Μετά από τρία χρόνια σιωπής, ο Jack Harlow επιστρέφει με έναν δίσκο που αφήνει πίσω την άνεση της rap και βυθίζεται στη ζεστασιά της soul, αντλώντας έμπνευση από το «Voodoo» του D’Angelo και την παράδοση των Electric Lady Studios.
Μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του «Monica», του πρώτου άλμπουμ του Jack Harlow έπειτα από σχεδόν τρία χρόνια, η κατεύθυνση γίνεται σαφής. Ο Αμερικανός ράπερ αποφάσισε να αλλάξει πορεία.
Έχοντας ήδη διανύσει μία μακρά διαδρομή παρά το νεαρό της ηλικίας του —το πρώτο από τα πολλά mixtape και EP του κυκλοφόρησε όταν ήταν ακόμη στην πρώτη γυμνασίου— ο Harlow γνώρισε τεράστια επιτυχία με κομμάτια βασισμένα σε samples όπως τα «What’s Poppin’», «First Class» και το «Lovin’ on Me», το οποίο έφτασε στην κορυφή των charts. Η συνταγή λειτούργησε, όμως ο ίδιος έδειχνε έτοιμος να απομακρυνθεί από αυτόν τον κύκλο και να αναζητήσει μία νέα κατεύθυνση.
Το «Monica» καταγράφει ακριβώς αυτή τη μετάβαση. Και τα ίχνη των επιρροών είναι εμφανή: ο Harlow φαίνεται να πέρασε αρκετό χρόνο επιστρέφοντας στο «Voodoo» του D’Angelo, το εμβληματικό άλμπουμ του 2000 που ένωσε hip‑hop, κλασική soul, funk και jazz σε ένα άκουσμα βαθιά αισθησιακό και ατμοσφαιρικό. Στο νέο του έργο διακρίνεται επίσης η επίδραση του χώρου όπου ηχογραφήθηκε: τα θρυλικά Electric Lady Studios της Νέας Υόρκης, το στούντιο όπου γεννήθηκαν δίσκοι της ίδιας πνευματικής οικογένειας, από τον D’Angelo μέχρι την Erykah Badu.
Η ηχητική παλέτα του «Monica» κινείται σε ζεστά, χαμηλότονα επίπεδα. Νωχελικοί ρυθμοί, jazz κιθάρες, απαλά πνευστά, ο χαρακτηριστικός ήχος του Hammond και μικρές ρυθμικές πινελιές όπως rimshots και snaps των δαχτύλων δημιουργούν ένα περιβάλλον σχεδόν υπνωτικό. Τα ντραμς εμφανίζονται ελάχιστα, κάτι που χαρίζει στον δίσκο μία αίσθηση ροής χωρίς αιχμηρές γωνίες.
Η λίστα συνεργατών ενισχύει αυτή τη στροφή. Ο σπουδαίος πιανίστας της jazz και της σύγχρονης R&B Robert Glasper συμμετέχει σε αρκετά κομμάτια, προσθέτοντας τη χαρακτηριστική του ευαισθησία.
Η Ravyn Lenae δανείζει τη φωνή της σε ορισμένα τραγούδια, ενώ ο Omar Apollo εμφανίζεται σε ένα ακόμη. Στην παραγωγή ξεχωρίζει επίσης ο 24χρονος Νορβηγός Aksel Arvid, γνωστός από την πρόσφατη δουλειά της PinkPantheress. Εδώ δείχνει μία εντελώς διαφορετική πλευρά του, αφού ο ήχος του «Monica» απέχει αισθητά από εκείνον τον δίσκο.
Η πιο ενδιαφέρουσα μετατόπιση αφορά τον ίδιο τον Harlow. Στους προηγούμενους δίσκους του, η φωνή του κυριαρχούσε με μία χαλαρή αυτοπεποίθηση που καθόριζε το ύφος κάθε κομματιού. Στο «Monica» επιλέγει μία πιο διακριτική στάση. Τοποθετείται μέσα στο ηχητικό σύνολο σαν ακόμη ένα όργανο, αφήνοντας την μπάντα να αναπνεύσει. Η ερμηνεία του αποκτά μία νωθρή, soulful προφορά και πλησιάζει περισσότερο στο μελωδικό rap τραγούδι, μία φόρμα που εξερευνά ακόμη αλλά ήδη δείχνει τις δυνατότητές της.
Στιχουργικά, το άλμπουμ παραμένει κοντά στη θεματική που χαρακτήρισε την πορεία του. Οι ιστορίες περιστρέφονται γύρω από σχέσεις και επιθυμίες, συχνά με τη γνωστή απλότητα της φράσης «Wanna get with you baby girl». Παρ’ όλα αυτά, εδώ φαίνεται να υπάρχει μία πιο συγκεκριμένη φιγούρα στο επίκεντρο —ίσως η γυναίκα που δίνει και το όνομά της στον τίτλο του άλμπουμ. Στους στίχους διακρίνεται επίσης μία πρώιμη ωριμότητα, εκείνη η αίσθηση που αρχίζει να σχηματίζεται όταν πλησιάζεις τα μέσα των 20 σου και προσπαθείς να καταλάβεις τη θέση σου στον κόσμο.
Η πορεία που οδήγησε σε αυτή τη δουλειά εξηγεί αρκετά από τα στοιχεία της. Η καριέρα του Jack Harlow χαρακτηρίζεται από επιλογές που συχνά αποφεύγουν την προβλεψιμότητα. Η αρχική του επιτυχία με πιο pop προσανατολισμό δίχασε το διαδίκτυο, ενώ το άλμπουμ «Jackman.» του 2023 κινήθηκε σε μία διαφορετική κατεύθυνση: λιτό, έντονα ραπ και με τραχιούς ρυθμούς.
Ακολούθησε μία περίοδος τριών ετών χωρίς νέα μεγάλη κυκλοφορία —η μεγαλύτερη παύση στην πορεία του μέχρι σήμερα. Σε αυτό το διάστημα ο Harlow φαίνεται να επαναπροσδιόρισε αρκετές πλευρές της ζωής του. Εστίασε περισσότερο στο ενδιαφέρον του για τη μόδα, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και κράτησε απόσταση από τη συνεχή έκθεση του ψηφιακού κόσμου.
Το «Monica» μοιάζει με αποτέλεσμα αυτής της επανατοποθέτησης. Ο δίσκος κινείται βαθιά μέσα σε ένα R&B πλαίσιο που θυμίζει την αισθητική των Soulquarians —του καλλιτεχνικού κύκλου γύρω από τον D’Angelo και την Erykah Badu στις αρχές των 2000s. Η ηχογράφηση στα Electric Lady Studios ενισχύει αυτή την αίσθηση, σαν να μεταφέρεται ένα μικρό κομμάτι από τη μαγεία εκείνης της περιόδου στη σημερινή στιγμή.
Το άλμπουμ ανοίγει με το «Trade Places». Το κομμάτι στηρίζεται σε ένα γλυκό, σχεδόν κολλητικό groove με σφιχτή μπασογραμμή, πάνω στο οποίο ο Harlow απαγγέλλει σχεδόν ψιθυριστά. Η φωνή του κρατά απόσταση από το μικρόφωνο, δημιουργώντας μία οικειότητα που ωθεί τον ακροατή να ανεβάσει την ένταση για να μπει στον κόσμο του τραγουδιού. Πινελιές από Hammond B‑3 απλώνονται στον ήχο, σηματοδοτώντας μία καθαρή απομάκρυνση από το παρελθόν.
Στο «Lonesome» εμφανίζεται ένας ρυθμός που θυμίζει την αισθητική του J Dilla, με μία ελαφριά αίσθηση «τραυλίσματος». Οι συγχορδίες της κιθάρας παραπέμπουν στον Grant Green και στη μακρά jazz παράδοση της Νέας Υόρκης. Το «Prgue» παρουσιάζει έναν Harlow που ονειρεύεται τη ζωή στην Ευρώπη, ενώ το συνεχώς κινούμενο μπάσο μεταδίδει μία αίσθηση ανησυχίας. Το τραγούδι διαθέτει μία σχεδόν αρωματική ποιότητα: έντονο και ταυτόχρονα δύσκολο να περιοριστεί σε αυστηρές φόρμες.
Το «My Winter» λειτουργεί ως μία πλούσια soul ωδή. Το Hammond χαρίζει έναν τόνο που θυμίζει τη southern soul των Hi Records, ενώ οι απαλά αναπτυσσόμενες συγχορδίες του πιάνου ανοίγουν ακόμη περισσότερο το ηχητικό πεδίο. Στο λιτό «Move Along» η φωνή του Harlow βρίσκεται στο επίκεντρο, ενώ το «All My Friends» φέρνει μία πιο ανήσυχη, σχεδόν παρανοϊκή ενέργεια γύρω από μία κιθαριστική γραμμή που θα μπορούσε να ανήκει σε τραγούδι της Aaliyah.
Ο δίσκος διατηρεί μία ενιαία ταυτότητα χωρίς να περιορίζεται σε μία μόνο διάθεση. Το ήσυχο, σχεδόν λυκόφως κλίμα του «Living Alone» μοιράζεται το ίδιο DNA με το «Against The Grain», όμως τα δύο κομμάτια κινούνται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στη συνοχή και τον πειραματισμό δίνει στο «Monica» έναν χαρακτήρα ιδιαίτερα συμπαγή.
Το φινάλε έρχεται με το «Say Hello», το πιο άμεσο και μελωδικό σημείο του άλμπουμ. Η χαλαρή ατμόσφαιρα παραμένει, όμως η σύνθεση κινείται προς μία πιο εκλεπτυσμένη pop γραμμή.
Με διάρκεια μόλις 28 λεπτών και εννέα τραγούδια, το «Monica» τελειώνει σχεδόν πριν το καταλάβεις. Μετά από μία αναμονή τριών ετών, κάποιοι ακροατές ίσως να ήθελαν περισσότερο υλικό. Παρ’ όλα αυτά, η συμπύκνωση λειτουργεί υπέρ του δίσκου: κάθε κομμάτι μοιάζει να έχει τοποθετηθεί προσεκτικά μέσα στο σύνολο.
Ο ίδιος ο Jack Harlow είχε δώσει ένα μικρό στίγμα αυτής της διάθεσης σε συνέντευξή του στο Apple Music πέρυσι: «Προσπαθώ να ανέβω επίπεδο. Θέλω να κάνω κάτι που δεν έχω κάνει ποτέ».
Το «Monica» μοιάζει να απαντά ακριβώς σε αυτή τη φιλοδοξία. Ένας δίσκος που τιμά τις επιρροές του χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτές και που ανοίγει έναν δρόμο γεμάτο πιθανότητες για την επόμενη κίνηση του Jack Harlow. Στην ατμόσφαιρα του άλμπουμ υπάρχει μία σπάνια αίσθηση οικειότητας: μικρό σε διάρκεια, αλλά με έναν ήχο που σε τραβά βαθύτερα κάθε φορά που επιστρέφεις σε αυτόν.
