Ο Bobby Gillespie θυμάται τη μαγική στιγμή που εκείνος και ο Mani συνάντησαν τον Joey Ramone και μοιράζεται μία συγκινητική ιστορία λίγες μέρες μετά τον θάνατο του εμβληματικού μπασίστα των Primal Scream.
Ήταν το 2000, στα στούντιο όπου οι Primal Scream τελείωναν τις ηχογραφήσεις του «XTRMNTR», όταν η πόρτα χτύπησε απρόσμενα και πίσω της στεκόταν ο Joey Ramone. Για τον Bobby Gillespie και τον Gary «Mani» Mounfiled, ήταν σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος.
Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Gillespie θυμάται τη σκηνή με απέραντη νοσταλγία — και λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Mani, το στιγμιότυπο αποκτά σχεδόν κινηματογραφική χροιά.
Ο τραγουδιστής των Primal Scream, γράφοντας στο Instagram, περιέγραψε πώς εκείνη η συνάντηση έγινε μία από τις πιο αγαπημένες του αναμνήσεις με τον μπασίστα: «Το “When The Kingdom Comes” ήταν ένα Freakbeat κομμάτι, αλήτικο και ψυχεδελικό, που ο Mani λάτρευε. Ήταν ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια απ’ όσα κάναμε μαζί και πάντα πίεζε να το βάζουμε στο πρόγραμμα των εμφανίσεων».
Το τραγούδι, που τελικά κυκλοφόρησε ως b–side στο single «Accelerator», είχε τη συμμετοχή του Paul Weller και του Kevin Shields από τους My Bloody Valentine.
Εκείνο το απόγευμα, καθώς η μπάντα έκανε τις τελευταίες μίξεις, η μοίρα είχε ήδη προγραμματίσει μία μικρή αναστάτωση. «Ενώ δουλεύαμε, κάποιος χτύπησε την πόρτα του στούντιο. Πηγαίνω να ανοίξω — και απέναντί μου στέκεται… ο Joey Ramone. Ο ίδιος ο Joey Ramone!», γράφει ο Gillespie.
Ο Mani, ο άνθρωπος που ποτέ δεν σιώπησε στη ζωή του, για πρώτη και μοναδική φορά δεν έβγαλε άχνα. «Έπρεπε να δείτε τη φάτσα του Mani. Δεν πίστευε στα μάτια του. Όλοι μείναμε άφωνοι», αναφέρει ο Gillespie.
Ο Joey Ramone μπήκε μέσα ευδιάθετος, άκουσε το κομμάτι, και με εκείνη τη χαρακτηριστική, βραχνή φωνή του είπε: «Είναι υπέροχο να ακούς ανθρώπους που συνεχίζουν να φτιάχνουν ΑΛΗΘΙΝΟ ΡΟΚ ΕΝ ΡΟΛ».
«Δεν υπερβάλλω», συνέχισε ο Bobby Gillespie. «Νιώσαμε πως δεχθήκαμε ευλογία από έναν ήρωα που μας ενέπνευσε να φτιάξουμε τη μπάντα. Τέτοιες στιγμές σου θυμίζουν γιατί αξίζει όλη αυτή η ζωή».
Όταν ο Joey έφυγε, ο Mani ήταν στον έβδομο ουρανό. «Ήταν σαν σκηνή από ταινία – δεν είχαμε ιδέα ότι θα περάσει. Ο Alan McGee τον είχε στείλει, επειδή ο Ramone ήταν θαυμαστής των Scream. Καθαρές, όμορφες εποχές», κατέληξε.
Ο θάνατος του Mani —του Gary «Mani» Mounfield— στις 20 Νοεμβρίου συγκλόνισε τον μουσικό κόσμο. Γεννημένος ήχος των The Stone Roses από το 1987, έγραψε ιστορία με τα δύο θρυλικά άλμπουμ τους, για να ενταχθεί αργότερα στους Primal Scream το 1996, χαρίζοντας στον ήχο τους μία βαθιά, groovy καρδιά. Παρέμεινε μαζί τους μέχρι τη μεγάλη επανένωση των Roses το 2011.
Ύστερα από την είδηση του θανάτου του, οι Primal Scream μοιράστηκαν ένα φορτισμένο μήνυμα στα κοινωνικά δίκτυα. «Mani… ο ιππότης των κερκίδων. Αγαπημένος απ’ όλους όσους τον γνώρισαν. Φώτισε τις ζωές μας και έδωσε funk στον ήχο μας. Ένας αληθινός punk και ήρωας της εργατικής τάξης. Το φως του συνεχίζει να λάμπει», έγραψαν.
Η μπασίστρια της μπάντας, Simone Butler, μοιράστηκε επίσης τη δική της συγκινητική ανάρτηση: «Είμαι σε σοκ. Μια τεράστια απώλεια για όλους όσοι τον γνώρισαν και τον αγάπησαν. Τη στιγμή που γνώριζες τον Mani, τον αγαπούσες. Είχε χιούμορ κοφτερό σαν ξυράφι, τεράστια καρδιά και απίστευτη γενναιοδωρία. Η φωτογραφία εκείνου του χαμόγελου είναι τόσο “αυτός”. Μου έλεγε “η σκορπιός αδερφή μου στο μπάσο”. Η καρδιά μου ραγίζει για την οικογένεια και τους δικούς του».
Οι Primal Scream τίμησαν τη μνήμη του και επί σκηνής, στο Warehouse Project του Μάντσεστερ στις 22 Νοεμβρίου, παίζοντας το «I’m Losing More Than I’ll Ever Have» μπροστά σε μία τεράστια προβολή της μορφής του. Οι θεατές, όπως πάντα, φώναζαν το όνομά του ρυθμικά, αποδεικνύοντας ότι ο Mani ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μουσικός· ήταν κομμάτι της ίδιας της πόλης που τον ανέδειξε.
Ακόμη και η Manchester United απέτισε φόρο τιμής στον μπασίστα, αναγνωρίζοντάς τον ως γνήσιο τέκνο της πόλης και σύμβολο μιας γενιάς. Ο Bobby Gillespie, συγκινημένος, περιέγραψε εύστοχα όσα σήμαινε ο Mani για τους Primal Scream: φως, ενέργεια και αυθεντικότητα.
Ο Mani υπήρξε η επιτομή του rock’n’roll με την πιο ανθρώπινη μορφή του — εκεί που ο ήχος, το χιούμορ και η ψυχή συμβαδίζουν χωρίς καμία διάκριση.
