Καθώς η απεργία πείνας μπαίνει στον δεύτερο μήνα, εμβληματικές μορφές της μουσικής σκηνής ενώνουν τη φωνή τους με τους συγγενείς των κρατουμένων, προειδοποιώντας για μία «επικείμενη τραγωδία» και φέρνοντας στο προσκήνιο μνήμες από το 1981 και τον Bobby Sands.
Ένα κύμα ανησυχίας, που ξεκίνησε από τα κελιά των βρετανικών φυλακών και έφτασε μέχρι τα social media κορυφαίων καλλιτεχνών, αναδεικνύει την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκονται μέλη της οργάνωσης Palestine Action. Συγκροτήματα όπως οι Kneecap, οι Massive Attack και οι Garbage εξέφρασαν δημόσια τους φόβους τους για τη ζωή μιας ομάδας κρατουμένων που πραγματοποιούν απεργία πείνας στο Ηνωμένο Βασίλειο, διαμαρτυρόμενοι για τις συνθήκες κράτησής τους και τη μακροχρόνια προφυλάκισή τους χωρίς δίκη.
Η υπόθεση αφορά οκτώ κρατούμενους που βρίσκονται ανάμεσα στους 24 διαδηλωτές που κατηγορούνται για τη δράση τους στις εγκαταστάσεις της Elbit Systems στο Φίλτον, κοντά στο Μπρίστολ, πέρυσι, καθώς και τη λεγόμενη ομάδα «Brize Norton Five».
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του βρετανικού Τύπου, οι «24 του Φίλτον» αναμένεται να δικαστούν τον επόμενο Απρίλιο με βαριές κατηγορίες, όπως διακεκριμένη διάρρηξη, εγκληματική ζημία και βίαιη διαταραχή. Αξίζει να σημειωθεί πως, αν και η Εισαγγελική Υπηρεσία του Στέμματος έκανε λόγο για «τρομοκρατική σύνδεση», δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες βάσει του Αντιτρομοκρατικού Νόμου, ένα νομικό παράδοξο που έχει προκαλέσει αντιδράσεις.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η περίπτωση όσων προφυλακίστηκαν για τις ζημιές σε δύο αεροσκάφη Voyager κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας στη βάση της RAF στο Μπράιζ Νόρτον, στο Οξφορντσάιρ, στις 20 Ιουνίου. Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν διώξεις για συνωμοσία προς διάπραξη εγκληματικής ζημίας και συνωμοσία για είσοδο σε απαγορευμένη περιοχή με σκοπό να βλάψουν την ασφάλεια ή τα συμφέροντα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Το συγκλονιστικό στοιχείο είναι πως η δίκη τους δεν έχει προγραμματιστεί πριν από τον Ιανουάριο του 2027, γεγονός που σημαίνει πολυετή εγκλεισμό χωρίς ετυμηγορία. Την ευθύνη και για τα δύο περιστατικά έχει αναλάβει η Palestine Action.
Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, καλλιτέχνες με έντονη πολιτική συνείδηση, όπως ο Móglái Bap των Kneecap, ο Robert Del Naja των Massive Attack και το συγκρότημα Garbage, κοινοποίησαν αναρτήσεις στις ιστορίες των λογαριασμών τους στο Instagram από ακτιβιστές.
Οι αναρτήσεις αυτές καταγγέλλουν ότι οι κρατούμενοι «κρατούνται επί του παρόντος χωρίς εγγύηση στις βρετανικές φυλακές» και επισημαίνουν ότι μέχρι στιγμής «τρεις απεργοί πείνας έχουν χρειαστεί νοσηλεία».
Την ίδια στιγμή, η οργάνωση Mothers Against Genocide Scotland κατηγόρησε το BBC για τη σιωπή του επί του θέματος, προτρέποντας το δίκτυο να καλύψει αυτή την «επείγουσα, απειλητική για τη ζωή κρίση», προσθέτοντας χαρακτηριστικά: «Απαιτούμε να εκπληρώσετε αυτό το καθήκον».
Η ανθρώπινη διάσταση της τραγωδίας αποτυπώνεται στα λόγια των συγγενών. Η αδελφή ενός εκ των έξι απεργών πείνας που συνδέονται με την Palestine Action δήλωσε ότι φοβάται πως κάθε συνομιλία μαζί του θα είναι και η τελευταία, κατηγορώντας τους υπουργούς ότι περιμένουν να νοσηλευτούν όλοι ή «ακόμα χειρότερα» πριν αποφασίσουν να ασχοληθούν μαζί τους.
Την περασμένη εβδομάδα, δύο από τους απεργούς μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, και καθώς η κυλιόμενη απεργία πείνας εισήλθε στον δεύτερο μήνα της την Τρίτη, η ανησυχία για την ασφάλειά τους κορυφώνεται.
Η Shahmina Alam, της οποίας ο 28χρονος αδελφός, Kamran Ahmed, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο στις 25 Νοεμβρίου, καταδίκασε την κυβέρνηση για την αδιαφορία της απέναντι στα αιτήματα των κρατουμένων. Αυτά περιλαμβάνουν την άμεση αποφυλάκιση με εγγύηση, τον τερματισμό της απαγόρευσης της Palestine Action και την άρση των περιορισμών στην επικοινωνία.
«Έχει μπει στην τέταρτη εβδομάδα απεργίας πείνας και δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση από τον υπουργό Εσωτερικών και το Υπουργείο Δικαιοσύνης, γεγονός που οδηγεί σε συναισθήματα απογοήτευσης, θυμού και βαθιάς θλίψης», είπε η Alam στον The Guardian.
«Αν αρχίσω να το σκέφτομαι υπερβολικά, θα καταρρεύσω. Κάθε φορά που του μιλάω, σκέφτομαι: αυτή μπορεί να είναι η τελευταία μας συζήτηση. Περιμένουμε να βρεθούν όλοι στο νοσοκομείο, ή ακόμα χειρότερα, πριν αποφασίσει η κυβέρνηση να απαντήσει;» αναρωτήθηκε.
Η 33χρονη φαρμακοποιός ανέφερε πως η νοσηλεία του αδελφού της έγινε ακόμα πιο οδυνηρή από το γεγονός ότι η οικογένεια δεν ενημερωνόταν για την κατάστασή του.
«Δεν μπορούσα να κοιμηθώ όλη νύχτα», είπε. «Είχα κρίσεις πανικού και ταχυκαρδίες όλη την ημέρα. Μου δόθηκε άδεια φροντιστή επειδή στη δουλειά μου ανησυχούσαν τόσο πολύ για την ικανότητά μου να εκτελέσω τα καθήκοντά μου», ανέφερε.
Σε μία συνομιλία που είχε με τον αδελφό της λίγο πριν μιλήσει στον Τύπο, εκείνος της μετέφερε πως, αν και δεν βρισκόταν πλέον στο νοσοκομείο —όπου παρέμενε δεμένος με χειροπέδες σε δεσμοφύλακα καθ’ όλη τη διάρκεια— τα επίπεδα κετονών του άρχισαν να αυξάνονται ξανά και τα επίπεδα σακχάρου του έπεφταν.
Οι γιατροί τον είχαν ενημερώσει ότι το αίμα του ήταν όξινο και είχε αναπτύξει αρρυθμία. «Δεν θέλω να λάβω άλλη κλήση από αυτόν που να λέει ότι ασθενοφόρο τον μεταφέρει [στο νοσοκομείο]», τόνισε η Alam.
Ο Ahmed, ο οποίος κρατείται στις φυλακές Pentonville στο Λονδίνο, ξεκίνησε απεργία πείνας στις 10 Νοεμβρίου. Ακολούθησε το παράδειγμα της Teuta Hoxha στις φυλακές Peterborough, η οποία ξεκίνησε την άρνηση τροφής στις 9 Νοεμβρίου και νοσηλεύτηκε την Πέμπτη, του Jon Cink στις φυλακές Bronzefield στο Σάρεϊ (από τις 6 Νοεμβρίου) και της Heba Muraisi στο HMP New Hall (από τις 5 Νοεμβρίου).
Οι πρώτοι κρατούμενοι που κατέφυγαν σε αυτό το έσχατο μέσο διαμαρτυρίας ήταν οι Qesser Zuhrah και Amu Gib, επίσης στο Bronzefield, στις 2 Νοεμβρίου.
Όλοι κατηγορούνται για συμμετοχή σε δράσεις πριν η Palestine Action χαρακτηριστεί εκτός νόμου και θα έχουν παραμείνει στη φυλακή για πολύ περισσότερο από ένα έτος πριν δικαστούν.
Μια νομική προσφυγή κατά της απαγόρευσης της οργάνωσης ολοκληρώθηκε την Τρίτη, με τους δικαστές να επιφυλάσσονται για την απόφασή τους. Η ακρόαση της Τρίτης περιελάμβανε περισσότερες από δύο ώρες κεκλεισμένων των θυρών, από τις οποίες αποκλείστηκε ακόμη και η προσφεύγουσα, συνιδρύτρια της Palestine Action, Huda Ammori.
Η Ella Moulsdale, 21 ετών, η καλύτερη φίλη της Zuhrah και το ορισμένο «αγαπημένο πρόσωπο» για επικοινωνία κατά τη διάρκεια της κράτησής της, περιέγραψε μία εικόνα σωματικής κατάρρευσης αλλά και ψυχικού σθένους: «Έχει σίγουρα πολύ λιγότερη ενέργεια και πονάει πολύ παντού, ειδικά στις αρθρώσεις της. Νομίζω ότι τα πάντα είναι μία μεγάλη προσπάθεια για εκείνη, επειδή ουσιαστικά δεν έχει καθόλου καύσιμα στο σώμα της».
«Ψυχικά είναι ακόμα πολύ δυνατή, κάτι που είναι εκπληκτικό και πολύ εντυπωσιακό. Είναι πολύ αφοσιωμένη στο να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματά τους και να συνεχίσει για όσο της το επιτρέπει το σώμα της, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολο να παρακολουθείς αυτή την αργή επιδείνωση του σώματός της», πρόσθεσε η Moulsdale.
«Σίγουρα φοβάμαι πολύ, αλλά ταυτόχρονα είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτήν. Κανείς δεν θέλει να κάνει αυτή την επιλογή, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα γιατί έφτασε σε αυτό το σημείο, να αναλάβει αυτή τη δράση, επειδή δεν είναι μόνο ένας τρόπος να διεκδικήσει την αυτονομία της εκεί μέσα [στη φυλακή], αλλά είναι και ένας τρόπος να αντεπιτεθεί», είπε.
Η συγκεκριμένη απεργία πείνας θεωρείται η μεγαλύτερη τέτοιου είδους δράση στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά την ιστορική απεργία πείνας των κρατουμένων του IRA, με επικεφαλής τον Bobby Sands. Τόσο η Moulsdale όσο και η Alam αναφέρθηκαν σε αυτό το ιστορικό προηγούμενο, ασκώντας κριτική στην τρέχουσα έλλειψη ανταπόκρισης από την κυβέρνηση.
Η Moulsdale, συμφοιτήτρια της 20χρονης Zuhrah πριν τη φυλάκισή της, σχολίασε πως η αντίδραση των υπουργών «δεν αποτελεί έκπληξη, επειδή άφησαν τους Ιρλανδούς απεργούς πείνας να πεθάνουν από ασιτία, 10 από αυτούς το 1981».
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος της Υπηρεσίας Φυλακών αρκέστηκε σε μία λακωνική δήλωση: «Οποιοσδήποτε κρατούμενος κριθεί ότι χρειάζεται νοσοκομειακή περίθαλψη μεταφέρεται αμέσως στο νοσοκομείο». Ωστόσο, για τους συγγενείς και τους υποστηρικτές των απεργών, η ιατρική περίθαλψη κατόπιν εορτής δεν αποτελεί λύση σε ένα ζήτημα που είναι πρωτίστως πολιτικό και ανθρωπιστικό.
