Με το «Piss In The Wind», ο Joji καταθέτει μία συλλογή από 21 ηχητικά στιγμιότυπα που ισορροπούν ανάμεσα στον πειραματισμό και την ανεκπλήρωτη υπόσχεση.
Ο Joji κατέχει μία σπάνια ιδιότητα στον χώρο της σύγχρονης μουσικής: μπορεί να μετατρέπει την υπαρξιακή αγωνία σε κάτι που ακούγεται σχεδόν πολυτελές. Από το πρώτο του EP το 2017, ο Ιαπωνο-Αυστραλός καλλιτέχνης έχτισε μία καριέρα βασισμένη στην ικανότητά του να παντρεύει την αισθαντική, σχεδόν ψιθυριστή ερμηνεία του με προοδευτικούς alt-R&B ρυθμούς.
Η τεράστια επιτυχία του «Glimpse Of Us» το 2022, μιας γυμνής μπαλάντας στο πιάνο, απέδειξε ότι ο George Miller διαθέτει ένα έμφυτο ταλέντο να ακούγεται βαθιά πληγωμένος χωρίς να διολισθαίνει στον φθηνό συναισθηματισμό. Το κοινό του αναγνωρίζει σε αυτόν μία αυθεντικότητα που δεν χρειάζεται περίτεχνα περιτυλίγματα για να λάμψει.
Η νέα του κυκλοφορία υπό την ετικέτα της Palace Creek, με τον τίτλο «Piss In The Wind», συνεχίζει αυτή την παράδοση της ερωτικής απογοήτευσης, αλλά αυτή τη φορά με μία ηχητική στροφή που ξαφνιάζει.
Ο Joji επιλέγει να βουτήξει στα νερά του indie rock και των ρυθμών των club, παρουσιάζοντας ένα θηριώδες σύνολο 21 κομματιών, πολλά από τα οποία μετά βίας αγγίζουν τα δύο λεπτά σε διάρκεια. Πρόκειται για μία εξερευνητική, ιμπρεσιονιστική διαδρομή, όπου τα τραγούδια έρχονται και φεύγουν με μία ταχύτητα που συχνά αφήνει τον ακροατή να ζητά κάτι περισσότερο.
Αυτή η διαρκής ανησυχία και η απότομη εναλλαγή των διαθέσεων καταλήγει να είναι το πιο απογοητευτικό στοιχείο ενός δίσκου που περιέχει μερικές από τις καλύτερες στιγμές του καλλιτέχνη.
Όταν ο Joji αφήνεται στην αισθητική που ο ίδιος δημιούργησε, τα αποτελέσματα είναι καθηλωτικά. Η ακατέργαστη γοητεία του «Love You Less», με τους θολούς shoegaze τόνους του, λειτουργεί ως το ιδανικό υπόβαθρο για την κρυστάλλινη διαύγεια της φωνής του.
Οι στίχοι του εκεί είναι αφοπλιστικοί: «Αν σε αγαπώ λιγότερο / Θα με αγαπάς περισσότερο;». Είναι μία ερώτηση που αντηχεί με μία βάναυση ειλικρίνεια, χαρακτηριστική του τρόπου με τον οποίο ο George Miller αντιλαμβάνεται τις ανθρώπινες σχέσεις.
Αντίστοιχα, το «If It Only Gets Better» αποτελεί ένα από τα highlights της κυκλοφορίας, συνδυάζοντας folk στοιχεία, όπως οι ακουστικές κιθάρες και τα ρυθμικά παλαμάκια, με ένα απειλητικό 808 beat.
Είναι ένας διαβολικός συνδυασμός που δημιουργεί μία ένταση η οποία, δυστυχώς, τελειώνει πολύ πρόωρα, πριν προλάβει να αναπτυχθεί πλήρως. Αυτή η αίσθηση του ημιτελούς διατρέχει ολόκληρο το άλμπουμ, κάνοντάς το να μοιάζει με μία συλλογή από Polaroids που δεν πρόλαβαν να εμφανιστούν σωστά.
Οι πολυάριθμες dance αναφορές που ο Joji έχει σπείρει στο tracklist αποκαλύπτουν μία προσπάθεια να διευρύνει τους ορίζοντές του, η οποία όμως συχνά σκοντάφτει στην έλλειψη εστίασης.
Στο «DYKILY», η επανάληψη ενός Jersey club ρυθμού προσφέρει ελάχιστα στο τελικό αποτέλεσμα, ενώ το «Last Of A Dying Breed» εισάγει ένα techno beat που μοιάζει να ανακυκλώνεται λίγα κομμάτια αργότερα στο «Love Me Better».
Η διαφορά είναι ότι το «Last Of A Dying Breed», με τα πένθιμα χορωδιακά φωνητικά του, καταφέρνει να χτίσει μία μοναδική ατμόσφαιρα, κάνοντας το «Love Me Better» να ακούγεται κενό και παράγωγο μπροστά του.
Είναι κρίμα που η ακρόαση του άλμπουμ μοιάζει μερικές φορές με εξαντλητική διαδρομή, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι ξεκινά με δυναμικά trap κομμάτια όπως το «Pixelated Kisses».
Υπάρχει ελάχιστος χώρος για να αναπνεύσουν και να εκτιμηθούν τραγούδια όπως η μελαγχολία του «Past Won’t Leave My Bed» ή η λυτρωτική club διάθεση του «Rose Coloured». Αυτές οι στιγμές παραμένουν θαμμένες κάτω από πολυάριθμα πρόχειρα σκίτσα που αποτυγχάνουν να συνεισφέρουν σε μία ευρύτερη εικόνα.
Η αίσθηση που αποκομίζει κανείς είναι ότι ο Joji προσπάθησε να δημιουργήσει μία ευρεία αφήγηση μέσα από σύντομες, φευγαλέες βινιέτες. Όμως, επιλέγοντας να χτίσει ένα άλμπουμ από στιγμιότυπα, κατέληξε σε ένα αποτέλεσμα που μοιάζει αποσπασματικό και χωρίς σαφή προσανατολισμό.
Το «Piss In The Wind» σπέρνει πολλούς καρπούς για την επόμενη καλλιτεχνική κατεύθυνση του George Miller, δείχνοντας ότι η δημιουργικότητά του παραμένει ζωντανή και ανήσυχη. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να αφήσει τις καλές ιδέες να ωριμάσουν και να πάρουν τη μορφή που τους αξίζει, αντί να τις αφήνει να χάνονται στη βιασύνη της στιγμής.
Το άλμπουμ, παρά τις δομικές του αδυναμίες, επιβεβαιώνει ότι ο Joji παραμένει μία από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της γενιάς του. Η υποδοχή αναμένεται θερμή, καθώς η ικανότητά του να αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές του κοινού είναι πλέον δεδομένη.
Ωστόσο, για όσους αναζητούν την επόμενη μεγάλη καλλιτεχνική του δήλωση, το «Piss In The Wind» ίσως λειτουργήσει περισσότερο ως ένα μεταβατικό στάδιο, ένας πειραματισμός που δείχνει τον δρόμο, αλλά δεν τον διανύει μέχρι τέλους.
