Το επτάιντσο βινύλιο του «Whole Lotta Love» που αποσύρθηκε άρον άρον από τους Led Zeppelin το 1970, η άρνηση του Jimmy Page για τα singles και η απρόσμενη ανακάλυψη στην Ουαλία.
Στους επιβλητικούς χώρους του Κάστρου Κέρφιλι στην Ουαλία, τα γυρίσματα της τηλεοπτικής εκπομπής του BBC «Antiques Roadshow» επεφύλασσαν μια σπάνια έκπληξη για τους φίλους της κλασικής ροκ. Ανάμεσα στα παλιά αντικείμενα και τα οικογενειακά κειμήλια, ένας ντόπιος κάτοικος παρουσίασε ένα επτάιντσο βινύλιο των Led Zeppelin από το 1970. Επρόκειτο για ένα αντίτυπο του τραγουδιού «Whole Lotta Love», το οποίο επισήμως δεν θα έπρεπε να υπάρχει πουθενά.
Ο ειδικός εκτιμητής αντίκων Marc Allum δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του μόλις αντίκρισε τον δίσκο στα χέρια του επισκέπτη. «Αυτό το single δεν κυκλοφόρησε ποτέ στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να υπάρχει», σχολίασε ο ίδιος κατά τη διάρκεια της εκπομπής.
Παρά τα ελαφρά σημάδια από δάχτυλα και ορισμένες ανεπαίσθητες γρατζουνιές στην επιφάνεια του βινυλίου, η σπανιότητά του παραμένει ασύλληπτη. Ο Allum υπολόγισε ότι σε μια δημοπρασία η αξία του συγκεκριμένου δίσκου θα μπορούσε να φτάσει εύκολα τις 1.000 λίρες Αγγλίας. Ακούγοντας το ποσό, ο ιδιοκτήτης αντέδρασε με αυθόρμητο χιούμορ, ρωτώντας χαμογελώντας: «Μπορούμε να το κρατήσουμε μυστικό;».
Ο κάτοχος του σπάνιου κομματιού, ο οποίος εργαζόταν ως DJ σε ντίσκο της περιοχής τη δεκαετία του 1970, εξήγησε το πώς έφτασε το βινύλιο στην κατοχή του πριν από 55 ολόκληρα χρόνια. Όλα ξεκίνησαν από μια τυχαία συνάντηση σε ένα τοπικό δισκοπωλείο, την εποχή που ο ίδιος προσπαθούσε να οργανώσει τη δισκοθήκη του.
«Μου το έδωσε ένας αντιπρόσωπος σε ένα δισκοπωλείο στις αρχές του 1970», εξήγησε ο ιδιοκτήτης. «Έψαχνα δίσκους για να ξεκινήσω μια ντίσκο, εκείνος έβγαλε μερικούς από την τσάντα του και μου είπε: “Μπορείς να πάρεις αυτούς”, και ο ένας ήταν αυτός».
Η ειρωνεία είναι ότι ο συγκεκριμένος δίσκος δεν συγκίνησε σχεδόν κανέναν στα πάρτι εκείνης της εποχής. Ο ιδιοκτήτης παραδέχθηκε ότι τον έπαιξε το πολύ οκτώ με δέκα φορές, καθώς οι θαμώνες δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον για τον βαρύ, ψυχεδελικό ήχο του κομματιού. Έτσι, το βινύλιο κατέληξε να μείνει ξεχασμένο στα ράφια του για περισσότερες από πέντε δεκαετίες.
Η ίδια η ύπαρξη του δίσκου αποτελεί το κατάλοιπο μιας έντονης παρασκηνιακής σύγκρουσης ανάμεσα στους Led Zeppelin και τη δισκογραφική τους εταιρεία, την Atlantic Records. Η μπάντα ακολουθούσε μια αυστηρή στρατηγική άρνησης κυκλοφορίας αυτόνομων singles στη Μεγάλη Βρετανία, επιμένοντας ότι τα τραγούδια τους έπρεπε να ακούγονται αποκλειστικά ως ενιαίο σύνολο μέσα από τα ολοκληρωμένα τους άλμπουμ.
Όταν όμως το «Whole Lotta Love» σημείωσε τεράστια επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Atlantic θέλησε να επαναλάβει το ίδιο εμπορικό αποτέλεσμα και στη βρετανική αγορά. Χωρίς την επίσημη έγκριση του συγκροτήματος, η εταιρεία τύπωσε περίπου 500 αντίτυπα και ξεκίνησε τη διανομή τους, πριν παρέμβει άμεσα το management.
«Κυκλοφορούν πολλοί μύθοι και ιστορίες γύρω από τέτοια πράγματα, και έμαθα ότι τυπώθηκαν 500 κομμάτια τα οποία και στάλθηκαν», ανέφερε ο Marc Allum στους τηλεθεατές. Ο εκτιμητής στάθηκε ιδιαίτερα στον παρασκηνιακό πόλεμο που οδήγησε σε αυτή την παράδοξη κατάσταση.
«Αυτό συνέβη επειδή υπήρχε ρήξη στις σχέσεις ανάμεσα στο συγκρότημα, το management και τη δισκογραφική εταιρεία, καθώς οι Led Zeppelin δεν είχαν συναινέσει στην κυκλοφορία κανενός single», συμπλήρωσε ο εκτιμητής. «Ανακλήθηκαν αμέσως για να καταστραφούν, αλλά η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια που ορισμένοι άνθρωποι δεν τα επέστρεψαν ποτέ».
Η κατηγορηματική άρνηση του γκρουπ για τα singles ήταν προσωπική επιλογή του Jimmy Page, ο οποίος είχε κουραστεί από τις εμπορικές συμβάσεις της προηγούμενης δεκαετίας. Ο κιθαρίστας δεν επιθυμούσε να επαναλάβει τις εμπειρίες που είχε βιώσει στα στούντιο δίπλα στον παραγωγό Mickie Most. Ήθελε οι Led Zeppelin να μείνουν στην ιστορία για την καλλιτεχνική πληρότητα των δίσκων τους και όχι για σύντομα ραδιοφωνικά σουξέ.
«Από τα πρώτα κιόλας βήματα, απαίτησα να μην γίνουμε μια μπάντα γνωστή για τα singles της. Ήταν τα άλμπουμ εκείνα για τα οποία θέλαμε να μας ξέρουν, και ξεκάθαρα ήθελα κάθε δίσκος να διαφέρει από τον προηγούμενο», είχε δηλώσει ο Page.
Μιλώντας παλιότερα στον Chris Bird, αρχισυντάκτη του περιοδικού «Total Guitar», ο κιθαρίστας είχε αναλύσει τη στρατηγική που χρησιμοποίησε για να σαμποτάρει τα σχέδια της δισκογραφικής. Ήξερε ότι το εκρηκτικό riff του «Whole Lotta Love» ασκούσε τρομερή έλξη, αλλά αρνήθηκε κατηγορηματικά να κόψει το ψυχεδελικό μεσαίο τμήμα για χάρη του ραδιοφώνου.
«Επέμεινα να κρατήσουν το μεσαίο μέρος, κάτι που φυσικά δεν τους άρεσε καθόλου, αλλά ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν», είχε παραδεχθεί ο Page γελώντας. «Σκέφτηκα πονηρά ότι αν έκανα τα τραγούδια όλο και μεγαλύτερα σε διάρκεια, δεν θα μπορούσαν να τα μετατρέψουν σε singles».
Παρά τη σθεναρή αντίσταση του Page στη βρετανική αγορά, η Atlantic Records προχώρησε στην επίσημη κυκλοφορία του single σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου. Το «Whole Lotta Love» κυκλοφόρησε στα καταστήματα των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά, της Γαλλίας και της Ιαπωνίας, καθώς και στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Αυτή η διεθνής διάθεση έκανε το διασωθέν βρετανικό δοκιμαστικό αντίτυπο ακόμη πιο περιζήτητο ανάμεσα στους συλλέκτες.
Σήμερα, ο Ουαλός ιδιοκτήτης δεν δείχνει καμία διάθεση να αποχωριστεί τον ιστορικό δίσκο. Μετά την αποκάλυψη της αξίας του, δήλωσε ότι σκοπεύει να τον κληροδοτήσει στις κόρες του για να αποφασίσουν εκείνες το μέλλον του. Μάλιστα, ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να βάλει ξανά τη βελόνα στο αυλάκι, γνωρίζοντας ότι κάθε επιπλέον παίξιμο θα μπορούσε να μειώσει τη συλλεκτική του αξία.
Η ασυμβίβαστη απόφαση των Led Zeppelin να προστατεύσουν την ακεραιότητα των άλμπουμ τους κατέληξε, μισό αιώνα μετά, να χαρίσει σε έναν απλό ακροατή έναν ανεκτίμητο μουσικό θησαυρό. Το επτάιντσο βινύλιο που γλίτωσε από την καταστροφή το 1970 στέκει πλέον ως μια χειροπιαστή απόδειξη μιας εποχής όπου η τέχνη μπορούσε να επιβληθεί στις απαιτήσεις της βιομηχανίας.
