Μετά την εκρηκτική επιτυχία του «Sally», ο Role Model μιλά για το μέλλον, το νέο του άλμπουμ και την πίεση της έμπνευσης.
Μπορεί ο Role Model να πέρασε τον τελευταίο χρόνο απολαμβάνοντας την ιλιγγιώδη επιτυχία του, αλλά τα καλύτερα, όπως ο ίδιος διαβεβαιώνει, δεν έχουν έρθει ακόμα.
Ο 28χρονος τραγουδιστής και τραγουδοποιός, που μάγεψε εκατομμύρια θαυμαστές με το εθιστικό του single «Sally, When the Wine Runs Out», είδε το τραγούδι του να μεταμορφώνεται σε ένα ζωντανό φαινόμενο πάνω στη σκηνή, παρασύροντας διάσημα πρόσωπα και αμέτρητους θαυμαστές σε έναν χορό που έγινε viral.
Όμως, για τον Role Model, το πραγματικό όνομα του οποίου είναι Tucker Pillsbury, η εστίαση έχει ήδη μετατοπιστεί στο μέλλον της μουσικής του καριέρας — και σίγουρα όχι στην προσπάθεια να ξεπεράσει την επιτυχία του «Sally».
«Το ένιωσα αυτό για λίγο και αποφάσισα ότι ίσως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να αρχίσω να γράφω, αν βρισκόμουν σε αυτή τη νοοτροπία», εξομολογείται στο People.
«Κάποια στιγμή, σταμάτησα να νιώθω την πίεση να το ξεπεράσω, γιατί απλώς… δεν ξέρω. Το έφτιαξα πριν από δύο χρόνια και νομίζω ότι έχω ωριμάσει πλέον και μπορώ να γράψω καλύτερα τραγούδια από αυτό. Οπότε, δεν ανησυχώ», λέει
Ο Role Model κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του, «Kansas Anymore», τον Ιούλιο του 2024. Ο δίσκος σηματοδότησε έναν πιο ώριμο ήχο για τον καλλιτέχνη, καθώς άφησε πίσω του τα ηλεκτρονικά synths των πρώτων του κυκλοφοριών για χάρη μίας αισθητικής εμπνευσμένης από τις κιθάρες της δεκαετίας του ’70.
Τον Φεβρουάριο, έδωσε νέα πνοή στο «Kansas» με μία deluxe έκδοση που περιείχε αγαπημένα κομμάτια των θαυμαστών, όπως τα «Some Protector», «Sally» και «Old Recliners».
Ο Role Model δηλώνει ότι «θα ήθελε πολύ να έχει κυκλοφορήσει ένα ακόμη άλμπουμ μέχρι το επόμενο φθινόπωρο» και αποκαλύπτει ότι «γράφει πολύ». Αλλά μην τον πιστέψετε και απόλυτα: «Δεν μπορώ να προγραμματίσω τόσο μακριά. Κυριολεκτικά, δεν ξέρω καν τι θα κάνω αύριο», προσθέτει γελώντας.
«Είχα πολύ χρόνο αυτό το καλοκαίρι κάνοντας νέα πράγματα, γυρίζοντας μία ταινία [το «Good Sex» της Lena Dunham] και έχοντας νέες εμπειρίες, πηγαίνοντας σπίτι, επανασυνδεόμενος με παλιούς φίλους», λέει.
«Αυτή τη φορά αισθάνομαι διαφορετικά. Δεν αποσύρω τον εαυτό μου από κοινωνικές εμπειρίες για να γράψω ένα άλμπουμ. Προσπαθώ να κάνω το αντίθετο και να βιώσω τα πάντα αυτή τη στιγμή», τονίζει.
Η καθιέρωση στη μουσική βιομηχανία ήταν ένας μακρύς δρόμος για τον Role Model. Ως παιδί στο Maine, συνέδεε το τηλέφωνο και το iPod του στο laptop του μεγαλύτερου αδελφού του και κατέβαζε ό,τι άκουγε εκείνος — Mumford and Sons, Bon Iver, Of Monsters and Men.
Τελικά, γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Point Park University με στόχο να γίνει σκηνοθέτης, αλλά σύντομα ερωτεύτηκε την τραγουδοποιία. Σε λίγο καιρό, έγραφε μελωδίες και τηλεφωνούσε σε τοπικούς χώρους σε όλη την πόλη, ρωτώντας αν θα μπορούσε να ανοίξει τις συναυλίες επερχόμενων καλλιτεχνών.
«Άρχισα να ανεβάζω μουσική στο Spotify και το πρώτο μου τραγούδι μπήκε σε μία playlist που βοηθούσε στην ανακάλυψή του», θυμάται.
«Τα πράγματα άρχισαν να συμβαίνουν, άνθρωποι επικοινωνούσαν μαζί μου και επίσης έβγαζα ένα πολύ μικρό χρηματικό ποσό από αυτό, αφού το είχα διανείμει μόνος μου. Έτσι, μπορούσα να το δείξω στους γονείς μου και να πω: “Κοιτάξτε, έβγαλα χρήματα από αυτό”», περιγράφει.
Με ένα μικρό εισόδημα στο χέρι, οι γονείς του τού επέτρεψαν να πάρει άδεια από το κολέγιο, δίνοντάς του ουσιαστικά ένα παράθυρο δώδεκα μηνών για να τα καταφέρει. Και τα κατάφερε.
«Είχα έναν χρόνο για να το πετύχω και υπέγραψα συμβόλαιο μέσα σε αυτόν τον χρόνο», λέει με περηφάνια.
Έχοντας πλέον πίσω του έναν χρόνο-ανεμοστρόβιλο που τον εκτόξευσε, ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζει τα πάντα με ψυχραιμία και ωριμότητα.
«Είναι πολύ ωραίο για μένα το γεγονός ότι καταφέραμε να “τραβήξουμε” αυτό το άλμπουμ για τόσο μεγάλο διάστημα. Νιώθω ότι είναι κάτι πολύ δύσκολο να κάνεις, να κρατήσεις την προσοχή του κόσμου σε έναν δίσκο για περισσότερο από δύο εβδομάδες», σχολιάζει.
«Το αγαπώ αυτό και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Το κοινό στις συναυλίες έχει γίνει πιο διασκεδαστικό και πιο θορυβώδες. Οι εξορμήσεις για καφέ έχουν γίνει λίγο πιο ταραχώδεις και πρέπει να προσπαθώ να φαίνομαι κάπως ευπαρουσίαστος όταν πηγαίνω να πάρω καφέ».
Κι έτσι, καθώς η σκόνη της viral επιτυχίας καταλαγιάζει, ο Tucker Pillsbury δεν μένει στάσιμος, περιμένοντας την επόμενη έμπνευση. Αντίθετα, βουτάει στη ζωή, συλλέγοντας εμπειρίες, ήχους και συναισθήματα, έτοιμος να τα μετουσιώσει στην επόμενη μουσική του κατάθεση.
Γιατί για τον Role Model, η επιτυχία δεν είναι ένας προορισμός που πρέπει να υπερασπιστεί, αλλά το καύσιμο για το ταξίδι.
