Μια άγνωστη ιστορία από τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ «Double Fantasy» έρχεται στο φως, ρίχνοντας φως στην περίπλοκη σχέση του John Lennon και της Yoko Ono και τις εντάσεις στο στούντιο.
Η ιστορία του John Lennon και της Yoko Ono παραμένει μία από τις πιο εμβληματικές και πολυσυζητημένες ιστορίες αγάπης στην ιστορία της pop κουλτούρας. Μια σχέση παθιασμένη, ταραχώδης, που σφράγισε μία ολόκληρη εποχή και συνεχίζει να εμπνέει και να προκαλεί.
Τώρα, μία νέα, ανεκδοτολογική μαρτυρία από έναν άνθρωπο που βρέθηκε στην καρδιά της δημιουργικής τους διαδικασίας έρχεται να προσθέσει μία ακόμα ψηφίδα στο πολύπλοκο μωσαϊκό της συμβίωσής τους, αποκαλύπτοντας μία πτυχή σχεδόν οικεία, σχεδόν κωμική, μέσα στη σοβαρότητα της τέχνης τους.
Ο Jack Douglas, ο διάσημος παραγωγός δίσκων που συνεργάστηκε στενά με τον John Lennon, μοιράστηκε πρόσφατα μία αποκαλυπτική ανάμνηση από τις ημέρες των ηχογραφήσεων για το άλμπουμ «Double Fantasy» του 1980.
Μιλώντας στο podcast «The Magnificent Others» του Billy Corgan των Smashing Pumpkins, ο Douglas περιέγραψε τις στιγμές που η Yoko Ono γινόταν έξαλλη μαζί του και με τον Lennon, μετατρέποντας το στούντιο ηχογράφησης σε κάτι που έμοιαζε με σχολική αίθουσα.
«Και πράγματι, όταν κάναμε το “Double Fantasy” και κυκλοφόρησε η φήμη ότι μπορεί να καπνίζαμε μαριχουάνα μετά το τέλος της ηχογράφησης, τότε η Yoko γινόταν, ας πούμε, έξαλλη μαζί μας», εξομολογήθηκε ο Douglas. «Και μας καλούσε, μας καλούσε κάτω στο γραφείο της στο Studio 1. Και ο John και εγώ στεκόμασταν εκεί σαν δύο μαθητούδια».
Η περιγραφή του δημιουργεί μία ζωντανή εικόνα: οι δύο άνδρες, θρύλοι της ροκ μουσικής, να στέκονται κατηφείς μπροστά στην αυστηρή ματιά της Ono. «Μας φώναζε, ξέρετε: “Τι κάνατε; Κάνατε αυτό και το άλλο…”. Και μετά με κοίταξε και μου είπε: “Ξέρεις, μπορώ πάντα να φέρω τον Phil [Spector] να κάνει αυτές τις ηχογραφήσεις”».
Η απειλή, όμως, δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο Phil Spector, ένας άλλος θρυλικός παραγωγός, δεν ήταν πια αρεστός στον Lennon. «Σε εκείνο το σημείο, ο John τον μισούσε», πρόσθεσε ο Douglas. «Κι εγώ τον μισούσα. Κοιταχτήκαμε με τον John. Και πριν προλάβω να κάνω οτιδήποτε, ο John είπε, “Ω. Ναι”», με έναν τόνο που προφανώς υποδήλωνε το ακριβώς αντίθετο.
Ο ρόλος του Jack Douglas δεν ήταν περιφερειακός. Ως ένας από τους πιο γνωστούς παραγωγούς της ροκ σκηνής της δεκαετίας του 1970, είχε συνεργαστεί με καλλιτέχνες του μεγέθους της Patti Smith.
Η σχέση του με τον Lennon ήταν βαθιά και ουσιαστική. Είχε εργαστεί μαζί του στο άλμπουμ «Imagine» και ανέλαβε την παραγωγή του «Double Fantasy» από τον Αύγουστο έως τον Σεπτέμβριο του 1980, στο εμβληματικό στούντιο The Hit Factory της Νέας Υόρκης.
Ήταν επίσης ο άνθρωπος που ολοκλήρωσε και κυκλοφόρησε το «Milk and Honey», το άλμπουμ που ακολούθησε το «Double Fantasy» και εκδόθηκε μετά τον τραγικό θάνατο του Lennon.
Αυτή η ένταση, ωστόσο, δεν ήταν παρά μία μικρή λεπτομέρεια στο μωσαϊκό της πολύπλοκης και παθιασμένης σχέσης τους. Ο John Lennon και η Yoko Ono συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Λονδίνο το 1966, όταν ο Lennon επισκέφθηκε μία ατομική έκθεση της Ono. Η έλξη ήταν ακαριαία και σύντομα ξεκίνησαν μία σχέση που οδήγησε τον Lennon να εγκαταλείψει την πρώτη του σύζυγο, Cynthia Lennon, και τον πεντάχρονο γιο τους, Julian.
Παντρεύτηκαν στο Γιβραλτάρ το 1969, και την επόμενη χρονιά, οι Beatles ανακοίνωσαν τη διάλυσή τους. Αμέσως, τα μέσα ενημέρωσης και οι θαυμαστές έστρεψαν τα βέλη τους στην Ono, κατηγορώντας την άδικα για το τέλος του εμβηλαματικού συγκροτήματος. Μιλώντας στο Playboy το 1980, λίγο πριν τη δολοφονία του, ο Lennon είχε πει: «Η αγάπη μας μάς βοήθησε να επιβιώσουμε, αλλά μέρος όλου αυτού ήταν αρκετά βίαιο».
Τον Οκτώβριο του 1975, το ζευγάρι απέκτησε το πρώτο και μοναδικό τους παιδί, τον Sean Taro. Η ευτυχία τους, όμως, έμελλε να διακοπεί βίαια. Πέντε χρόνια αργότερα, ο John Lennon δολοφονήθηκε καθώς έμπαινε στο διαμέρισμά τους στη Νέα Υόρκη.
Από τότε, η Yoko Ono έχει αφιερώσει τη ζωή της στη διατήρηση της κληρονομιάς του. Είναι εκείνη που παραλαμβάνει τα βραβεία για λογαριασμό του, όπως στα Grammy και στην εισαγωγή του στο Rock and Roll Hall of Fame, διασφαλίζοντας ότι η μουσική και το μήνυμά του παραμένουν ζωντανά.
Η μικρή ιστορία του Jack Douglas δεν μειώνει τη σοβαρότητα της σχέσης τους ούτε το βάρος της ιστορίας τους. Αντιθέτως, την κάνει πιο ανθρώπινη. Μας θυμίζει ότι πίσω από τους μύθους, τους τίτλους και τις τραγωδίες, υπήρχαν δύο άνθρωποι που μοιράζονταν μία ζωή, με τις δημιουργικές τους εκρήξεις, τις καλλιτεχνικές τους διαφωνίες, αλλά και τις στιγμές που ο ένας μάλωνε τον άλλον «σαν μαθητούδι», σε ένα στούντιο που έμελλε να γεννήσει τον τελευταίο τους κοινό θρίαμβο.
