Ο Sam Fender αποκάλυψε ότι, στα πρώτα του βήματα, παρακολουθούσε συνεντεύξεις του Brian Johnson των AC/DC όταν ένιωθε νοσταλγία για το σπίτι – Μια συγκινητική ιστορία που δείχνει πόσο βαθιά τον επηρέασε ο θρύλος της rock
Για έναν καλλιτέχνη όπως ο Sam Fender, που κουβαλά τη φλόγα της βρετανικής rock με ρίζες στο Νιούκαστλ, η έννοια της καταγωγής δεν είναι απλώς ένα βιογραφικό στοιχείο: είναι ταυτότητα.
Αυτή η αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του ήταν και ο πυρήνας της πρόσφατης ανάρτησής του στα κοινωνικά δίκτυα, όπου ο Fender μοιράστηκε μία προσωπική ιστορία για τον Brian Johnson, τον θρυλικό τραγουδιστή των AC/DC – έναν συμπατριώτη του που, όπως αποδεικνύεται, αποτέλεσε διαχρονική πηγή έμπνευσης.
Ο Sam Fender δημοσίευσε στον λογαριασμό του στο Instagram μία φωτογραφία όπου ποζάρει μαζί με τον Brian Johnson, γράφοντας: «Όταν ήμασταν στις πρώτες μας περιοδείες, πριν ξεκινήσει όλο αυτό το τρελό πράγμα, συνήθιζα να βλέπω συνεντεύξεις του Brian κάθε φορά που ένιωθα νοσταλγία για το σπίτι».
Στην ανάρτησή του, ο Fender θυμήθηκε εκείνες τις πρώτες δύσκολες εποχές, όταν η επιτυχία δεν είχε ακόμα φανεί στον ορίζοντα και η καρδιά του έψαχνε μία φωνή οικεία – κάποιον που να του θυμίζει ότι μπορείς να φτάσεις μακριά χωρίς να ξεχάσεις από πού ξεκίνησες.
«Ο Brian πήρε τα κλειδιά του βασιλείου όταν μπήκε στους AC/DC», συνέχισε, «αλλά ποτέ δεν σταμάτησε να είναι εκείνο το Geordie-ιταλικό παιδί από το Dunston. Όταν τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν καλά για εμάς, ο πατέρας μου πάντα μου έλεγε: “Να είσαι σαν τον Brian. Όσο κι αν προχωρήσουν τα πράγματα, να θυμάσαι πάντα από πού έρχεσαι”».
Η συγκίνηση των λόγων του ήταν διπλή, αφού η φωτογραφία των δύο μουσικών τραβήχτηκε στο Σίδνεϊ, όπου και οι δύο είχαν μόλις πραγματοποιήσει sold-out συναυλίες. «Να σου και εγώ με τον Brian», έγραψε ο Fender. «Και οι δύο μόλις είχαμε κάνει headline shows στη Σίδνεϊ. Δύο κανονικά παιδιά από το Newcastle. Τρελό».
Η αναφορά του αυτή συμπίπτει με την εκρηκτική επιστροφή των AC/DC στην Αυστραλία, τη χώρα όπου όλα ξεκίνησαν για το θρυλικό συγκρότημα.
Ήταν η πρώτη τους περιοδεία εκεί μετά από μία δεκαετία και περιλάμβανε την απροσδόκητη αναβίωση του «Jailbreak», τραγουδιού που δεν είχε παιχτεί ζωντανά εδώ και 34 χρόνια. Η εμφάνιση μάλιστα ήταν τόσο δυνατή που, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα, προκάλεσε δονήσεις μετρήσιμες από σεισμογραφικό εξοπλισμό — μία εικόνα αντάξια της ιστορίας και του μύθου της μπάντας.
Ο Sam Fender, από την πλευρά του, δείχνει να αντιμετωπίζει την επιτυχία με αντίστοιχη ταπεινότητα, ακολουθώντας το παράδειγμα του Johnson.
Τα τελευταία χρόνια αναδεικνύεται όχι μόνο ως τραγουδοποιός με κοινωνική ευαισθησία, αλλά και ως ενεργός υποστηρικτής της ζωντανής μουσικής σκηνής στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πρόσφατα, δώρισε τα χρήματα του Mercury Prize που κέρδισε στο Music Venue Trust, τονίζοντας τη σημασία των μικρών χώρων συναυλιών που παλεύουν να επιβιώσουν.
«Δεν θα έκανα αυτό που κάνω σήμερα αν δεν υπήρχαν όλες εκείνες οι συναυλίες που έπαιξα στις μικρές σκηνές της Βόρειας Αγγλίας και πέρα από αυτήν», εξήγησε. «Αυτοί οι χώροι είναι θρυλικοί, αλλά περνούν δύσκολες στιγμές».
Η αφοσίωσή του αυτή συνοδεύτηκε και από τη δημοσιοποίηση της συναυλιακής ταινίας «Live at London Stadium», που καταγράφει τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα ζωντανή εμφάνισή του – μπροστά σε 82.500 θεατές. Ήταν η πρώτη φορά που ο Fender έκανε headline συναυλία σε στάδιο εκτός του Νιούκαστλ, σημειώνοντας άλλη μία σημαντική στιγμή στην πορεία του.
Συγκινητική ήταν και η συμμετοχή της Olivia Dean, η οποία ανέβηκε μαζί του στη σκηνή για να ερμηνεύσουν το «Rein Me In», τραγούδι από το βραβευμένο με Mercury Prize άλμπουμ «People Watching». Η συνεργασία τους αυτή γνώρισε τέτοια ανταπόκριση που το ντουέτο κυκλοφόρησε επίσημα λίγο αργότερα.
Παρακολουθώντας τη διαδρομή του, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο Sam Fender χαρακτηρίζεται συχνά ως η πιο «ανθρώπινη» φωνή της σύγχρονης βρετανικής rock. Με την αυθεντικότητά του και τη βαθιά του σύνδεση με τις ρίζες του, ενσαρκώνει τη συνέχεια μιας παράδοσης που ξεκινά από θρύλους όπως ο Brian Johnson.
Και αν ο ίδιος έβρισκε παρηγοριά στις συνεντεύξεις του frontman των AC/DC όταν ένιωθε μακριά από το σπίτι, σήμερα είναι εκατομμύρια οι θαυμαστές που βρίσκουν την ίδια παρηγοριά στα δικά του τραγούδια.
Όπως και ο ήρωάς του, έτσι και ο Fender παραμένει «εκείνο το παιδί από το Νιούκαστλ» — ταπεινό, ευγνώμον και πιστό στην αλήθεια του. Και αυτό, ίσως, είναι το μυστικό που κάνει τη μουσική του να αντηχεί όχι μόνο στα στάδια, αλλά και στις καρδιές όσων ξέρουν πως, όσα κι αν κατακτήσεις, η ψυχή σου ανήκει πάντα εκεί απ’ όπου ξεκίνησες.
