Ο Morrissey αποχαιρετά τον επί χρόνια μάνατζέρ του Peter Katsis, θυμάται τη στήριξή του μετά τον θάνατο της μητέρας του και αποκαλύπτει τον καθοριστικό ρόλο του στη δημιουργία του «Bonfire Of Teenagers».
Ο Morrissey αποχαιρετά τον Peter Katsis με λόγια που συγκινούν. Ο πρώην frontman των The Smiths μίλησε με σπάνια προσωπικότητα για τον άνθρωπο που υπήρξε μάνατζέρ του, περιγράφοντάς τον ως «ένα πολύ ασυνήθιστο αστέρι» και καταλήγοντας με μία φράση που συμπυκνώνει το βάρος της απώλειας: «Ένας κόσμος τελείωσε».
Ο Katsis πέθανε την Πέμπτη 6 Αυγούστου, σε ηλικία 69 ετών. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δημοσιευτεί, ο θάνατός του προήλθε από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια,
Γεννημένος στο Σικάγο, ο Peter Katsis είχε διαγράψει μία σημαντική πορεία στη μουσική βιομηχανία, αναλαμβάνοντας τη διαχείριση καλλιτεχνών και συγκροτημάτων με εντελώς διαφορετικές διαδρομές. Μεταξύ άλλων, είχε εργαστεί με τους Smashing Pumpkins, τους Backstreet Boys, τον Snoop Dogg και τους Jane’s Addiction.
Όταν έγινε γνωστός ο θάνατός του, ο Morrissey είχε ήδη αντιδράσει δημοσιεύοντας μία φωτογραφία του Katsis. Λίγες ημέρες αργότερα, επέστρεψε με ένα πολύ πιο εκτενές κείμενο, επιλέγοντας μία φωτογραφία που μοιάζει σχεδόν απρόσμενη για έναν αποχαιρετισμό.
Στην εικόνα, ο Katsis εμφανίζεται μεταμφιεσμένος, όταν είχε πάει να παρακολουθήσει τους New York Dolls στο Σικάγο το 1973. Ο Morrissey χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη φωτογραφία ως αφετηρία για να περιγράψει τον χαρακτήρα του ανθρώπου που γνώρισε και συνεργάστηκε μαζί του.
«Σίγουρα μπήκε στο πνεύμα της περίστασης. Με δεδομένη την πληθωρική αρρενωπότητά του, θα ξεσπούσε σε γέλια αν γνώριζε ότι χρησιμοποίησα αυτή τη φωτογραφία ως σύνοψη της ζωής του», έγραψε.
Πίσω από το χιούμορ της συγκεκριμένης ανάμνησης, όμως, ο Morrissey περιγράφει έναν άνθρωπο που είχε αφήσει βαθύ αποτύπωμα στη ζωή του. Η απώλεια τον βρήκε σε ιδιαίτερα βαριά ψυχολογική κατάσταση, σε σημείο που χρειάστηκε αρκετές ημέρες μέχρι να μπορέσει να γράψει δημόσια για τον θάνατο του Katsis.
«Αυτή την εβδομάδα είμαι δικαιολογημένα σκυθρωπός και μου πήρε αρκετές ημέρες ακόμη και για να αντιμετωπίσω το να γράψω γι’ αυτό, επειδή ο PK ήταν ένα πολύ ασυνήθιστο αστέρι: ένας τυχοδιώκτης που απολάμβανε να δαγκώνει περισσότερο απ’ όσο μπορούσαν να μασήσουν συλλογικά οι περισσότεροι άνθρωποι», ανέφερε.
Η περιγραφή του Morrissey συνεχίζει με μία σειρά από χαρακτηρισμούς που αποκαλύπτουν την ιδιαίτερη σχέση τους. Ο Katsis ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε πραγματικά από τους γύρω του, κάτι που θεωρούσε ασυνήθιστο για έναν μάνατζερ της μουσικής βιομηχανίας.
«Τον συμπαθούσαν πολύ – κάτι ασυνήθιστο για έναν μάνατζερ μουσικής. Κατά κάποιον τρόπο, ήταν ένας ρομαντικός με ονειροπόλο βλέμμα, αλλά όταν ήταν απαραίτητο, ένας πανούργος χταπόδι», πρόσθεσε.
Στην ανάμνηση του Morrissey, ο Katsis συνδύαζε την υπερβολή, το χιούμορ και μία σχεδόν αυτοκαταστροφική διάθεση. Οι δυο τους φαίνεται πως μοιράζονταν μία ιδιαίτερη ανοχή απέναντι στην υπερβολή, ενώ ο μάνατζερ είχε τον δικό του τρόπο να δίνει ξανά ώθηση σε κάθε κατάσταση.
«Όλες οι ελευθερίες λαμβάνονταν, όλη η διασκέδαση ενθαρρυνόταν και καταναλωνόταν. Ήξερε πώς και πότε να δώσει ξανά μία καλή ώθηση. Μερικές φορές, ο διάλογός του από τις γειτονιές του Σικάγο έμοιαζε λίγο με κόμικ, αλλά ήταν όλο μέρος της αυτοκαταστροφικής γοητείας του… προκαλώντας μία υπερβολική κατανάλωση Dom Pérignon επειδή… γιατί όχι;» έγραψε ο Morrissey.
Η σχέση τους είχε επίσης ένα κοινό σημείο αναφοράς στον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν τη μουσική βιομηχανία. Ο Morrissey υποστήριξε πως οι δυο τους είχαν την τάση να αντιλαμβάνονται νωρίτερα από τους περισσότερους προς τα πού κινούνταν τα πράγματα.
«Ήμασταν παρόμοιοι στο ότι είχαμε και οι δύο δίκιο πολύ νωρίς – σε όλες τις προβλέψεις. Ήξερε ότι τα περισσότερα σύγχρονα συγκροτήματα δεν περιείχαν ούτε κίνδυνο ούτε μυστήριο, αλλά έσφιγγε τα δόντια και αντιμετώπιζε την κοινοτοπική βιομηχανική φλυαρία του Λος Άντζελες», σημείωσε.
Το πιο προσωπικό κομμάτι του αποχαιρετισμού αφορά, ωστόσο, μία από τις δυσκολότερες στιγμές στη ζωή του Morrissey. Όταν η μητέρα του πέθανε το 2020, ο Katsis δεν περιορίστηκε στον ρόλο του επαγγελματία συνεργάτη. Έσπευσε να βρεθεί δίπλα του, γνωρίζοντας πως ο Morrissey δεν μπορούσε να διαχειριστεί μόνος του εκείνη την περίοδο.
Η παρουσία του συνδέθηκε στη συνέχεια με μία από τις πιο ιδιαίτερες ηχογραφήσεις της καριέρας του Morrissey. Ο Katsis τον έφερε σε επαφή με τον Andrew Watt και μαζί προχώρησαν στην ηχογράφηση του «Bonfire Of Teenagers».
«Όταν πέθανε η μητέρα μου το 2020, έτρεξε στο πλευρό μου. Ήξερε ότι δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Αμέσως με σύστησε στον Andrew Watt και ηχογραφήσαμε το “Bonfire Of Teenagers” πιο γρήγορα κι από την ταχύτητα του ήχου – μία απρόσμενη διάσωση σε μία στιγμή κατά την οποία μπορεί να μην ερχόταν για μένα ούτε η επόμενη ημέρα», έγραψε.
Η φράση αυτή δίνει διαφορετικό βάρος στη σχέση τους. Ο Katsis δεν παρουσιάζεται απλώς ως ένας μάνατζερ που διαχειριζόταν την επαγγελματική πορεία του Morrissey, αλλά ως ένας άνθρωπος που παρενέβη σε μία στιγμή βαθιάς προσωπικής κρίσης και προσπάθησε να τον κρατήσει ενεργό μέσα από τη μουσική.
Το «Bonfire Of Teenagers» ηχογραφήθηκε το 2020 και το 2021, με παραγωγό τον Andrew Watt. Στις ηχογραφήσεις συμμετείχαν επίσης ονόματα όπως η Miley Cyrus, ο Iggy Pop και μέλη των Red Hot Chili Peppers, όμως το άλμπουμ παραμένει μέχρι σήμερα ακυκλοφόρητο.
Για τον Morrissey, επομένως, η απώλεια του Katsis συνδέεται και με ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής και καλλιτεχνικής του διαδρομής. Ο άνθρωπος που βρέθηκε δίπλα του μετά τον θάνατο της μητέρας του ήταν επίσης εκείνος που συνέβαλε στην επιστροφή του στο στούντιο, σε μία περίοδο όπου η ίδια η συνέχεια της ζωής του έμοιαζε αβέβαιη.
Στο τέλος του αποχαιρετισμού του, ο Morrissey εγκαταλείπει τις πιο περίπλοκες περιγραφές και επιλέγει μία λιτή φράση για να μιλήσει για το κενό που αφήνει ο Katsis.
«Το μέλλον είναι πλέον απλώς το υπόλοιπο της ζωής. Νεκρός αδελφός θαμμένος. Ένας κόσμος τελείωσε», κατέληξε.
Ο Peter Katsis αφήνει πίσω του μία πολυετή πορεία στη μουσική βιομηχανία, έχοντας συνεργαστεί με καλλιτέχνες από διαφορετικές πλευρές του μουσικού φάσματος. Για τον Morrissey, όμως, η σημασία του δεν μετριέται από το επαγγελματικό του βιογραφικό.
Η τελευταία του ανάμνηση τον κρατά στο Σικάγο του 1973, να παρακολουθεί τους New York Dolls μεταμφιεσμένος, να γελά, να υπερβάλλει, να προκαλεί και να ζει με τον δικό του τρόπο. Και κυρίως, τον κρατά ως τον άνθρωπο που έτρεξε δίπλα του όταν η ζωή του σκοτείνιασε και βρήκε έναν τρόπο να τον οδηγήσει ξανά στη μουσική.
