Με αφορμή τη νέα της ταινία «After The Hunt», η Julia Roberts τοποθετείται στο αιώνιο δίλημμα που ταλανίζει τη μουσική βιομηχανία: Μπορείς να ξεχωρίσεις τον καλλιτέχνη από το έργο του;
Σε ένα πολιτισμικό ναρκοπέδιο όπου κάθε δήλωση ζυγίζεται και κάθε καλλιτεχνική επιλογή εξετάζεται κάτω από τον φακό της ηθικής, η Julia Roberts, μία από τις πιο αγαπητές και διαχρονικές ηθοποιούς του Hollywood, μόλις απενεργοποίησε μία βόμβα.
Σε μία νέα, αποκαλυπτική συνέντευξη, η ηθοποιός παραδέχτηκε ότι εξακολουθεί να αγαπά και να ακούει τη μουσική των The Smiths, παρά την ολισθηρή και άκρως αμφιλεγόμενη πορεία του πρώην frontman τους, Morrissey, προς την ακροδεξιά ρητορική.
Το ζήτημα δεν προέκυψε τυχαία. Στη νέα ταινία της, «After The Hunt», το όνομα του Morrissey αναφέρεται ευθέως σε μία σκηνή όπου ένας χαρακτήρας εκφράζει την έκπληξή του που παίζει μουσική των The Smiths, δεδομένων των προκλητικών πολιτικών του απόψεων.
Είναι μία στιγμή που καθρεφτίζει τη δυσκολία εκατομμυρίων θαυμαστών παγκοσμίως, οι οποίοι μεγάλωσαν με τα μελαγχολικά, ποιητικά άσματα του αγοριού με το αγκάθι στο πλευρό του, μόνο για να το δουν να μεταμορφώνεται σε έναν μεσήλικα που φλερτάρει ανοιχτά με ιδεολογίες που κάποτε η ίδια του η μουσική έμοιαζε να αποκηρύσσει.
Η κατρακύλα του Morrissey δεν είναι πρόσφατη. Η αντιληπτή εγγύτητά του με την ακροδεξιά άρχισε να γίνεται πρωτοσέλιδο ήδη από το 2016, όταν χαιρέτισε το αποτέλεσμα του Brexit ως «μεγαλειώδες» και αποκάλεσε τον Nigel Farage «φιλελεύθερο εκπαιδευτή».
Η κατάσταση κλιμακώθηκε το 2018, όταν ο Morrissey δήλωσε ότι «απεχθάνεται» τον ρατσισμό και τον φασισμό σε μία ανοιχτή επιστολή, μόνο και μόνο για να υποστηρίξει στην ίδια επιστολή το ακροδεξιό κόμμα For Britain. Ιδρύτρια του κόμματος ήταν η Anne Marie Waters, η οποία αποχώρησε από το UKIP αφότου ο ίδιος ο Farage αποκάλεσε εκείνη και τους υποστηρικτές της «Ναζί και ρατσιστές».
Η κατακραυγή συνεχίστηκε το 2019, όταν εμφανίστηκε στην εκπομπή του Jimmy Fallon φορώντας μία καρφίτσα με το λογότυπο του ακροδεξιού, αντι-ισλαμικού πολιτικού κόμματος For Britain. Αργότερα, σε μία συνέντευξη που του πήρε ο ανιψιός του, Sam Etsy Rayner, προσπάθησε να ξεκαθαρίσει τη θέση του.
Όταν ο Rayner του ζήτησε να διευκρινίσει τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ο μουσικός ισχυρίστηκε ότι «ποτέ» δεν υπήρξε υποστηρικτής του UKIP ή του αρχηγού του Brexit Party, Nigel Farage, αλλά δεν δίστασε να προσθέσει ότι «είναι προφανές ότι [ο Farage] θα γινόταν καλός Πρωθυπουργός».
Παρ’ όλη την τοξική αυτή κληρονομιά, πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι απέρριψε πρόσκληση να εμφανιστεί στο συνέδριο του κόμματος Reform UK.
Μέσα σε αυτό το τεταμένο κλίμα, η Julia Roberts κλήθηκε από τους The Sunday Times να απαντήσει στο ερώτημα που καίει: Μπορούμε να ξεχωρίσουμε την τέχνη από τον καλλιτέχνη; Αξίζει να ακυρώσουμε μία για πάντα το αντίτυπό μας από το «The Queen Is Dead»; Η απάντησή της ήταν αφοπλιστικά ειλικρινής και γεμάτη ουσία.
«Αγαπώ τους The Smiths», δήλωσε χωρίς περιστροφές. «Αν το κάνουμε αυτό [την ακύρωση], εξαπατούμε τους εαυτούς μας από το να έχουμε μία πλήρως συνειδητοποιημένη κατανόηση. Αν δεν ξέρεις από τι σε προφυλάσσουν — πώς μπορείς να ξέρεις καλύτερα, να κάνεις καλύτερα, να δημιουργήσεις καλύτερα;».
Η ηθοποιός δεν σταμάτησε εκεί, αναγνωρίζοντας την πολυπλοκότητα του θέματος. «Κάποια πράγματα είναι μεγάλα, φρικτά, άσχημα. Και όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι: “Ναι, αυτό ήταν κακό. Ας μην το ξανακάνουμε”. Αλλά, μετά, υπάρχουν άλλες φορές που σκέφτεσαι: “Λοιπόν, ποιος θα πει ότι αυτό πρέπει να μπει σε ένα βαρέλι και να του βάλουμε φωτιά; Ποιος το λέει αυτό;”. Χρειαζόμαστε λεπτές αποχρώσεις».
Η παρέμβαση της Julia Roberts έρχεται σε μία κρίσιμη στιγμή, καθώς η ταινία «After The Hunt» κυκλοφορεί στις ΗΠΑ στις 10 Οκτωβρίου και θα προβληθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο σε διάφορες προβολές στο BFI Film Festival από τις 11 Οκτωβρίου.
Σε τελική ανάλυση, η δήλωση της Julia Roberts υπερβαίνει την απλή μουσική προτίμηση. Είναι μία θαρραλέα τοποθέτηση πάνω στην ίδια τη φύση της τέχνης και την περίπλοκη σχέση της με τους ατελείς δημιουργούς της.
Σε μία εποχή απόλυτων κρίσεων και ψηφιακών δικαστηρίων, η Roberts μάς καλεί να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αναλογιστούμε: Είναι προτιμότερο να σβήσουμε από τον πολιτιστικό μας χάρτη κάθε τι που μας προκαλεί αμηχανία ή να το αντιμετωπίσουμε, να το αναλύσουμε και να μάθουμε από αυτό;
Η ίδια έχει ήδη επιλέξει πλευρά, υπερασπιζόμενη όχι τις πράξεις του Morrissey, αλλά το δικαίωμα της τέχνης να υπάρχει ανεξάρτητα από τις αμαρτίες του δημιουργού της, και το δικό μας δικαίωμα να την κρίνουμε με τη δική μας, σύνθετη ματιά.
