Η ποιητική ηλεκτρονική επαναστατική δημιουργία του Κ. Βήτα
Με το άλμπουμ του «Εννιά Νούφαρα Από Την Νεκρή Όχθη», ο Κ. Βήτα υπογράφει ένα έργο που ξεφεύγει από τα στενά όρια της μουσικής δημιουργίας και περνά στην περιοχή της ποιητικής εμπειρίας.
Με μία φωνή που παραμένει σταθερά μοναδική στον χώρο της ελληνικής μουσικής εδώ και δεκαετίες, ο πρώην δημιουργός των Στέρεο Νόβα επανέρχεται με μία νέα κυκλοφορία που συνδυάζει την παραδοσιακή μουσική με ηλεκτρονικές υφές, παραδίδοντας έναν δίσκο βαθιά συναισθηματικό και φορτισμένο με ιστορικές και προσωπικές μνήμες.
Ο τίτλος «Εννιά Νούφαρα Από Την Νεκρή Όχθη» φέρνει στο νου μία εικόνα μαγικού ρεαλισμού, έναν καθρέπτη της φύσης και της μνήμης που επιπλέει πάνω από τη σιωπή του χρόνου.
Κι όμως, ο κόσμος που ξεδιπλώνεται μέσα από τα κομμάτια του Κ. Βήτα κάθε άλλο παρά νεκρός είναι. Αντιθέτως, σφύζει από ζωή. Πρόκειται για έναν δίσκο που, ενώ πατάει πάνω στην παραδοσιακή κληρονομιά, ατενίζει σταθερά το παρόν και το μέλλον, με ήχους που συνδέουν το παλιό με το καινούργιο, το γνωστό με το απρόβλεπτο.
Ο ίδιος ο δημιουργός, συνεπής στην προσωπική του καλλιτεχνική πορεία, επιλέγει και εδώ τη γλώσσα της νύξης, της ατμόσφαιρας και της εσωτερικότητας ως κύρια εκφραστικά του μέσα.
Το άλμπουμ βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη μουσική παράσταση «Σάλα Σάλα» που παρουσιάστηκε το 2016 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, μία δουλειά η οποία είχε ήδη δώσει τα πρώτα σημάδια της επιστροφής του Κ. Βήτα στην παράδοση.
Σε εκείνη την καλλιτεχνική πρόταση, η παράδοση – μέσα από παραδοσιακά μοτίβα και ρεμπέτικες φόρμες – ανασυντίθεται και επανερμηνεύεται με όρους σύγχρονους. Στο «Εννιά Νούφαρα Από Την Νεκρή Όχθη», αυτή η ιδέα αναπτύσσεται περαιτέρω και αποκρυσταλλώνεται σε μία ενιαία ηχητική αφήγηση.
Το νέο αυτό έργο περιλαμβάνει τέσσερα παραδοσιακά τραγούδια, τέσσερα ρεμπέτικα του Γιάννη Παπαϊωάννου, συνθέτη που σημάδεψε ανεξίτηλα την ελληνική μουσική, αλλά και ένα τραγούδι του Σωκράτη Μάλαμα – μία επιλογή που προσθέτει ακόμα περισσότερο βάθος στην ήδη πολυεπίπεδη ηχητική παλέτα του δίσκου.
Αυτή η συνειδητή επιλογή δίνει στον ακροατή την αίσθηση ότι το άλμπουμ δεν αποτελεί μία αναδρομή στο παρελθόν, αλλά μία ερμηνεία του παρελθόντος μέσα από το φίλτρο του σήμερα. Τα τραγούδια υφίστανται έναν μετασχηματισμό, ο οποίος δεν τα αποκόπτει από την καταγωγή τους αλλά αντίθετα τα αναδεικνύει, τα επανερμηνεύει και τα επιστρέφει στον ακροατή σαν σύγχρονη εμπειρία.
Ο Κ. Βήτα, τόσο με τις πρωτότυπες συνθέσεις του όσο και με την απόδοσή του στα παραδοσιακά, προτείνει έναν τρόπο ακρόασης που είναι περισσότερο υπαρξιακός παρά διανοητικός. Ο ήχος του σμιλεύεται ανάμεσα στον μινιμαλισμό και την εσωτερική ένταση, δημιουργώντας στιγμές καθαρής συγκίνησης.
Τα ηλεκτρονικά στοιχεία δεν λειτουργούν ως αντίθεση στην παράδοση, αλλά ως φυσική της συνέχεια, σαν να λέει πως η τεχνολογία δεν είναι απειλή, αλλά εργαλείο έκφρασης. Όπως και σε όλο το έργο του, έτσι και εδώ, η μουσική του Κ. Βήτα είναι μία πρόσκληση προς τον ακροατή να είναι παρών, να νιώθει, να αναστοχάζεται.
Παρά την ιδιαίτερη σύνθεση και τη μινιμαλιστική ατμόσφαιρα, το άλμπουμ σφύζει από συναισθηματικές κορυφώσεις. Τα έντεκα τραγούδια που το αποτελούν δεν είναι αποσπασματικές λυρικές στιγμές, αλλά συνθέτουν έναν ενιαίο μουσικό καμβά. Είναι προσεκτικά τοποθετημένα έτσι ώστε να δημιουργούν μία φυσική ροή, μία εσωτερική αφήγηση.
Από το πρώτο άκουσμα, γίνεται σαφές ότι πρόκειται για έργο προσωπικό, βαθιά βιωματικό, που επιτρέπει στον ακροατή να εισχωρήσει στον εσωτερικό κόσμο του δημιουργού – έναν κόσμο στοχαστικό, σκοτεινό αλλά και γαλήνιο μέσα στην έντασή του.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί χαρακτηρίζουν τον Κ. Βήτα ποιητή της ελληνικής electronica. Στο «Εννιά Νούφαρα Από Την Νεκρή Όχθη», ο χαρακτηρισμός αυτός επισφραγίζεται μέσα από τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει το υλικό του, παραμένοντας πάντα πιστός στην αισθητική του, αλλά και ανοιχτός σε νέους πειραματισμούς. Ο δίσκος δεν επαναπαύεται σε ευκολίες, ούτε επιθυμεί να εντυπωσιάσει. Αντιθέτως, κερδίζει τον ακροατή αργά και σιωπηλά, όπως το νερό που αγγίζει μία όχθη μέσα στη νύχτα.
Το «Εννιά Νούφαρα Από Την Νεκρή Όχθη» είναι μία συνάντηση εποχών, ειδών και θαμμένων συναισθημάτων. Ένα έργο που προσκαλεί τον ακροατή σε ένα υπαρξιακό ταξίδι, με οδηγό τη μνήμη, την παράδοση και την ηλεκτρονική ειλικρίνεια του Κ. Βήτα.
Σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει ρυθμούς και ρυθμίσεις, ο δίσκος αυτός αποτελεί μία στάση στον χρόνο. Ένα κάλεσμα να αφουγκραστείς όχι μόνο τη μουσική, αλλά τον εαυτό σου.
