Ο Pete Doherty, ο frontman των The Libertines και των Babyshambles, μοιράζεται τις σκέψεις του για τη βιογραφική ταινία της Amy Winehouse, ασκεί δριμεία κριτική στους κριτικούς κινηματογράφου και αποκαλύπτει τη βαθιά, σχεδόν εμμονική σχέση του με τη μεγάλη οθόνη.
Η δημόσια εικόνα του Pete Doherty ήταν ανέκαθεν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη βρετανική κουλτούρα, τις εξάρσεις και τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις που ξεπερνούν τα όρια της μουσικής.
Σε πρόσφατη τοποθέτησή του στο NME, ο Βρετανός καλλιτέχνης πήρε θέση για ένα από τα πιο πολυσυζητημένα κινηματογραφικά εγχειρήματα των τελευταίων ετών: το «Back To Black», το βιογραφικό δράμα της Sam Taylor-Johnson για τη ζωή και τον θάνατο της Amy Winehouse.
Παρά τη θύελλα αρνητικών κριτικών που δέχθηκε η ταινία κατά την κυκλοφορία της το 2024, ο Doherty εμφανίζεται ως ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της, θεωρώντας πως το έργο αδικήθηκε κατάφωρα.
Στην ταινία, η Marisa Abela, γνωστή από τη σειρά «Industry», ανέλαβε τον απαιτητικό ρόλο της θρυλικής τραγουδίστριας, ενώ ο Jack O’Connell υποδύθηκε τον διαβόητο πρώην σύζυγό της, Blake Fielder-Civil. Παρά το γεγονός ότι η ερμηνεία της Abela απέσπασε ορισμένα θετικά σχόλια, το φιλμ στο σύνολό του κατακρεουργήθηκε από τον ειδικό τύπο, συγκεντρώνοντας το χαμηλό ποσοστό του 35% στην πλατφόρμα Rotten Tomatoes.
Για τον Doherty, όμως, η αλήθεια της ταινίας κρύβεται στις λεπτομέρειες και στο συναίσθημα που κατάφερε να μεταφέρει στην οθόνη.
«Προσωπικά το απόλαυσα», δήλωσε ο Pete Doherty κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης του Λουξεμβούργου τον περασμένο Μάρτιο, όπου συμμετείχε για πρώτη φορά ως μέλος της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής.
«Θεωρώ ότι η πρωταγωνίστρια τα αιχμαλώτισε όλα. Θέλω να πω, η Amy είχε έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να κινείται και να μιλάει, κάτι που είναι σχεδόν αδύνατο να αναπαραχθεί. Πίστεψα ότι η Abela τα πήγε περίφημα. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν οι μικρές λεπτομέρειες: η μουσική που έπαιζε στο διαμέρισμά της, τα τραγούδια στο τζουκ μποξ όταν βρίσκονταν στην παμπ, οι θαμώνες του μαγαζιού. Όλα αυτά τα στοιχεία ήταν απόλυτα εύστοχα», συνέχισε.
Ο Doherty δεν δίστασε να στραφεί εναντίον εκείνων που έσπευσαν να υποτιμήσουν τη δουλειά της Taylor-Johnson.
«Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που την απέρριψαν, καθώς η ταινία δέχθηκε ένα πραγματικό σφυροκόπημα από τους κριτικούς, ήταν λίγο άδικοι, για να είμαι ειλικρινής», συνέχισε ο 45χρονος μουσικός, ενώ παραδέχθηκε τη σκληρότητα του κλάδου. «Είναι ένας ανελέητος, σκληρός κόσμος εκεί έξω όσον αφορά τους κριτικούς κινηματογράφου».
Το πιο ισχυρό επιχείρημα του Doherty, ωστόσο, αφορά την ίδια την Winehouse και το πώς θα αντιδρούσε αν έβλεπε τη ζωή της αποτυπωμένη με αυτόν τον τρόπο.
«Πιστεύω ότι στην Amy θα άρεσε», ανέφερε χαρακτηριστικά. «Ήταν ουσιαστικά μία ιστορία αγάπης, έτσι δεν είναι; Δεν εστίασε τόσο πολύ στον πατέρα της – και όλοι συνεχώς αναλώνονται στο θέμα με τον πατέρα της. Αφορούσε εκείνη και τον Blake και τη στιγμή που ερωτεύτηκαν. Θεωρώ ότι αποτύπωσαν πολύ καλά αυτό το αίσθημα του “εμείς εναντίον του κόσμου”. Και ένιωσα ότι η φωνή της ταινίας ήταν η δική της φωνή».
Η σχέση του Pete Doherty με τον κινηματογράφο είναι βαθιά και πολυεπίπεδη, επηρεάζοντας άμεσα τη στιχουργική του πορεία. Ο ίδιος μίλησε με ενθουσιασμό για τη χαρά που νιώθει όταν ακούει τα δικά του τραγούδια σε ταινίες, όπως το «Steve Jobs» ή το «Children Of Men», ενώ αποκάλυψε πως το βρετανικό κοινωνικό ρεαλισμό της δεκαετίας του ’60 αποτέλεσε βασική πηγή έμπνευσης για τις συνθέσεις του.
«Ναι, υπήρξαν πολλοί “δανεισμοί”», εξήγησε. «Το τραγούδι “Lust Of The Libertines”, για παράδειγμα, περιέχει αναφορές από τις ταινίες “A Kind Of Loving”, “Poor Cow” και “The Family Way”. Τρεις ταινίες μέσα σε ένα ρεφρέν. Όλο αυτό προέκυψε από το ενδιαφέρον μου για εκείνη την εποχή, για την Αγγλία, για τη Βρετανία, που αγγίζει τα όρια της εμμονής».
Αν και ο ίδιος έχει δοκιμαστεί στην υποκριτική, πρωταγωνιστώντας στο πλευρό της Charlotte Gainsbourg στην αισθητική ρομαντική ταινία «Confession Of A Child Of The Century» το 2012, παραμένει ένας εραστής του παρελθόντος.
Σε μία στιγμή αυτοσαρκασμού, αποκάλυψε πως κατά τη διάρκεια των συσκέψεων της κριτικής επιτροπής στο φεστιβάλ, μπέρδεψε τον δις βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα σκηνοθέτη Michael Haneke με εβραϊκή γιορτή. Παραδέχθηκε, επίσης, ότι οι θεαματικές του συνήθειες σπάνια ξεφεύγουν από τις πρώτες δεκαετίες της έβδομης τέχνης.
«Δεν συνηθίζω να βλέπω πολλές σύγχρονες ταινίες. Είναι λίγο τυφλό αυτό που κάνω, γιατί υπάρχει τόσο ταλέντο εκεί έξω. Η σύντροφός μου, η Katia De Vidas, λατρεύει το σινεμά, οι ταινίες είναι η ζωή της, αλλά εγώ τείνω να βλέπω τα ίδια και τα ίδια ξανά. Το “Sunset Boulevard” και την “Casablanca”. Το “The Maltese Falcon”. Είναι σαν μία οπιοειδής συνήθεια, σαν μία κουβέρτα παρηγοριάς», είπε.
«Οι πρώτες ταινίες που είδα ως παιδί ήταν εκείνες των Marx Brothers. Ο πατέρας μου τις λάτρευε. Ακόμα και τώρα, δεν νομίζω ότι υπάρχει κινηματογραφικό σύμπαν στο οποίο θα προτιμούσα να βρίσκομαι περισσότερο από αυτό των Marx Brothers», θυμάται ο Doherty, πριν αρχίσει να μιμείται τον Groucho Marx με χαρακτηριστική επιτυχία. «Είναι καθαρό punk rock», κατέληξε, «καθαρή αναρχία».
Μετά την ολοκλήρωση του φεστιβάλ, ο Pete Doherty συνεχίζει την ενεργή του παρουσία στη μουσική σκηνή. Πραγματοποιεί σόλο εμφανίσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη, ενώ προετοιμάζεται για μία σειρά από φεστιβαλικές ημερομηνίες με τους The Libertines κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Παράλληλα, οι Babyshambles ανακοίνωσαν μία μεγάλη συναυλία στο Μάργκεϊτ, η οποία θα αποτελέσει τη μοναδική τους εμφάνιση στο Ηνωμένο Βασίλειο για το 2026.
«Ένα τρελό πανηγύρι είναι εγγυημένο για όλους. Φιλήστε με γρήγορα – ήλιος, θάλασσα, άμμος σε ένα τριήμερο αργίας… υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό; Όχι», δήλωσε ο Doherty, δίνοντας το στίγμα της επερχόμενης εμφάνισης.
Η επιστροφή του στις ρίζες της βρετανικής παραθαλάσσιας κουλτούρας φαίνεται να είναι το επόμενο κεφάλαιο σε μία καριέρα που, όπως και οι αγαπημένες του ταινίες, αρνείται να ακολουθήσει τους κανόνες του παρόντος.
