogue ήταν μία ενστικτώδης αντίδραση σε έναν χώρο όπου ο ανταγωνισμός είναι συχνά ο κανόνας. Όπως αποδείχθηκε όμως, η στρατηγική της PinkPantheress δεν αφορούσε τον αποκλεισμό, αλλά τη συμπερίληψη.
«Μετά φάνηκε ότι είχε, ξέρετε, ένα εκατομμύριο ανθρώπους στα remix, κάτι που θεωρώ ότι είναι ένας πραγματικά διασκεδαστικός τρόπος να το κάνεις», πρόσθεσε η Larsson, ανακουφισμένη πλέον για το γεγονός ότι το «Stateside» απέκτησε πολλαπλές ζωές μέσα από τις συμμετοχές καλλιτεχνών όπως οι Bladee και οι Groove Armada.
Η σχέση μεταξύ των δύο καλλιτέχνιδων ξεκίνησε με τον πιο σύγχρονο και άμεσο τρόπο: ένα προσωπικό μήνυμα στο Instagram. Η Larsson, σε μία στιγμή ειλικρινούς εκτίμησης για τις συναδέλφους της, αποφάσισε να στείλει την αγάπη της σε μία σειρά από γυναίκες της pop σκηνής.
«Στην πραγματικότητα της έστειλα μήνυμα δύο μέρες πριν μου ζητήσει να συμμετάσχω στο remix, γράφοντας απλώς: “Queen”. Νομίζω ότι αυτό ήταν όλο», θυμάται η ίδια.
Η απάντηση της PinkPantheress ήταν εξίσου άμεση και θερμή: «Εκείνη απάντησε: “Hey queen”. Κι εγώ είπα απλώς: “Σ’ αγαπώ”. Ήθελα να δείξω λίγη αγάπη. Ήμουν σε ένα παραλήρημα αγάπης. Έστειλα μηνύματα σε ένα σωρό κορίτσια της pop, γράφοντας “Queen”. Θέλω απλώς να εκτιμώ όλα τα κορίτσια που τα πηγαίνουν περίφημα».
Αυτή η αλληλεγγύη φαίνεται πως ήταν ο καταλύτης για τη συνεργασία τους. Η PinkPantheress, την οποία η Larsson περιγράφει ως «τόσο γλυκιά και πολύ, πολύ, πολύ ταλαντούχα», πρότεινε την ιδέα της συνεργασίας και η απάντηση ήταν αυτονόητη.
Η δημιουργική διαδικασία, ωστόσο, δεν έλαβε χώρα σε κάποιο αποστειρωμένο στούντιο του Λονδίνου ή της Στοκχόλμης, αλλά «κάπου στη μέση της Αμερικής», ενώ η Larsson βρισκόταν σε περιοδεία συνοδεύοντας την Tate McRae στο πλαίσιο του «Miss Possessive Tour».
Η ταχύτητα με την οποία ολοκληρώθηκε το remix αντικατοπτρίζει τον ρυθμό της εποχής μας. «Ήταν ωραία, μπαμ μπαμ μπαμ μπαμ μπαμ, έγραψα το κουπλέ μου, το έστειλα και κυκλοφόρησε περίπου τέσσερις μέρες αργότερα», εξήγησε η Larsson. Αυτή η αμεσότητα δεν φαίνεται να επηρέασε την ποιότητα του αποτελέσματος, καθώς το remix του «Stateside» έχει αρχίσει ήδη να προκαλεί αίσθηση στις ψηφιακές πλατφόρμες.
Η επιτυχία του επισφραγίστηκε με την κυκλοφορία του μουσικού βίντεο στις 15 Ιανουαρίου, το οποίο μέσα σε λιγότερο από δέκα ημέρες συγκέντρωσε σχεδόν 10 εκατομμύρια προβολές.
Για τη Larsson, αυτή η αποδοχή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή, πέρα από τους αριθμούς και τα charts. «Φαίνεται ότι αρέσει και στον κόσμο, κάτι που με κάνει πραγματικά ενθουσιασμένη», καταλήγει.
Σε μία εποχή που η αυθεντικότητα αναζητείται μετά μανίας, η ικανότητα της PinkPantheress να παραμένει «αδιαπραγμάτευτα ο εαυτός της» και η γενναιοδωρία της Zara Larsson να αναγνωρίζει την αξία των γύρω της, δημιουργούν ένα νέο πρότυπο για το πώς μπορεί να λειτουργήσει η μουσική βιομηχανία: όχι ως ένα πεδίο μάχης, αλλά ως ένας χώρος κοινής δημιουργίας.
