Η ανατρεπτική PinkPantheress που επαναπροσδιορίζει τη σύγχρονη pop αισθητική μιλά για τη στιγμή που έμαθε τις υποψηφιότητές της για Grammy, τη σημασία της εκπροσώπησης και τις συνεργασίες που γεννήθηκαν μέσα από την πιο αναπάντεχη καθημερινότητα.
Στον κόσμο της σύγχρονης μουσικής, όπου οι τάσεις γεννιούνται και πεθαίνουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα στις οθόνες των κινητών μας, η PinkPantheress κατάφερε κάτι πραγματικά σπάνιο: να μετατρέψει τον εφήμερο ενθουσιασμό σε μία καριέρα με βάθος, ουσία και, πλέον, την επίσημη αναγνώριση της Ακαδημίας Ηχογράφησης. Καθισμένη στο Luckman Club του Soho House στο Δυτικό Χόλιγουντ, η νεαρή Βρετανίδα με τη χαρακτηριστική αιθέρια φωνή και τους drum and bass ρυθμούς που μοιάζουν με ψίθυρο από το μέλλον, ξεδιπλώνει τις σκέψεις της για μία χρονιά που άλλαξε τα πάντα. Η κουβέντα ξεκινά, σχεδόν αναπόφευκτα, από τις 7 Νοεμβρίου, τη μέρα που οι υποψηφιότητες για τα Grammy είδαν το φως της δημοσιότητας, χαρίζοντάς της τις πρώτες δύο δικές της διακρίσεις.
Για πολλούς καλλιτέχνες, η αναμονή των υποψηφιοτήτων είναι μία ιεροτελεστία γεμάτη άγχος και δημόσιες σχέσεις. Για την PinkPantheress, όμως, η είδηση την πρόλαβε σε μία στιγμή απόλυτης οικειότητας. «Ήμουν στο κρεβάτι και με ξύπνησαν με τα νέα», εξομολογείται η ίδια, περιγράφοντας το σκηνικό με μία αφοπλιστική απλότητα. Ο συμπαραγωγός ολόκληρου του πρότζεκτ της, ο οποίος είχε καθοριστικό ρόλο και στο κομμάτι «Illegal», της έστειλε ένα «αόρατο» μήνυμα – εκείνα τα κρυφά κείμενα που αποκαλύπτονται μόνο αν τα αγγίξεις. «Με ρώτησε αν το είδα, έλεγε ότι φοβόταν πολύ. Ναι, ήταν σοκαριστικό. Θυμάμαι ακόμα ότι ήμουν στο κρεβάτι».
Το συναίσθημα αυτό της έκπληξης δεν εξατμίστηκε γρήγορα. Αντιθέτως, έγινε το καύσιμο για την υπόλοιπη ημέρα της. Η ίδια παραδέχεται πως η είδηση την «κουβάλησε» μέχρι το βράδυ, γεμίζοντάς την με μία πρωτόγνωρη ευφορία. «Ήμουν ενθουσιασμένη, σε κατάσταση έκστασης. Δεχόμουν αμέτρητα μηνύματα με συγχαρητήρια. Δεν νομίζω ότι έκανα κάποιο τεράστιο πάρτι, αλλά βγήκα για δείπνο. Δεν ήταν όμως κάτι υπερβολικό, μία μεγάλη γιορτή». Αυτή η συγκρατημένη στάση απέναντι στην επιτυχία είναι ίσως και το μυστικό της γοητείας της, μία καλλιτέχνιδα που, παρά τα εκατομμύρια streams, παραμένει το κορίτσι της διπλανής πόρτας που φτιάχνει μουσική στο δωμάτιό της.
Η συζήτηση γύρω από το αν έχει καταφέρει τελικά να «σπάσει το φράγμα» της ευρείας αναγνώρισης είναι κάτι που την απασχολεί έντονα. Στο παρελθόν είχε εκφράσει αμφιβολίες, όμως αυτές οι δύο υποψηφιότητες φαίνεται να αλλάζουν το τοπίο, προσφέροντας μία νέα οπτική στην ίδια της την πορεία. Για την PinkPantheress, η επιτυχία δεν είναι μόνο προσωπική υπόθεση, αλλά ένα ζήτημα εκπροσώπησης. «Θα έλεγα ότι οτιδήποτε κάνω είναι κυρίως για την εκπροσώπηση. Προφανώς, είμαι από το Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχει έντονη βρετανική επιρροή στη μουσική μου, οπότε οτιδήποτε κάνω είναι για να εκπροσωπήσω τον τόπο από τον οποίο προέρχομαι και όσα πρεσβεύω».
Η χαρά της για την υποψηφιότητα του πρότζεκτ της, αλλά και ειδικά για το «Illegal», πηγάζει από την αίσθηση ότι ένας εναλλακτικός ήχος βρίσκει επιτέλους τη θέση που του αξίζει στο mainstream στερέωμα. «Δεν είμαι απαραίτητα ενθουσιασμένη μόνο για τον εαυτό μου ως καλλιτέχνιδα, αλλά νομίζω ότι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είμαι χαρούμενη που αυτό που πρεσβεύει η μουσική μου και ο τύπος των ανθρώπων που την απολαμβάνουν, μπορούμε όλοι να το γιορτάσουμε μαζί. Στο τέλος της ημέρας, παραμένει ένα εναλλακτικό είδος, όπως η dance και η ηλεκτρονική μουσική, και είμαι απλώς χαρούμενη που υπάρχει εκπροσώπηση εκεί».
Πέρα όμως από τα βραβεία, η μουσική της PinkPantheress συνεχίζει να εξελίσσεται μέσα από τολμηρές συνεργασίες που συχνά προκύπτουν με τον πιο οργανικό τρόπο. Στο πρόσφατο πρότζεκτ της με τίτλο «Fancy Some More?», η συνεργασία με την Anitta ξεχωρίζει όχι μόνο για το μουσικό αποτέλεσμα, αλλά και για το παρασκήνιο της. Η γνωριμία τους και η σύνδεση τους δεν έγινε σε κάποιο ακριβό στούντιο, αλλά κατά τη διάρκεια φυσικοθεραπείας, μία λεπτομέρεια που υπογραμμίζει την ανθρώπινη πλευρά της βιομηχανίας. Παράλληλα, το remix του «Stateside» με τη Zara Larsson φέρνει έναν νέο αέρα στο κομμάτι, ενώ η παραδοχή της ότι είναι θαυμάστρια του K-pop συγκροτήματος Seventeen από τις πρώτες τους μέρες, αποδεικνύει το εύρος των επιρροών της.
Η PinkPantheress δεν ακολουθεί την πεπατημένη. Είτε πρόκειται για τον τρόπο που διαχειρίζεται τη δημοσιότητα, είτε για τον τρόπο που συνθέτει, παραμένει πιστή σε μία αισθητική που τιμά τις ρίζες της ενώ κοιτάζει κατάματα το παγκόσμιο κοινό. Η υποψηφιότητά της στα Grammy δεν είναι απλώς μία επιβράβευση, αλλά μία επιβεβαίωση ότι η αυθεντικότητα, ακόμα και όταν εκφράζεται μέσα από «χαμηλόφωνες» παραγωγές και εναλλακτικά beats, έχει τη δύναμη να ακουστεί δυνατά σε όλο τον κόσμο. Καθώς προχωράμε προς την τελετή απονομής, το μόνο σίγουρο είναι ότι η ίδια θα συνεχίσει να εκπροσωπεί τη γενιά της με την ίδια ειλικρίνεια που την έκανε να ξεχωρίσει από την πρώτη στιγμή.
