Σε μία αποκαλυπτική συνέντευξη, ο γιος του John Lennon μιλά για την αποστροφή του πατέρα του προς την «pop μηχανή», την καθοριστική επιρροή της Yoko Ono και την επιθυμία του να γίνει ένας ριζοσπαστικός καλλιτέχνης μακριά από τη σκιά των «Σκαθαριών».
Για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, το όνομα John Lennon είναι συνώνυμο των Beatles, μιας πολιτιστικής δύναμης που άλλαξε για πάντα τη μουσική. Για τον ίδιο τον Lennon, ωστόσο, η ιδιότητα του «Beatle» είχε γίνει στο τέλος ένας δυσβάσταχτος μανδύας. Ο γιος του, Sean Ono Lennon, μίλησε ανοιχτά για τη βαθιά δυσαρέσκεια που ένιωθε ο πατέρας του, φωτίζοντας μία λιγότερο γνωστή πτυχή ενός παγκόσμιου ειδώλου.
Ο Sean, μουσικός και παραγωγός ο ίδιος, γεννημένος το 1975 από τον John Lennon και την πρωτοποριακή καλλιτέχνιδα Yoko Ono, ανέλαβε πρόσφατα την ψηφιακή επεξεργασία του ήχου για το νέο ντοκιμαντέρ «One To One: John & Yoko».
Η ταινία εστιάζει στην περίοδο των αρχών της δεκαετίας του ’70, όταν το ζευγάρι ζούσε σε ένα διαμέρισμα στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης, βυθισμένο στον πολιτικό ακτιβισμό. Το αποκορύφωμα αυτής της περιόδου ήταν οι δύο ιστορικές φιλανθρωπικές συναυλίες «One to One» στο Madison Square Garden το 1972 — οι μοναδικές ολοκληρωμένες σόλο εμφανίσεις του Lennon μπροστά σε κοινό που πλήρωσε εισιτήριο μετά τη διάλυση των Beatles.
Σε μία συζήτηση με τον Chris Hawkins στο BBC Radio 6 Music, ο Sean Ono Lennon διέλυσε τον μύθο ότι ο πατέρας του είχε απλώς απογοητευθεί από τη μουσική. Η πραγματικότητα, όπως εξηγεί, ήταν πολύ πιο σύνθετη.
«Δεν πιστεύω ότι έπαψε ποτέ να αγαπά τη μουσική», διευκρίνισε. «Αυτό που σταμάτησε να αγαπά ήταν ένα συγκεκριμένο είδος φήμης. Δεν άντεχε να είναι μέρος μιας τεράστιας pop μηχανής. Ήταν πάντα ανυπότακτος, ακόμη και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αλλά παρ’ όλα αυτά ένιωθε δυσαρέσκεια με το γεγονός ότι έπρεπε να είναι Beatle. Πραγματικά ήθελε να προχωρήσει παραπέρα».
Καταλύτης και σύμβολο αυτής της βαθιάς αλλαγής, σύμφωνα με τον Sean, ήταν η σχέση του με τη Yoko Ono. «Η σχέση του με τη μητέρα μου ήταν ο καταλύτης και το σύμβολο αυτής της ανάγκης. Ήθελε να γίνει ένας ριζοσπαστικός καλλιτέχνης και ακτιβιστής μαζί με τη Yoko, την οποία είχε ερωτευτεί», σημείωσε.
Αυτή η προσπάθεια για αναγέννηση είχε τις δικές της δυσκολίες. Ο Sean Ono Lennon αναφέρθηκε στους «πόνους ανάπτυξης» που βίωσε ο πατέρας του, οι οποίοι εκφράστηκαν καλλιτεχνικά στο διπλό άλμπουμ «Some Time in New York City» (1972) των Plastic Ono Band.
Το άλμπουμ αποδείχθηκε εμπορική αποτυχία και δέχτηκε σφοδρή κριτική. «Έφτιαξε μαζί με τη μητέρα μου τον δίσκο “Some Time in New York City”, τον οποίο πολλοί δεν εκτίμησαν», παραδέχτηκε ο Sean.
«Εμένα μου φαίνονται εξαιρετικά κομμάτια, απλώς ήταν λιγότερο “γυαλισμένα” από αυτά που είχε συνηθίσει το κοινό. Ηχογραφήθηκαν με αυθορμητισμό και ταχύτητα, και αυτό για μένα ήταν η ουσία του rock and roll. Είχαν σχεδόν μία proto-punk διάθεση, αλλά το κοινό δεν ήταν έτοιμο να δεχτεί ούτε αυτό το ωμό στυλ, ούτε το έντονα πολιτικό μήνυμα που περιείχαν. Όταν δεν πούλησαν, ήταν για τους δύο μία σκληρή εμπειρία, ένα βαρύ πλήγμα», συνέχισε.
Η περίοδος αυτή, που εξερευνάται και στο box set «Power To The People», αποκαλύπτει επίσης την έντονη πολιτική πίεση που δεχόταν ο John Lennon.
Λόγω της ανοιχτής του στάσης κατά του πολέμου του Βιετνάμ, οι αμερικανικές αρχές τον παρακολουθούσαν στενά. Φοβούμενος ότι ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Richard Nixon και το FBI είχαν παγιδεύσει το τηλέφωνό του, ο Lennon άρχισε να ηχογραφεί ο ίδιος τις τηλεφωνικές του συνομιλίες. Ακούγοντας αυτές τις κασέτες δεκαετίες αργότερα, ο Sean ένιωσε σαν να ταξιδεύει πίσω στον χρόνο.
«Ήταν απίστευτο, γιατί ακούγονται αυθεντικές στιγμές, πιο ειλικρινείς και από μία συνέντευξη. Πρόκειται ουσιαστικά για τις πιο προσωπικές συνομιλίες ενός ανθρώπου. Είναι σαν να ανοίγει μία χρονοκάψουλα, σαν να μεταφέρεσαι πίσω στον χρόνο και να μπορείς να παρακολουθήσεις τα πάντα από τη γωνία του δωματίου», σχολίασε.
Αυτές οι ηχογραφήσεις αποτελούν μία συγκλονιστική μαρτυρία για τη ζωή ενός ανθρώπου που, ακόμα και στην κορυφή της δόξας, ένιωθε την ανάγκη να πολεμήσει για την προσωπική και καλλιτεχνική του ελευθερία, μέχρι τη δολοφονία του έξω από το σπίτι του στο κτίριο Dakota της Νέας Υόρκης το 1980, σε ηλικία μόλις 40 ετών.
Τα λόγια του Sean Ono Lennon δεν απομυθοποιούν την κληρονομιά του πατέρα του. Αντιθέτως, την εξανθρωπίζουν. Αποκαλύπτουν έναν καλλιτέχνη που πάλευε με το βάρος του δικού του θρύλου, διχασμένο ανάμεσα σε ένα παρελθόν που ο ίδιος δημιούργησε και σε ένα ριζοσπαστικό μέλλον που ονειρευόταν.
Η πορεία του John Lennon μετά τους Beatles παραμένει μία διαχρονική υπενθύμιση του τιμήματος της φήμης και της αδιάκοπης μάχης για την εύρεση της αυθεντικής φωνής, ακόμα και όταν όλος ο κόσμος πιστεύει ότι την έχει ήδη ακούσει.
