Σε μία εξομολογητική συζήτηση , ο Paul McCartney γυρίζει πίσω στα χρόνια της εφηβείας, στις συγκρούσεις της δεκαετίας του ’70 και στην αγάπη του για τον John Lennon που άντεξε στον χρόνο.
Στη σκηνή του αμφιθεάτρου Ted Mann, στο Academy Museum του Λος Άντζελες, στις 28 Σεπτεμβρίου, ο Paul McCartney δεν είχε καμία διάθεση να κρυφτεί πίσω από αποστειρωμένες αναμνήσεις. Καθισμένος απέναντι από τον σκηνοθέτη Judd Apatow, σε μία συζήτηση που κάλυψε το Variety, ο καλλιτέχνης γύρισε τον χρόνο πίσω, στην πιο έντονη και ταραχώδη σχέση της ζωής του.
Αφορμή για αυτή την αναδρομή στάθηκε το ντοκιμαντέρ «Man on the Run», το οποίο κυκλοφόρησε νωρίτερα μέσα στη χρονιά. Η ταινία εστιάζει στην επίπονη προσπάθεια του McCartney να σταθεί ξανά στα πόδια του κατά τη δεκαετία του 1970, αμέσως μετά την εκκωφαντική διάλυση των Beatles, παρουσιάζοντας παράλληλα τα πρώτα βήματα και την καθιέρωση του συγκροτήματος Wings.
Εκείνη η περίοδος, ωστόσο, δεν περιλάμβανε μόνο νέα ξεκινήματα, αλλά και μία σκληρή δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα στα πρώην μέλη των Beatles. Η ταινία παρουσιάζει την ανοιχτή σύγκρουση με τον John Lennon, η οποία κορυφώθηκε όταν εκείνος έγραψε το δηκτικό τραγούδι «How Do You Sleep?», εξαπολύοντας ευθεία επίθεση στον άλλοτε αχώριστο συνεργάτη του.
Παρά τα πικρά λόγια και την ένταση που σημάδεψε τις αρχές εκείνης της δεκαετίας, η φιλία τους αποκαταστάθηκε προτού να είναι πολύ αργά. Ο McCartney ξεκαθάρισε ότι ο αδελφικός δεσμός τους βρισκόταν πάντα πάνω από τις στιγμιαίες διαμάχες και τις καλλιτεχνικές κόντρες.
«Αγαπούσα τον John, τον αγαπώ μέχρι και σήμερα και θα τον αγαπώ πάντα», ανέφερε ο McCartney, περιγράφοντας τα συναισθήματα που διατηρεί αναλλοίωτα μέσα του.
«Δεν είχε καμία σημασία το τι έλεγε ή τι έκανε, γιατί τον γνώριζα από τα δεκαπέντε μου χρόνια. Ήταν εκείνος ο κάπως “τρελός” τύπος της παρέας και τον θαύμαζα πραγματικά», συμπλήρωσε ο ίδιος.
Η πρώτη τους επαφή στο Λίβερπουλ στα τέλη της δεκαετίας του 1950 δεν ήταν απλώς η αρχή μιας κοινής πορείας, αλλά η συνάντηση δύο εντελώς διαφορετικών κόσμων. Ο McCartney θυμήθηκε τον μαγνητισμό που ασκούσε πάνω του ο Lennon, σε μία ηλικία όπου η ανάγκη για αποδοχή και πρότυπα ήταν καθοριστική.
«Ήμουν δεκαπέντε χρονών και εκείνος θα ήταν γύρω στα δεκαέξι. Όταν συναντάς έναν τύπο σκληρό, ετοιμόλογο και οξυδερκή, αναπόφευκτα τον θαυμάζεις και λες μέσα σου: “Είναι πραγματικά κουλ”», εξήγησε ο τραγουδοποιός.
«Πάντα θεωρούσα τον John πολύ κουλ και το ίδιο πιστεύω ακόμα και τώρα», σημείωσε ο McCartney στη συζήτηση με τον Judd Apatow.
«Μπορούσε όμως να φερθεί σαν εντελώς ανόητος σε ορισμένα ζητήματα», πρόσθεσε αμέσως μετά, αναγνωρίζοντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια τις απρόβλεπτες πλευρές του χαρακτήρα του φίλου του.
Αυτή η εκρηκτική συμπεριφορά, όπως εξήγησε, δεν προέκυψε από το πουθενά, καθώς ο Lennon κουβαλούσε βαθιά παιδικά τραύματα. Για τον McCartney, οι δυσκολίες που αντιμετώπισε ο φίλος του στα πρώτα χρόνια της ζωής του εξηγούσαν σε μεγάλο βαθμό τις μετέπειτα εκρήξεις του, αποτελώντας ουσιαστικά λόγο για να συμπεριφέρεται με αυτόν τον απρόβλεπτο τρόπο.
«Του συνέβησαν πολλά άσχημα πράγματα. Ο πατέρας του έφυγε από το σπίτι όταν εκείνος ήταν περίπου τριών ετών», εξήγησε ο καλλιτέχνης, ανατρέχοντας στο οικογενειακό περιβάλλον του Lennon.
«Δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του μέχρι που γίναμε διάσημοι και εκείνος επέστρεψε, δουλεύοντας σε μία παμπ κοντά στο σπίτι όπου έμενε ο John», είπε στη συνέχεια.
Το μεγαλύτερο πλήγμα για τον Lennon ήταν η απώλεια της μητέρας του, Julia, την οποία ο McCartney χαρακτήρισε ως μία πραγματικά σπουδαία γυναίκα. Ο τραγικός χαμός της σημάδεψε ανεξίτηλα τον έφηβο John, αφήνοντάς τον συναισθηματικά μετέωρο σε μία κρίσιμη καμπή της ζωής του.
«Συγκριτικά, εγώ ήμουν πολύ τυχερός. Μεγάλωσα νιώθοντας αρκετή ασφάλεια με την ευρύτερη οικογένειά μου και δεν αντιμετώπισα τα προβλήματα που είχε ο John», δήλωσε ο McCartney.
«Όλα αυτά άλλαξαν μόνο όταν πέθανε η δική μου μητέρα, όταν ήμουν περίπου δεκατεσσάρων ετών», συμπλήρωσε ο ίδιος, αναφερόμενος στην κοινή μοίρα της απώλειας που τελικά τους έφερε ακόμα πιο κοντά.
Αυτή η κοινή πληγή λειτούργησε ως ένας άρρηκτος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δύο νεαρούς, επιτρέποντάς τους να διοχετεύσουν τον πόνο τους σε μία συνεργασία που άλλαξε τα δεδομένα της σύγχρονης μουσικής. Ακόμη κι όταν οι νομικές διαμάχες και οι προσωπικές εντάσεις απείλησαν να γκρεμίσουν τα πάντα, η κατανόηση που είχαν αναπτύξει από την εφηβεία τους παρέμεινε ζωντανή κάτω από την επιφάνεια.
Περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες μετά τη δολοφονία του Lennon, ο Paul McCartney εξακολουθεί να κοιτάζει πίσω σε εκείνη τη φιλία χωρίς ίχνος πικρίας. Μέσα από τις αναμνήσεις του και το ντοκιμαντέρ «Man on the Run», ο δεσμός των δύο ιστορικών μελών των Beatles παραμένει ζωντανός πέρα από τον χρόνο και τις παλιές συγκρούσεις.
