Στο έκτο τους άλμπουμ, οι Mumford & Sons συνεργάζονται με τον Aaron Dessner και μία ομάδα κορυφαίων καλλιτεχνών, καταθέτοντας τον πιο ειλικρινή δίσκο της πορείας τους.
Οι Mumford & Sons έχουν περάσει σχεδόν δύο δεκαετίες προσπαθώντας να λύσουν ένα βασικό αίνιγμα: να χτυπήσουν το πόδι τους με δύναμη στο πάτωμα ή να αφήσουν τη σιωπή να μιλήσει;
Η σύγχρονη folk με τους έντονους ρυθμούς του μπάντζο, την οποία παρουσίασαν στο ευρύ κοινό με το «Sigh No More» το 2009 και το «Babel» το 2012, κατάφερε κάτι σπάνιο για τα δεδομένα της εποχής. Μετέτρεψε μία παρέα από τη Μεγάλη Βρετανία σε παγκόσμιους αστέρες και επηρέασε ριζικά την κυρίαρχη μουσική σκηνή.
Η ρουστίκ αισθητική τους άνοιξε τον δρόμο για μία αναγέννηση της ακουστικής μουσικής, επηρεάζοντας καλλιτέχνες όπως ο Ed Sheeran, ο Noah Kahan και ο Zach Bryan, ενώ ο ήχος τους εισχώρησε σταδιακά ακόμα και στους ρυθμούς της συμβατικής μουσικής βιομηχανίας.
Όπως συμβαίνει με κάθε μπάντα που διαθέτει ένα τόσο αναγνωρίσιμο στυλ, το οποίο κάποια στιγμή άρχισε να φαντάζει υπερεκτεθειμένο, οι Mumford & Sons πειραματίστηκαν ηχητικά. Αναζήτησαν νέες κατευθύνσεις σε πιο εκλεπτυσμένα μονοπάτια με άλμπουμ όπως το «Wilder Mind» του 2015 και το πολυεπίπεδο «Delta» του 2018. Πέρυσι, επέστρεψαν με το «Rushmere», την πρώτη τους δισκογραφιή δουλειά μετά από οκτώ χρόνια, η οποία πέτυχε μία αξιοσημείωτη ισορροπία ανάμεσα στον δυναμισμό και την εσωτερικότητα.
Το νέο άλμπουμ τους, με τίτλο «Prizefighter», συνεχίζει προς την ίδια κατεύθυνση, δίνοντας όμως μεγαλύτερη έμφαση στην προσωπική έκθεση και την ευαισθησία, έχοντας στο πλευρό τους μία σειρά από εκλεκτούς φίλους.
Με τον πάντα ενσυναισθητικό Aaron Dessner στο τιμόνι της παραγωγής, το συγκρότημα επιτυγχάνει μία τεχνουργημένη ισορροπία ανάμεσα σε ύμνους που μοιάζουν με ζεστές αγκαλιές και σε πιο χαμηλόφωνες folk στιγμές. Πολλά από τα καλύτερα τραγούδια του «Prizefighter» ενισχύονται από τη συμμετοχή άλλων καλλιτεχνών, οι οποίοι εμφανίζονται διάσπαρτοι σε όλη τη διάρκεια του δίσκου.
Το άλμπουμ ξεκινά με δύο επιβλητικές συνθέσεις που περιλαμβάνουν ηχηρά ονόματα. Στο «Here», ο κεντρικός τραγουδιστής Marcus Mumford συναντά τον Chris Stapleton σε ένα ντουέτο που παντρεύει την κάντρι με τη σόουλ, καταγράφοντας μία σειρά από τραχιές μεταμέλειες και αμυδρές ελπίδες.
Ο Hozier συμμετέχει στο «Rubber Band Man», το οποίο συνυπογράφει η Brandi Carlile. Πρόκειται για μία folk σύνθεση που βασίζεται στο παίξιμο των δαχτύλων στις χορδές, πριν απογειωθεί σε μία στιβαρή ρομαντική ευλογία.
Η πιο λεπτοφυής από αυτές τις συνεργασίες ίσως αποδειχθεί και η πιο αξιομνημόνευτη. Στο «Badlands», ένα μελωδικό ντουέτο με την Gracie Abrams, ο παραπονιάρικος βρυχηθμός του Marcus Mumford δένει αρμονικά με την ειλικρινή ομορφιά της φωνής της Abrams.
Καμία από αυτές τις συμμετοχές δεν μοιάζει με απλή διακοσμητική προσθήκη και καμία δεν αποσπά την προσοχή από τον πυρήνα της μουσικής ταυτότητας των Mumford & Sons, που συνδυάζει την ένταση των εγχόρδων με την οικειότητα της indie folk σκηνής.
Το «The Banjo Song» είναι μία σερενάτα για πέντε χορδές που εξυψώνεται από ένα ομαδικό φωνητικό ξέσπασμα, ενώ το «Begin Again» και το επηρεασμένο από την bluegrass «Run Together» –στο οποίο συμμετέχει ως δημιουργός ο Finneas– προσφέρουν μία πιο συγκρατημένη εκδοχή του χαρακτηριστικού τους ρυθμού.
Σε άλλα σημεία, το ομότιτλο κομμάτι και το «Alleycat» φέρνουν στο μυαλό την εκλεπτυσμένη ευγένεια συγκροτημάτων όπως οι The National ή οι Bon Iver.
Το επίμονο πνεύμα του Marcus Mumford αποτελεί τον συνεκτικό δεσμό όλης της μουσικής. Είτε τραγουδά για την πνευματική διάσταση της πατρότητας στο «Conversation With My Son (Gangsters and Angels)», είτε κοιτάζει κατάματα τα ελαττώματα και τους δαίμονές του στο «Shadow of a Man», είτε παραθέτει μία ακριβή απογραφή του εαυτού του ως ένα έργο σε εξέλιξη στο «I’ll Tell You Everything», η ειλικρίνειά του είναι αφοπλιστική.
Αυτή η ανθεκτική και εγκάρδια συνταγή των Mumford & Sons, γεμάτη καλές προθέσεις και πλαισιωμένη από μία προσεκτικά επιλεγμένη ομάδα συνεργατών, οδηγεί σε έναν δίσκο σταθερό, στιβαρό και ταυτόχρονα βαθιά ευάλωτο.
Το «Prizefighter» δεν αναζητά τον πρόσκαιρο εντυπωσιασμό, αλλά την ουσιαστική σύνδεση με τον ακροατή, αποδεικνύοντας ότι μετά από δύο δεκαετίες, το συγκρότημα έχει μάθει να μετατρέπει τις ρωγμές του σε μουσική που αντέχει στον χρόνο. Είναι να άλμπουμ που τιμά το παρελθόν τους, ενώ ταυτόχρονα αγκαλιάζει την ωριμότητα του σήμερα.
Η επιλογή του Aaron Dessner στην παραγωγή αποδείχθηκε καθοριστικής σημασίας, καθώς κατάφερε να τιθασεύσει την ορμή τους, δίνοντας χώρο στις λέξεις και τα συναισθήματα να αναπνεύσουν. Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος που μοιάζει οικείος αλλά και ανανεωμένος, ικανός να συγκινήσει τόσο τους παλιούς θαυμαστές όσο και ένα κοινό που αναζητά την αυθεντικότητα σε ένα ολοένα και πιο ψηφιοποιημένο μουσικό περιβάλλον.
Οι Mumford & Sons, μέσα από το «Prizefighter», επιβεβαιώνουν ότι η πραγματική καλλιτεχνική εξέλιξη δεν απαιτεί πάντα ριζικές αλλαγές, αλλά την τόλμη να παραμένεις ο εαυτός σου, ακόμα και όταν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δείξεις τις αδυναμίες σου.
