Στα νέα απομνημονεύματά της, η Priscilla Presley περιγράφει την ασφυκτική ατμόσφαιρα των ημερών του θανάτου του Elvis και την αδυναμία της οικογένειας να θρηνήσει ιδιωτικά, καθώς η Graceland είχε καταληφθεί από χιλιάδες θαυμαστές.
Η Priscilla Presley, σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά τον θάνατο του Elvis Presley, ανατρέχει σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της, την κηδεία του πρώην συζύγου της.
Στα νέα της απομνημονεύματα με τίτλο «Softly, as I Leave You: Life After Elvis», η 80χρονη σήμερα Priscilla αποκαλύπτει πώς το κύμα της δημόσιας λατρείας στέρησε από την ίδια και την οικογένειά της το δικαίωμα σε έναν ιδιωτικό αποχαιρετισμό.
Η κηδεία, που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1977 στην Graceland, τη θρυλική έπαυλη του Elvis στο Memphis, μετατράπηκε γρήγορα σε ένα πρωτοφανές δημόσιο γεγονός. Όπως περιγράφει στο βιβλίο της, υπήρχαν «πλήθη αγνώστων» που περίμεναν για να αποτίσουν φόρο τιμής στην ανοιχτή σορό του «Βασιλιά».
«Δεν υπήρχε καμία ιδιωτικότητα για εκείνους από εμάς που ήμασταν πιο κοντά στον Elvis, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας», γράφει χαρακτηριστικά. «Άνθρωποι και κάμερες είχαν περικυκλώσει το κτήμα. Πενθούντες περίμεναν να τους επιτραπεί η είσοδος στο σπίτι για να παρακολουθήσουν τη δημόσια έκθεση της ανοιχτής σορού του Elvis».
Η τελετή μεταδόθηκε σε εθνικό δίκτυο, μετατρέποντας τους γύρω δρόμους σε ένα απέραντο ποτάμι από χιλιάδες συντετριμμένους θαυμαστές.
Η κατάσταση σύντομα ξέφυγε από τον έλεγχο. «Τα πλήθη ήταν τόσο μεγάλα μέχρι τη δεύτερη μέρα, ώστε ο Πρόεδρος Jimmy Carter κάλεσε την Εθνοφρουρά Αεροπορίας για να βοηθήσει την τοπική αστυνομία. Είχε πολλή ζέστη και υγρασία, και κάποιοι από το πλήθος λιποθύμησαν από τη ζέστη και τη συγκίνηση», αναφέρει η Priscilla Presley.
Μέσα στο ίδιο της το σπίτι, η οικογένεια ένιωθε ξένη. «Πλήθη αγνώστων» συνέρρεαν για να πουν το τελευταίο αντίο, πολλοί έχοντας ταξιδέψει από πολύ μακριά. «Αισθάνονταν την ανάγκη να αποτίσουν φόρο τιμής, όπως θα έκαναν σε ένα μέλος της οικογένειάς τους», σημειώνει. «Ήταν κατακλυστικό. Δεν υπήρχε ακόμη χώρος για τον δικό μας θρήνο».
Εν μέσω του χάους, μία μικρή, ιδιωτική τελετή έλαβε χώρα στο σαλόνι και στο μουσικό δωμάτιο της Graceland. Η Priscilla θυμάται να κάθεται «μουδιασμένη από τον πόνο» στον καναπέ, μαζί με τον πατέρα του Elvis, Vernon Presley, και την κόρη τους, Lisa Marie Presley, που έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 2023.
Ο πιο προσωπικός αποχαιρετισμός ήρθε μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. «Η Lisa και εγώ περιμέναμε μέχρι να μπορέσουμε να μείνουμε μόνες με τον Elvis για να πούμε αντίο… Στη συνέχεια, τον φιλήσαμε η καθεμία για τελευταία φορά. Δεν είμαι σίγουρη ότι συνειδητοποίησα μέχρι τότε ότι είχε πραγματικά φύγει».
Ο θάνατος του Elvis Presley ήταν για εκείνη ένα σημείο καμπής. «Ένα μεγάλο μέρος μου πέθανε» μαζί του, εξομολογείται. «Δεν μπορούσα να αποδεχθώ ότι είχε φύγει. Ένιωθα ότι ο Elvis θα ήταν πάντα εκεί. Ήταν μία τέτοια φυσική δύναμη».
Σε πρόσφατη, αποκλειστική συνέντευξη στο People, η Priscilla Presley δεν δίστασε να απαντήσει και στις επίμονες θεωρίες συνωμοσίας που θέλουν τον Elvis να σκηνοθέτησε τον θάνατό του. «Υπάρχουν τόσα πολλά αναληθή εκεί έξω — πράγματα όπως ότι ο Elvis είναι ακόμα ζωντανός και κρυμμένος κάπου», είπε. «Μακάρι να ήταν ακόμα ζωντανός».
Οι αναμνήσεις από εκείνη την ημέρα παραμένουν έντονες. Σε παλαιότερη συνέντευξή της στην εκπομπή «Today» το 2018, είχε πει: «Ήμουν ακόμα σε κατάσταση σοκ. Ήταν πολύ δύσκολο να το πιστέψω. Και καθώς βγαίναμε από τις πύλες με τη λιμουζίνα και βλέπαμε τους δρόμους παρατεταγμένους και στις δύο πλευρές μέχρι το νεκροταφείο… Έβλεπες φευγαλέα εικόνες, έβλεπες ανθρώπους να κλαίνε, υστερικούς, να λιποθυμούν, και αυτό δείχνει πόσο επηρέασε τους πάντες τότε, αλλά και μέχρι σήμερα».
Το ζευγάρι είχε χωρίσει το 1972, με το διαζύγιό τους να οριστικοποιείται την επόμενη χρονιά. Ο Elvis Presley πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1977, σε ηλικία μόλις 42 ετών.
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της, τα απομνημονεύματα της Priscilla Presley δεν αποτελούν απλώς μία προσωπική εξομολόγηση, αλλά μία σπουδαία μαρτυρία για το πώς η συντριπτική δύναμη της δόξας μπορεί να μετατρέψει μία βαθιά προσωπική απώλεια σε ένα παγκόσμιο θέαμα.
Η ιστορία της υπενθυμίζει το τίμημα που καλείται να πληρώσει όχι μόνο το είδωλο, αλλά και οι άνθρωποι που το αγάπησαν, οι οποίοι είδαν τη θλίψη τους να γίνεται δημόσιο κτήμα, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για τον δικό τους, σιωπηλό αποχαιρετισμό.
