Ο θρυλικός μπασίστας των Joy Division και New Order, Peter Hook, γράφει για τη φιλία του με τον Gary «Mani» Mounfield των The Stone Roses και Primal Scream, τον ανταγωνισμό, τον αλληλοσεβασμό και την κληρονομιά που αφήνει πίσω του ο «Νούμερο 1».
Ο Peter Hook, μία από τις πιο εμβληματικές παρουσίες της μουσικής σκηνής του Μάντσεστερ, αποτίει τον δικό του, βαθιά προσωπικό φόρο τιμής στον φίλο και συνάδελφό του, Gary «Mani» Mounfield, εξηγώντας γιατί «από πλευράς μπάσου, ήταν ο καλύτερος».
Ο θρυλικός μπασίστας, που άφησε το ανεξίτηλο αποτύπωμά του με τους The Stone Roses και τους Primal Scream, έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου, σε ηλικία 63 ετών.
Την είδηση έκανε γνωστή ο αδελφός του, Greg, και αμέσως ακολούθησε ένα κύμα αγάπης και θλίψης από ολόκληρο τον μουσικό κόσμο, με αποχαιρετιστήρια μηνύματα από τον frontman των Stone Roses, Ian Brown, τη Simone Butler των Primal Scream, τον Liam Gallagher, τον Shaun Ryder των Happy Mondays και πολλούς άλλους.
Τώρα, ο Peter Hook, ο μπασίστας των New Order και των Joy Division, σόλο καλλιτέχνης και πρώην συνεεργάτης του Main στο supergroup Freebass, μοιράστηκε τη δική του συγκινητική μαρτυρία, γράφοντας ένα κείμενο για τον Guardian όπου ξεδίπλωσε μερικές από τις αγαπημένες του αναμνήσεις με τον εκλιπόντα μουσικό.
Η γνωριμία τους ξεκίνησε όταν ο μάνατζερ των The Stone Roses του ζήτησε να τους βοηθήσει στην παραγωγή του «Elephant Stone», του τρίτου single του συγκροτήματος που κυκλοφόρησε το 1988.
«Έπειτα, καθώς το Μάντσεστερ μετατρεπόταν σε Madchester, τους γνώρισα πραγματικά καλά», μοιράστηκε, προσθέτοντας ότι το θρυλικό συγκρότημα δούλεψε κάποια demo στο στούντιό του, Suite 16, προτού τελικά τα απορρίψει.
«Μετά, όταν οι διάφορες μπάντες μας σταμάτησαν να παίζουν ζωντανά, ξεκινήσαμε τους Freebass, με τρεις μπασίστες: εμένα, τον Mani και τον Andy Rourke, που ήταν στους The Smiths», συνέχισε ο Hook, περιγράφοντας πώς σχηματίστηκε το supergroup το 2005, κάτι που για λίγο δημιούργησε ένταση μεταξύ του ίδιου και του Mani.
«Η μπάντα ήταν καταραμένη – πολλοί μάγειρες στην κουζίνα – και τελικά τσακωθήκαμε άσχημα μετά από έναν καβγά για μία συναυλία. Ο Mani με έθαψε, αλλά ο Θεός να τον ευλογεί, την αμέσως επόμενη μέρα μου τηλεφώνησε και ζήτησε συγγνώμη. Αυτός ήταν ο Mani», θυμάται.
«Μόλις πάψαμε να δουλεύουμε μαζί, γίναμε φίλοι και μετά από αυτό, κάθε μέρα που περνούσα μαζί του ήταν μία απόλυτη ευχαρίστηση», συνέχισε ο Hook.
Επίσης, αναγνώρισε ότι, ενώ ο Mani ήταν γνωστός για τη χαρισματική του προσωπικότητα, δεν ήταν «ούτε κλόουν ούτε πλακατζής», αλλά μάλλον «ένας άνθρωπος του λαού, πολύ αστείος και πολύ ασεβής. Αλλά είχε επίσης μία ένταση και δεν ανεχόταν τους ανόητους».
Εκφράζοντας τον θαυμασμό του για τον εκλιπόντα μπασίστα, ο Peter Hook έγραψε: «Ήταν πολύ παθιασμένος με τα πράγματα στα οποία πίστευε… Αν ένιωθε ότι κάτι ήταν λάθος, ή ότι υπήρχε κάποιου είδους αδικία, ήταν πολύ επίμονος. Μόλις είχες τον Mani με το μέρος σου, τα “έσπαγες”. Ήταν μαχητής και δεν έκανε ποτέ πίσω, αλλά ήταν φίλος με όλους και κανείς δεν είχε να πει κακή κουβέντα γι’ αυτόν».
«Όταν ήταν στα καλύτερά του, ήταν μία υπέροχη ψυχή», πρόσθεσε, τονίζοντας ότι σεβόταν το πώς «δεν άφηνε ποτέ τίποτα να τον νικήσει».
«Από πλευράς μπάσου, ήταν ο καλύτερος. Όλοι ήθελαν να γίνουν αυτός. Η ένταξη του Mani στους Stone Roses έκανε τη διαφορά. Ήταν ένας groove καλλιτέχνης και του άρεσε η groovy μουσική», συνέχισε ο Hook.
«Πρόσφατα τον παρακολουθούσα στο Instagram να παίζει το “Fool’s Gold” [των Stone Roses] και σκεφτόμουν: “Πώς το παίζει αυτό;”. Όπως ο Andy Rourke, ο Mani έπαιζε πολύ μελωδικά – κάτι που κάνω κι εγώ, αλλά ο Mani ήταν πολύ πιο διακριτικός. Εγώ πάντα προσπαθούσα να ανταγωνιστώ την κιθάρα, αλλά ο Mani ύφαινε γύρω της. Αυτή είναι μία σπουδαία ικανότητα, αλλά δεν με ένοιαζε τι έπαιζε. Θα μπορούσε να χτυπάει το όργανο στο πάτωμα για μένα: ήταν ο Mani», έγραψε
Κλείνοντας, ο Hook μοιράστηκε την ιστορία της οντισιόν που έκανε και ο ίδιος για τους Primal Scream, χάνοντας τελικά τη θέση από τον Mani – γεγονός που οδήγησε τον δεύτερο να αποκαλεί τον εαυτό του «Νούμερο Ένα» και τον Hook «Νούμερο Δύο».
«Το μόνο που ήθελε ο Mani ήταν να παίζει, και πάνω απ’ όλα, λάτρευε να παίζει για τον κόσμο», έγραψε στο άρθρο του, αναφερόμενος στην περιοδεία συζητήσεων που ο Mani είχε ανακοινώσει λίγες μόλις ημέρες πριν από τον θάνατό του. «Δεν σταμάτησε ποτέ να δουλεύει και ανυπομονούσε τόσο πολύ για την περιοδεία ομιλιών που μόλις είχε ανακοινώσει. Είναι σπαρακτικό που έφυγε πριν καν ξεκινήσει».
«Η έκρηξη πένθους και θλίψης όταν πέθανε ο Mani ήταν πραγματικά αξιοσημείωτη. Δεν νομίζω ότι έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο για έναν pop star, σίγουρα όχι για πολύ καιρό. Αυτή τη στιγμή, κάθε θρύλος του Μάντσεστερ αναρωτιέται “Θα έχω κι εγώ τέτοια αντιμετώπιση όταν πεθάνω;”. Αλλά μπορώ να πω με ασφάλεια ότι ο Mani δεν θα ξεχαστεί ποτέ», κατέληξε.
Ο Hook τίμησε τη μνήμη του Mani και επί σκηνής το περασμένο Σαββατοκύριακο. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας του με τους Peter Hook And The Light, έκανε μία αναφορά στο παρατσούκλι που του είχε δώσει ο συνάδελφός του από το Μάντσεστερ, γράφοντας στην πλάτη του «Mani No.1».
Ο Gary «Mani» Moufield ενσάρκωσε μία ολόκληρη εποχή που όρισε όχι μόνο έναν ήχο, αλλά και μία στάση ζωής. Ο αποχαιρετισμός του Peter Hook, γεμάτος ειλικρίνεια, χιούμορ και έναν βαθύ, αδιαμφισβήτητο σεβασμό, δεν είναι μόνο το εγκώμιο ενός φίλου, αλλά και η αναγνώριση μιας κληρονομιάς.
Σε μία πόλη που γέννησε τόσους ήρωες της κιθάras, ο Mani ήταν ο βασιλιάς του groove, ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο χτίστηκε ο χορευτικός παλμός του «Madchester». Και όπως αποδεικνύει η παγκόσμια θλίψη, η μουσική του δεν θα σταματήσει ποτέ να μας κάνει να κινούμαστε.
