«Αισθάνομαι σαν τον Forest Gump της pop»: Η ειλικρινή εξομολόγηση ενός ειδώλου που κατέρριψε το ρεκόρ των Beatles, αλλά εξακολουθεί να κοιτάζει πίσω από τον ώμο του.
Ο Robbie Williams βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο απόγειο μιας καριέρας που πολλοί θα χαρακτήριζαν αδιανόητη, όμως ο ίδιος εξακολουθεί να περπατά σε ένα τεντωμένο σχοινί, παλεύοντας με την αίσθηση ότι το οικοδόμημα της επιτυχίας του θα μπορούσε να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή.
Παρά τις τρεις δεκαετίες κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας και την αποθέωση από εκατομμύρια θαυμαστές, ο καλλιτέχνης που ταυτίστηκε με την απόλυτη αυτοπεποίθηση στη σκηνή, παραδέχεται ότι ο τρόμος ενός μοιραίου λάθους δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Είναι μία οξύμωρη πραγματικότητα για τον άνθρωπο που έγραψε το «Angels»· ένας σταρ που κατακτά τη μία κορυφή μετά την άλλη, ενώ μέσα του νιώθει πως είναι απλώς ένας περαστικός που σύντομα θα του ζητηθεί να παραδώσει τα κλειδιά της δόξας.
Σε μία πρόσφατη, αφοπλιστικά ειλικρινή εμφάνισή του στο Virgin Radio, ο πρώην τραγουδιστής των Take That μίλησε για το βάρος των ζωντανών εμφανίσεων, το οποίο παραμένει ασήκωτο παρά την τεράστια εμπειρία του.
Ο Williams εξήγησε ότι η απρόβλεπτη φύση της τηλεόρασης και των μεγάλων συναυλιών σε αρένες τον κρατά σε μία διαρκή κατάσταση υπερδιέγερσης, όπου η χαλάρωση μοιάζει με άπιαστο όνειρο. Για εκείνον, κάθε εμφάνιση είναι μία πιθανή παγίδα.
«Έχω autocue στις συναυλίες και είναι σαν να έχω ένα σχοινί ασφαλείας. Ξέρω τους στίχους, αλλά είχα στιγμές στη ζωντανή τηλεόραση όπου ξέχασα τελείως τα λόγια και τη μελωδία, και τότε είναι που συνειδητοποιείς ότι το χρώμα της αδρεναλίνης είναι το καφέ!», δήλωσε με το γνώριμο αυτοσαρκαστικό του ύφος, περιγράφοντας τον πανικό που μπορεί να προκαλέσει ένα κενό μνήμης μπροστά σε εκατομμύρια θεατές.
Αυτή η αίσθηση της επικείμενης καταστροφής δεν είναι μία απλή ανησυχία, αλλά μία υπαρξιακή αγωνία που τον συνοδεύει σε κάθε του βήμα.
«Αυτό που κάνω είναι μία ακροβασία… Θα μπορούσαμε να πέσουμε. Θα μπορούσα να προκαλέσω διεθνές επεισόδιο σα στιγμή, θα μπορούσα να τερματίσω την καριέρα μου ανά πάσα στιγμή! Και αυτό είναι το άγχος με το οποίο περπατάω και μιλάω ανά πάσα στιγμή». εξομολογήθηκε, αποκαλύπτοντας το μέγεθος της πίεσης που αισθάνεται ένας καλλιτέχνης του βεληνεκούς του.
Στα 51 του χρόνια, ο Robbie Williams φαίνεται να υποφέρει από ένα έντονο «σύνδρομο του απατεώνα», μία εσωτερική φωνή που του ψιθυρίζει ότι η θέση του στην κορυφή της pop ιεραρχίας είναι προϊόν τύχης ή θράσους και όχι απαραίτητα αξίας.
Η σύνδεσή του με τις ρίζες του στο Stoke-on-Trent παραμένει ο συνδετικός του κρίκος με την πραγματικότητα, αλλά και η πηγή της ανασφάλειάς του.
«Είναι απολύτως παράλογο, ολόκληρη η καριέρα μου βασίζεται στο θράσος και σε ελάχιστα άλλα πράγματα. Ξέρετε, υπάρχουν μερικά ράφια που παραμένουν άδεια σε ένα σούπερ μάρκετ Asda στο Stoke-on-Trent επειδή δεν είμαι εκεί, και αυτή θα ήταν η δικαιωματική μου θέση», ανέφερε χαρακτηριστικά. Αυτή η εικόνα του εργάτη που απλώς «ξέφυγε» από τη μοίρα του, διατρέχει ολόκληρη τη δημόσια παρουσία του, δημιουργώντας μία βαθιά ενσυναίσθηση με το κοινό του.
Ωστόσο, οι αριθμοί και τα κατορθώματά του λένε μία εντελώς διαφορετική ιστορία από αυτή που αφηγείται ο ίδιος στον εαυτό του. Πρόσφατα, ο Robbie Williams έγραψε ιστορία στα βρετανικά charts, κερδίζοντας το 16ο No. 1 άλμπουμ της καριέρας του.
Με τη νέα δισκογραφική δουλειά του, το άλμπουμ «BRITPOP», κατάφερε να καταρρίψει το ιστορικό ρεκόρ που μοιραζόταν μέχρι πρότινος με τους Beatles.
Το «BRITPOP» εκτοξεύτηκε στην κορυφή του Official Albums Chart, με τον Robbie Williams να γίνεται ο καλλιτέχνης με τα περισσότερα No. 1 άλμπουμ όλων των εποχών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είχε ήδη το ρεκόρ για τα περισσότερα άλμπουμ στην κορυφή των charts ως σόλο καλλιτέχνης, αλλά αυτό το τελευταίο επίτευγμα τον τοποθετεί πάνω από οποιοδήποτε άλλο μουσικό σχήμα στην ιστορία της βρετανικής μουσικής.
Αντιδρώντας σε αυτό το ιστορικό ορόσημο, ο Williams δεν έκρυψε τη συγκίνησή του: «Το “BRITPOP” είναι ο δίσκος που πάντα ήθελα να φτιάξω, και το να βλέπω ότι έγινε το 16ο Νούμερο Ένα άλμπουμ μου σημαίνει τα πάντα για μένα. Ευχαριστώ όλους τους θαυμαστές που ήταν μαζί μου σε κάθε βήμα αυτής της διαδρομής. Κάνατε τα όνειρά μου πραγματικότητα».
Σε άλλη συνέντευξή του στο BBC, εμφανώς ενθουσιασμένος αλλά και σοκαρισμένος, πρόσθεσε: «Αυτό είναι απίστευτο. Απολύτως απίστευτο. Πάντα έλεγα ότι η επιτυχία μου ήταν το ισοδύναμο του να τεντώνεις ένα λάστιχο από το Stoke-on-Trent μέχρι τη Σελήνη. Λοιπόν, νομίζω ότι το λάστιχο μόλις μεγάλωσε και τώρα βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την Αφροδίτη».
Ο Williams παρομοίασε τον εαυτό του με τον «Forest Gump της pop», έναν άνθρωπο που βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο ιστορικών στιγμών χωρίς να μπορεί να εξηγήσει πλήρως το πώς βρέθηκε εκεί. Παρά την πολυετή μάχη του με την ψυχική υγεία, η οποία συχνά του στερούσε τη δυνατότητα να χαρεί τους θριάμβους του, φαίνεται πως τώρα διανύει μία περίοδο εσωτερικής γαλήνης.
«Θα πάρω αυτή την εβδομάδα, τουλάχιστον, για να υπενθυμίσω στον εαυτό μου πόσο τυχερός είμαι. Επειδή για ένα διάστημα δεν μπορούσα να το κάνω αυτό λόγω της ψυχικής ασθένειας ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά τώρα είμαι σταθερά σε ένα μέρος όπου ο κήπος ανθίζει και εγώ απλώς επιβλέπω τα βοσκοτόπια. Και νομίζω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα, το ότι μπορώ να κάτσω σε αυτή τη στιγμή, να πάρω μία βαθιά ανάσα και να χαμογελάσω».
Αυτή η ικανότητα να σταθεί έστω και για λίγο ακίνητος, απολαμβάνοντας τη θέα από την κορυφή χωρίς τον φόβο του ιλίγγου, ίσως είναι η πραγματική του νίκη, πολύ μεγαλύτερη από οποιοδήποτε ρεκόρ πωλήσεων.
