«Δεν χρησιμοποιούσα το νερό της βρύσης ούτε για να βουρτσίσω τα δόντια μου», περιγράφει ο Mark Hoppus για τη μικροβιοφοβία που ανέπτυξε.
Ο Mark Hoppus, ο μπασίστας και τραγουδιστής των blink-182, αποκαλύπτει στα απομνημονεύματά του με τίτλο «Fahrenheit-182» μία σειρά από προσωπικές εξομολογήσεις, μεταξύ των οποίων και το πώς ανακάλυψε ότι πάσχει από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD).
Στις σελίδες της αυτοβιογραφίας του, ο Mark Hoppus, σήμερα 53 ετών, μιλά για την έντονη παράνοια που ανέπτυξε σχετικά με τα μικρόβια και την υγεία του, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των περιοδειών του με το συγκρότημα.
Ο ίδιος θυμάται χαρακτηριστικά πώς άρχισε να πλένει τα χέρια του «εμμονικά» μετά από κάθε χειραψία, άνοιγμα πόρτας ή ακόμα και μετά το άγγιγμα της «βρώμικης εξωτερικής επιφάνειας» ενός αντισηπτικού χεριών.
Η εμμονή του με την καθαριότητα έφτασε σε τέτοιο σημείο που, όταν βρέθηκε σε περιοδεία στο Μεξικό και του συνέστησαν να μην πιει νερό από τη βρύση, αποφάσισε να πίνει μόνο εμφιαλωμένο νερό και να μην κάνει ντους για τρεις ολόκληρες ημέρες.
Όπως γράφει: «Δεν χρησιμοποιούσα το νερό της βρύσης ούτε για να βουρτσίσω τα δόντια μου».
Η ανησυχία του Mark Hoppus για τα μικρόβια δεν περιορίστηκε μόνο στο νερό. Κατά τη διαμονή του στο ξενοδοχείο Four Seasons, επέμενε να τρώει μόνο προσυσκευασμένα τρόφιμα που είχε φέρει μαζί του από το σπίτι.
Η φοβία του αυτή, όπως παραδέχεται, εντάθηκε μετά τη ρήξη της σχέσης του με τον Tom DeLonge και το αεροπορικό δυστύχημα του Travis Barker το 2008, το οποίο κόστισε τη ζωή και σε έναν φίλο του.
«Ακόμα και ο πιο λογικός άνθρωπος θα δυσκολευόταν να διαφωνήσει ότι ο κόσμος συνωμοτεί για να μας σκοτώσει όλους», αναφέρει στις σελίδες του βιβλίου του.
Η εμμονή του Mark Hoppus με τα μικρόβια και ο φόβος του για την υγεία του πήραν σάρκα και οστά όταν ξέσπασε η πανδημία του COVID-19: «Το άγχος μου είχε επιβεβαιωθεί», σημείωσε με νόημα.
Όπως αποκαλύπτει ο μπασίστας στο περιοδικό PEOPLE, διαγνώστηκε με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD) το 2008, μία περίοδο όπου πάλευε με το συνεχές πλύσιμο των χεριών, τις εμμονικές και παρεισφρητικές σκέψεις.
Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ) είναι μία κοινή, χρόνια και εξουθενωτική διαταραχή στην οποία ένα άτομο έχει ανεξέλεγκτες, επαναλαμβανόμενες σκέψεις (εμμονές) και/ή συμπεριφορές (ψυχαναγκασμούς) που αισθάνεται την ανάγκη να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά.
Οι εμμονές είναι επίμονες, ενοχλητικές σκέψεις, παρορμήσεις ή εικόνες που προκαλούν άγχος ή δυσφορία. Οι ψυχαναγκασμοί είναι επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές ή νοητικές πράξεις που ένα άτομο αισθάνεται υποχρεωμένο να εκτελέσει σε απάντηση σε μία εμμονή.
Οι ψυχαναγκασμοί στοχεύουν στην πρόληψη ή τη μείωση του άγχους ή στην αποτροπή κάποιου φοβούμενου γεγονότος ή κατάστασης, ωστόσο, αυτές οι συμπεριφορές δεν συνδέονται ρεαλιστικά με αυτό που προσπαθούν να αποτρέψουν ή είναι σαφώς υπερβολικές.
Ο Mark Hoppus περιέγραψε ότι μιλούσε στη σύζυγό του, Skye Everly, για τις ανησυχίες του, αλλά εκείνη του απαντούσε: «Τι είναι αυτά που λες; Αυτά που λες δεν βγάζουν κανένα νόημα».
Όταν τελικά απευθύνθηκε σε ψυχίατρο και του έγινε η διάγνωση, ένιωσε μία ανακούφιση. «Ήταν σαν να λέω, εντάξει, τώρα μπορώ να το ονομάσω. Τώρα μπορώ να αρχίσω να το αντιμετωπίζω», θυμάται.
Παρά τη διάγνωση, ο Hoppus παραδέχεται ότι η πρώτη του αντίδραση ήταν πως έπρεπε «απλώς να το ξεπεράσει».
Όπως εξηγεί: «Αλλά ο εγκέφαλός σου προσπαθεί να φάει τον εαυτό του και να δηλητηριάσει τον εαυτό του, και μερικές φορές, για μένα, είμαι ανήμπορος να το σταματήσω. Χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή, τους φίλους, τα μέλη του συγκροτήματος, την οικογένεια και όλα τα υπόλοιπα για να βάλω σε τάξη τον κόσμο μου».
Ακόμα και σήμερα, ο Mark Hoppus εκμυστηρεύεται ότι υπάρχουν ημέρες που ζητά διαβεβαίωση από τη σύζυγό του. «Της λέω: “Είμαι τρελός που το σκέφτομαι αυτό, σωστά;” Και εκείνη μου απαντά: “Ναι. Αυτό που σκέφτεσαι είναι γελοίο”», λέει.
Ο Mark Hoppus, με την αποκαλυπτική του εξομολόγηση, μας προσφέρει μία σπάνια και ειλικρινή ματιά στους αγώνες που έδωσε με την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και τις συνέπειές της στη ζωή του.
Η πορεία του από την αβεβαιότητα στην αναγνώριση και τη θεραπεία, καθώς και η υποστήριξη που έλαβε από την οικογένεια και τους φίλους του, δείχνει τη δύναμη της αποδοχής και της κατανόησης, αλλά και την ανάγκη για ανοιχτό διάλογο γύρω από τις ψυχικές διαταραχές.
