Η οργισμένη απάντηση της Madonna στην απόφαση του Donald Trump να αγνοήσει την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS και η προσωπική της μάχη που δεν σταμάτησε ποτέ.
Υπάρχουν μάχες που δεν τελειώνουν ποτέ. Μάχες που χαράσσονται τόσο βαθιά στην ψυχή, που γίνονται μέρος του ποιος είσαι. Για τη Madonna, η μάχη ενάντια στο AIDS δεν ήταν ποτέ μία αφηρημένη φιλανθρωπική δράση. Ήταν, και παραμένει, μία προσωπική σταυροφορία, σφυρηλατημένη μέσα από την απώλεια, τον πόνο και μία αδιαπραγμάτευτη αφοσίωση στη μνήμη εκείνων που χάθηκαν.
Γι’ αυτό, όταν η κυβέρνηση του Donald Trump αποφάσισε να σβήσει από το επίσημο ημερολόγιο την 1η Δεκεμβρίου, την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS, η σιωπή δεν ήταν ποτέ επιλογή.
Η αντίδρασή της ήρθε μέσα από μία παθιασμένη ανάρτηση στο Instagram, ένα κείμενο-ποταμό που έσταζε οργή, θλίψη και ατσάλινη αποφασιστικότητα. Η βασίλισσα της Pop εξαπέλυσε μία σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση Trump, κατηγορώντας την ότι προσπαθεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω, σε μία εποχή άρνησης και σιωπής.
«Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS. Για τέσσερις δεκαετίες, αυτή η ημέρα αναγνωρίζεται διεθνώς σε όλο τον κόσμο από ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα, επειδή οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων έχουν επηρεαστεί από την κρίση του HIV», έγραψε.
«Ο Donald Trump ανακοίνωσε ότι η Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS δεν πρέπει πλέον να αναγνωρίζεται. Άλλο πράγμα είναι να διατάζεις τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους να απόσχουν από τον εορτασμό αυτής της ημέρας, αλλά το να ζητάς από το ευρύ κοινό να προσποιηθεί ότι δεν συνέβη ποτέ είναι γελοίο, είναι παράλογο, είναι αδιανόητο», συνέχισε.
Η τοποθέτησή της, όμως, γρήγορα ξέφυγε από το πολιτικό πλαίσιο και έγινε βαθιά προσωπική, ζωγραφίζοντας με ωμές, ανελέητες λέξεις την πραγματικότητα της απώλειας που ο Trump, κατά την άποψή της, αδυνατεί να κατανοήσει.
«Στοιχηματίζω ότι δεν είδε ποτέ τον καλύτερό του φίλο να πεθαίνει από AIDS, να του κρατά το χέρι και να βλέπει το αίμα να φεύγει από το πρόσωπό του καθώς παίρνει την τελευταία του ανάσα στην ηλικία των 23 ετών», ανέφερε.
«Ο κατάλογος των ανθρώπων που γνώρισα, αγάπησα και έχασα από το AIDS είναι αρκετά μακρύς. Επιτρέψτε μου να το πω άλλη μία φορά — ακόμα δεν υπάρχει θεραπεία για το AIDS, και οι άνθρωποι εξακολουθούν να πεθαίνουν από αυτό», πρόσθεσε.
Η δημόσια αυτή καταγγελία έρχεται ως απάντηση σε μία οδηγία που εστάλη από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, σύμφωνα με τους New York Times, η οποία διέτασσε τους κυβερνητικούς υπαλλήλους «να απόσχουν από τη δημόσια προώθηση της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του AIDS μέσω οποιουδήποτε διαύλου επικοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών μέσων, των δεσμεύσεων στα μέσα ενημέρωσης, των ομιλιών ή άλλων δημόσιων μηνυμάτων». Η Ημέρα αυτή τιμάται επίσημα στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1988.
Για τη Madonna, η κίνηση αυτή δεν είναι απλώς μία γραφειοκρατική απόφαση, αλλά μία προσβολή στη μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων. «Αρνούμαι να αποδεχτώ ότι αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν μάταια», κατέληξε στην ανάρτησή της. «Και θα συνεχίσω να τιμώ την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS, και ελπίζω ότι θα την τιμήσετε μαζί μου».
Δεν πρόκειται για μία αφηρημένη μάχη για τη Madonna. Ήταν από τα πρώτα μεγάλα αστέρια που μίλησαν ανοιχτά για την επιδημία του HIV/AIDS στη δεκαετία του ’80, σε μία εποχή που το θέμα ήταν τεράστιο ταμπού, ποτισμένο από την ομοφοβία και τον φόβο.
Η τραγουδίστρια έχει μιλήσει ανοιχτά για τον πόνο της απώλειας του καλού της φίλου και πρώην συγκατοίκου της, Martin Burgoyne, ο οποίος πέθανε από AIDS το 1986, του δασκάλου χορού της, Christopher Flynn, και του εμβληματικού καλλιτέχνη Keith Haring, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 1990.
Αυτές οι απώλειες δεν είναι απλώς ονόματα σε μία λίστα, είναι τα φαντάσματα που διαμόρφωσαν την τέχνη και τον ακτιβισμό της. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρόσφατη, θριαμβευτική περιοδεία της, «The Celebration Tour», κάθε βράδυ περιλάμβανε ένα συγκινητικό αφιέρωμα στα θύματα του AIDS, με τις εικόνες τους να πλημμυρίζουν τις γιγαντοοθόνες, σε μία πράξη δημόσιας μνήμης και τιμής.
Η μνήμη είναι ένα πολιτικό πεδίο μάχης. Η απόφαση της κυβέρνησης Trump να σβήσει μία ημέρα – σύμβολο δεν είναι απλώς μία αλλαγή πρωτοκόλλου, αλλά μία προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία, να υποβαθμιστεί ένας αγώνας που δεν έχει τελειώσει και να αγνοηθεί ο πόνος εκατομμυρίων.
Σε αυτό το τοπίο της ιστορικής αμνησίας, η φωνή της Madonna αποκτά μία νέα, επιτακτική σημασία. Δεν είναι απλώς η φωνή μιας pop star, αλλά η φωνή μιας επιζώσας, μιας μάρτυρα, μιας θεματοφύλακα της μνήμης. Είναι η φωνή που μας υπενθυμίζει ότι ορισμένες πληγές δεν κλείνουν με διατάγματα και ότι η λήθη είναι η πιο ύπουλη μορφή ήττας.
