Η απρόσμενη – αλλά μάλλον περιφερειακή – σύνδεση του Jimmy Page με τη γέννηση του ονόματος των Beatles, μέσα από μία ιστορία όπου οι δρόμοι τους διασταυρώνονται φευγαλέα στην αυγή της rock.
Στην αχανή πινακοθήκη της rock μουσικής, οι Beatles και οι Led Zeppelin καταλαμβάνουν δύο διακριτούς, σχεδόν εφαπτόμενους, καμβάδες.
Οι Beatles ζωγράφισαν με έντονα χρώματα τη δεκαετία του 1960 και την αιχμαλώτισαν μέσα από δίσκους που χαρτογράφησαν την εξέλιξη του πρώιμου rock and roll σε κάτι εντελώς καινούργιο.
Και μετά, σαν σε σκυταλοδρομία, ήρθε ο Jimmy Page και το συγκρότημά του, οι Led Zeppelin, για να πάρουν αυτή τη νέα φλόγα και να την τρέξουν σε πιο σκοτεινά, πιο άγρια μονοπάτια. Ήταν αυτό το «κάτι νέο».
Παρόλο που οι πορείες τους σπάνια διασταυρώθηκαν ενεργά, μία απρόσμενη λεπτομέρεια αποκαλύπτει έναν μικρό, σχεδόν αφανή, ρόλο του Page στην αυγή της ιστορίας των Σκαθαριών.
Πράγματι, αν παρακολουθήσει κανείς την πορεία των Beatles και των Led Zeppelin, μπορεί να διαβάσει σαν σε ανοιχτό βιβλίο την ιστορία της αντικουλτούρας εκείνης της εποχής.
Όταν οι Beatles πρωτοεμφανίστηκαν, με τα χαρακτηριστικά τους «καπελάκια» στα μαλλιά και τα καθαρά, ευπρεπή κοστούμια τους, βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή ενός νέου ήχου. Το rock and roll μόλις είχε διασχίσει τον Ατλαντικό και η βρετανική κοινωνία το προσέγγιζε με επιφύλαξη. Έπρεπε να παρουσιαστεί πιο μαλακά, πιο «ακίνδυνα», θα λέγαμε, για να αγκαλιαστεί από το κοινό του Ηνωμένου Βασιλείου.
Και όταν αυτό συνέβη, η εξέλιξη των δίσκων των Beatles λειτούργησε ως καθρέφτης της εξέλιξης της ίδιας της μουσικής.
Το «Rubber Soul» έγνεφε διακριτικά προς την ανερχόμενη αντικουλτούρα της folk σκηνής. Το «Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band» αποτέλεσε την απόλυτη βουτιά στην ψυχεδέλεια και την κουλτούρα του LSD.
Αργότερα, κυκλοφορίες όπως το «Abbey Road» αποτύπωσαν τέλεια τον τρόπο που τα πράγματα έγιναν πιο περίπλοκα, πιο «παράξενα» προς το τέλος της δεκαετίας.
Καθώς τα ’60s σκοτείνιαζαν με γεγονότα όπως η δράση της «Οικογένειας» του Charles Manson ή το τραγικό φεστιβάλ του Altamont, το ίδιο συνέβαινε και με τη μουσική, κάτι που αντανακλάται και στη χαοτική, αλλά μεγαλοφυή, δομή τραγουδιών εκείνης της περιόδου.
Τότε, ακριβώς τη στιγμή που οι δεσμοί των Beatles άρχιζαν να χαλαρώνουν και η διάλυση διαφαινόταν στον ορίζοντα, αναδύθηκαν οι Led Zeppelin.
Μέσα από τις στάχτες της αισιοδοξίας που έσβηνε στο τέλος της δεκαετίας του 1960, έφεραν το επόμενο κεφάλαιο του rock and roll. Ήταν ένας ήχος πιο αισθησιακός, πιο επικίνδυνος, πιο σκοτεινός και αναμφισβήτητα πιο επικός. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν το κοινό στη συνέχεια, και γι’ αυτό το συγκρότημα γνώρισε τεράστια επιτυχία.
Ωστόσο, όπως όλοι οι μουσικοί εκείνης της εποχής, και ίσως οι περισσότεροι έκτοτε, ο Jimmy Page αναγνωρίζει τον τεράστιο αντίκτυπο των Beatles και το γεγονός ότι χωρίς αυτούς, ίσως να μην υπήρχαν οι Led Zeppelin. Η επιρροή τους ξεπερνούσε τα στενά όρια της μουσικής.
Ήταν ένας κοινωνικοπολιτικός αντίκτυπος, όπως είπε κάποτε ο ίδιος ο Jimmy Page: «Σίγουρα, εκείνη την εποχή, ξέρετε, το κοινωνικό ζήτημα που έθεσαν οι Beatles, με τα μακριά μαλλιά και τα σανδάλια – ήταν κουλ τα μακριά μαλλιά τότε – είχε μεγάλο αντίκτυπο».
Επίσης, πρόσθεσε, μιλώντας και για τη μουσική τους: «Ήταν πολύ μουσικά εξέχοντες και παραγωγικοί, νομίζω ότι είναι ένα κλασικό παράδειγμα συγκροτήματος που δείχνει τόση εξέλιξη και ωριμότητα μέσα στη μουσική του, μέσα στα χρόνια που ήταν μαζί».
Κι όμως, ενώ η χρονολογική σειρά των δύο συγκροτημάτων υποδηλώνει ότι ο Jimmy Page ήρθε μετά τους Beatles, στην πραγματικότητα βρέθηκε κοντά στις ρίζες τους, παίζοντας ίσως έναν μικρό, ακούσιο ρόλο στο όνομά τους.
Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 2017, ο Page είχε ένα έντονο déjà vu. «Ήμουν όντως εδώ ξανά όταν ήμουν 16 ετών», εξήγησε.
Δουλεύοντας ήδη στη μουσική ως session μουσικός όπου μπορούσε, βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης εκείνη την εποχή για να παίξει με έναν ποιητή, όπως θυμήθηκε: «Ήρθε εδώ για να δώσει μία ομιλία, και εγώ τον συνόδευα στην κιθάρα για μερικά από τα ποιήματά του».
Αλλά ο εν λόγω ποιητής ήταν κρίσιμος για την ιστορία των Beatles.
«Υπήρχε ένας ποιητής ονόματι Royston Ellis που στην πραγματικότητα έκανε παρέα με τους Beatles κάποια στιγμή», εξήγησε ο Jimmy Page.
Ο Royston Ellis ήταν αυτός που έπεισε το συγκρότημα να κάνει μία αλλαγή που θα άλλαζε τα πάντα: «Καθώς ήταν κατά κάποιον τρόπο ένας beat ποιητής… από εδώ, ενθάρρυνε τους Beatles να αλλάξουν το [όνομά] τους — ήταν οι Silver Beetles κάποτε, με δύο E — και είπε: “Γιατί δεν το κάνετε όπως οι beat ποιητές;”»
Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Το συγκρότημα έγινε «The Beatles».
Βέβαια, το γεγονός ότι συνόδευσε απλώς έναν ποιητή στην κιθάρα μία φορά, έναν ποιητή που αργότερα έδωσε μία συμβουλή σε ένα ανερχόμενο συγκρότημα, δύσκολα δίνει στον Jimmy Page δικαιώματα καυχησιολογίας ή οποιαδήποτε αίσθηση ιδιοκτησίας πάνω σε αυτή τη στιγμή.
Παρ’ όλα αυτά, παραμένει μία συναρπαστική, σχεδόν κινηματογραφική, στιγμή όπου οι δρόμοι μελλοντικών θρύλων της μουσικής διασταυρώθηκαν, έστω και φευγαλέα και ασυνείδητα, πολύ πριν κατακτήσουν τον κόσμο. Μία μικρή, απρόσμενη ψηφίδα στο τεράστιο μωσαϊκό της rock ιστορίας.
