Σε μία απολαυστική και βαθιά εξομολογητική συζήτηση, ο Robbie Williams μιλάει για την πατρότητα, την κοινωνική αμηχανία που κρύβει πίσω από τη λάμψη και τη συγκινητική στιγμή που ο πατέρας του αψήφησε την ασθένειά του για να τον δει στη σκηνή.
Αν υπάρχει κάτι που χαρακτήριζε ανέκαθεν τον Robbie Williams, πέρα από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του ως showman, είναι η αφοπλιστική του ειλικρίνεια. Σε μία εποχή που οι διασημότητες πασχίζουν να λειάνουν τις γωνίες της δημόσιας εικόνας τους, ο Williams επιλέγει τον δρόμο της ωμής αλήθειας, είτε μιλάει για τους δαίμονες του παρελθόντος είτε για τις προκλήσεις της πατρότητας.
Σε μία εκτενή συνέντευξη που παραχώρησε στον Scott Mills για το «The Scott Mills Breakfast Show» του BBC Radio 2, η οποία θα μεταδοθεί τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου, ο 51χρονος πλέον σταρ ξεδίπλωσε πτυχές της ζωής του που σπάνια βλέπουν το φως της δημοσιότητας, προσφέροντας μία ματιά στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που έμαθε «πώς να είναι άνθρωπος» μέσα από τα μάτια των παιδιών του.
Ίσως το πιο πολυσυζητημένο σημείο της συνέντευξης αφορά την κόρη του, Theodora (ή Teddy, όπως την αποκαλεί χαϊδευτικά). Η Teddy φαίνεται πως έχει κληρονομήσει το μικρόβιο της μουσικής, αλλά και τις υπαρξιακές ανησυχίες του πατέρα της.
Ο Williams περιέγραψε με χιούμορ αλλά και τρυφερότητα ένα μήνυμα που έλαβε από εκείνη στις δύο τα ξημερώματα, το οποίο αποκάλυπτε τον φόβο της για το μέλλον.
«Μπαμπά, τι θα γίνει αν δεν γίνω τραγουδίστρια; Είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου να μην είμαι τραγουδίστρια. Τι θα γίνει αν είμαι ένα τίποτα;», του έγραψε η μικρή, χρησιμοποιώντας κεφαλαία γράμματα για να τονίσει την αγωνία της.
Η απάντηση του Robbie ήταν αποστομωτική, κυνική και καθησυχαστική ταυτόχρονα, αποδομώντας με μία φράση ολόκληρη τη συζήτηση περί νεποτισμού στη βιομηχανία του θεάματος: «Και εγώ της είπα: “Μωρό μου, είσαι nepo (baby). Θα είσαι μία χαρά”».
Ωστόσο, πίσω από το αστείο κρύβεται η πατρική ανησυχία. Ο Robbie Williams παραδέχτηκε στον Mills ότι αυτό που τον τρομάζει δεν είναι η επαγγελματική αποκατάσταση της κόρης του, αλλά η συναισθηματική της θωράκιση.
«Το μόνο πράγμα που με ανησυχεί σε αυτό, είναι ότι είναι απίστευτα ευαίσθητη. Εγώ είμαι επώδυνα, επώδυνα ευαίσθητος. Σε ορισμένους κύκλους αυτό θα θεωρούνταν υπερευαισθησία. Εκείνη είναι χειρότερη από εμένα. Και ανησυχώ για το τι θα της κάνουν τα λόγια», εξομολογήθηκε.
Για τον Williams, η επιτυχία ήταν μονόδρομος («ήταν είτε αυτό, είτε να γεμίζω ράφια στο σούπερ μάρκετ»), αλλά για την Teddy υπάρχουν επιλογές.
«Μπορώ να την καθοδηγήσω επαγγελματικά, οπότε αυτό είναι εντάξει, είναι απλώς όλα τα υπόλοιπα που έρχονται μαζί με αυτό», εξήγησε, τονίζοντας ωστόσο την ευγνωμοσύνη του για τη δημιουργική ζωή που του χάρισε η καριέρα του.
Μαθαίνοντας την τέχνη της συζήτησης
Ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στην κοινωνική αμηχανία, ένα χαρακτηριστικό που συχνά συνοδεύει τους καλλιτέχνες, παρόλο που στη σκηνή μεταμορφώνονται σε εξωστρεφείς περσόνες. Ο Williams ομολόγησε πως κάποτε «δεν ήξερε πώς να φέρεται ως άνθρωπος» εκτός των επαγγελματικών πλαισίων.
«Συνήθιζα να είμαι απολύτως απαίσιος στις συζητήσεις… Δεν ήξερα πώς να μιλήσω σε ανθρώπους όταν δεν βρισκόμουν σε ραδιοφωνική εκπομπή ή σε συνέντευξη και έπρεπε να κάνω εξάσκηση σε αυτό», αποκάλυψε.
Η μέθοδός του; Ένα νοητικό παιχνίδι. Προσποιούνταν ότι ο συνομιλητής του ήταν καλεσμένος σε ένα δικό του podcast και έπρεπε να ανακαλύψει γιατί είναι ενδιαφέρον άτομο.
«Όταν επρόκειτο να γίνω πατέρας, σκέφτηκα: “Δεν μπορώ να συνεχίσω να είμαι απλώς ένα απομονωμένο άτομο που είναι χαρούμενο μόνο στο κρεβάτι, ξαπλωμένο, βλέποντας ριάλιτι”. Έπρεπε να βγω στον κόσμο και να βρω πώς να το κάνω. Οπότε, όταν έφτασαν τα παιδιά, τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να προσπαθήσω να γίνω ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος», περιέγραψε.
Οι τελετουργίες στα παρασκήνια και ο «Μουρίνιο»
Η συνέντευξη φώτισε και τις αθέατες πλευρές των περιοδειών του, αποκαλύπτοντας τις ιδιόρρυθμες τελετουργίες πριν βγει στη σκηνή. Ο Scott Mills, έχοντας βρεθεί στα παρασκήνια συναυλίας του στο Μόναχο, περιέγραψε τη σουρεαλιστική εμπειρία του «huddle» (της ομαδικής αγκαλιάς) που καταλήγει σε προσευχή στον… Elvis Presley.
«Μαζευόμαστε όλοι μαζί… και θα προσευχηθούμε όλοι στον Elvis: “Elvis δώσε μου τη γαλήνη να αποδεχτώ τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω, uh huh”. Και το πόδι πηγαίνει στο πλάι», περιέγραψε ο Williams, αναπαριστώντας την κίνηση του βασιλιά του rock ‘n’ roll.
Δεν έλειψαν και τα ευτράπελα, με τον τραγουδιστή να θυμάται την αμήχανη στιγμή που κάλεσε τον Χοσέ Μουρίνιο να δώσει μία ομιλία εμψύχωσης στην ομάδα του πριν από μία συναυλία.
Ο Williams περίμενε κάτι χιουμοριστικό ή βαρύγδουπο, αλλά ο διάσημος προπονητής, όντας επαγγελματίας του είδους, το αντιμετώπισε διεκπεραιωτικά: «Απλώς είπε: “…βγείτε έξω και ξέρετε, κάντε… τραγουδήστε καλά”». Ο τραγουδιστής γέλασε με την ανάμνηση: «Σκέφτηκα, ω, χμ, νομίζει ότι το εννοούσα πραγματικά, ενώ δεν το εννοούσα».
Το βλέμμα του πατέρα και η μάχη με το Πάρκινσον
Η συζήτηση βάρυνε γλυκά όταν η κουβέντα πήγε στον πατέρα του Williams, Pete Conway, ο οποίος πάσχει από τη νόσο του Πάρκινσον. Παρά τις δυσκολίες, ο Pete κατάφερε να ταξιδέψει από το Στόουκ-ον-Τρεντ στο Νιούκαστλ για να δει τον γιο του να τραγουδάει, μία κίνηση που συγκλόνισε τον Robbie.
«Δεν έχει βγει από το σπίτι του για μερικά χρόνια, πραγματικά… και μετά οι φίλοι του τον έπεισαν να μπει σε ένα αυτοκίνητο και να έρθει στην παράσταση του γιου του», αφηγήθηκε ο Williams.
Η εικόνα του πατέρα του στο αναπηρικό αμαξίδιο, να τον παρακολουθεί από την άκρη της σκηνής, έχει χαραχτεί στη μνήμη του. «Και κάθε φορά που κοιτούσα το πρόσωπό του, είχε απλώς αυτό το μεγάλο, περήφανο, λαμπερό χαμόγελο. Και θα το πάρω αυτό μαζί μου για την υπόλοιπη ζωή μου».
Ο επίλογος της συζήτησης βρήκε τον Robbie Williams να φιλοσοφεί για την ωριμότητα – ή την έλλειψή της. Περιγράφοντας μία συνάντηση γονέων και κηδεμόνων για τον γιο του, Charlie, παραδέχτηκε ότι το μυαλό του ταξίδευε αλλού ενώ ο δάσκαλος μιλούσε, αποδεικνύοντας ότι «μέσα του είναι ακόμα 16 ετών».
«Μου έλεγαν “έγραψε ένα τεστ για τους βίσονες” και στο κεφάλι μου εγώ έλεγα: “βίσονες, μεταναστεύουν 1800 χιλιόμετραα… πώς το κάνουν;…”. Και ταξίδεψα με το μυαλό μου για τρία λεπτά και καθώς συνήλθα, συνειδητοποίησα ότι είμαι 51, και αν εγώ δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, εκείνος είναι 11, τι θα κάνει;», είπε.
Κλείνοντας, ο Robbie Williams φαίνεται να έχει περάσει σε μία φάση αποδοχής και ευγνωμοσύνης, την οποία ο ίδιος αποκαλεί χαριτολογώντας «namaste-ness».
«Ήμουν αποφασισμένος να μην προσπαθώ, αν μπορούσα να περάσω τη ζωή μου χωρίς να προσπαθώ, τότε πίστευα ότι θα είχα πετύχει», ομολόγησε για τα νεανικά του χρόνια. Σήμερα όμως, αναγνωρίζει το δώρο της καριέρας του και τη σημασία του να είσαι παρόν.
Είναι αυτή ακριβώς η ειλικρίνεια που τον κάνει, δεκαετίες μετά το ντεμπούτο του, έναν από τους πιο αγαπητούς και αυθεντικούς σταρ της γενιάς του. Όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή προσπαθεί, όπως όλοι μας, να μάθει πώς να είναι άνθρωπος.
