Η Sienna Spiro πέρασε μέσα σε λίγους μήνες από τις εμφανίσεις στο πλευρό του Sam Smith, στις πρώτες θέσεις των charts και σε μία δική της περιοδεία που ξεκινά τον Οκτώβριο. Με το άλμπουμ «Visitor», τις συγκρίσεις με την Adele και την Amy Winehouse και μία σειρά τραγουδιών που εκθέτουν τους φόβους της χωρίς προστατευτικά φίλτρα, προσπαθεί τώρα να καταλάβει τι ακριβώς συνέβη — και ποια έγινε μέσα από αυτή τη διαδρομή.
Η Sienna Spiro βρίσκεται στο σημείο όπου η επιτυχία κινείται γρηγορότερα από την ικανότητα ενός νέου καλλιτέχνη να την επεξεργαστεί. Το «Die on This Hill» μπήκε στο Top 20, το δεύτερο άλμπουμ της, «Visitor», έκανε ντεμπούτο στο No. 2 της Μεγάλης Βρετανίας και στο No. 9των ΗΠΑ και η ίδια ετοιμάζεται να ξεκινήσει την περιοδεία της «My House Tour» τον Οκτώβριο, έχοντας προηγουμένως περάσει το καλοκαίρι από μεγάλα φεστιβάλ.
Στις 21 Ιουλίου, η 20χρονη Αγγλίδα τραγουδίστρια εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο της σειράς συναυλιών Soho Sessions. Μπροστά σε κοινό με αρκετά γνωστά πρόσωπα, παρουσίασε δικά της τραγούδια και μία εκτέλεση του κλασικού «Autumn Leaves», συμβάλλοντας παράλληλα στη συγκέντρωση χρημάτων για την οργάνωση North Shore Animal League America.
Η ταχύτητα των εξελίξεων παραμένει δύσκολο να περιγραφεί ακόμη και από την ίδια. Μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, η Spiro πέρασε από την πρώτη μεγάλη προσοχή γύρω από το «Die on This Hill» σε μία θέση ανάμεσα στα πιο πολυσυζητημένα νέα ονόματα της βρετανικής μουσικής.
«Είναι πολύ έντονο, όμως είναι τρελό, και νιώθω τόσο τυχερή, τόσο ευγνώμων και, για να είμαι ειλικρινής, είναι απλώς απίστευτο. Δεν καταλαβαίνω καν τα μισά πράγματα τη στιγμή που συμβαίνουν», είπε στο People. «Ναι, ήταν μία τρελή περίοδος», πρόσθεσε.
Η εικόνα της έγινε γρήγορα αναγνωρίσιμη: ψηλό χτένισμα beehive, αισθητική που παραπέμπει στη δεκαετία του ’60, βαθιά και τραχιά χροιά, καθώς και στίχοι που μιλούν ανοιχτά για την ανασφάλεια, τη μελαγχολία και την αστάθεια των σχέσεων. Αυτά τα στοιχεία δημιούργησαν έναν άμεσο σύνδεσμο με παλαιότερες σχολές της soul και της jazz, χωρίς να κρύβουν τη σύγχρονη ματιά μιας καλλιτέχνιδας που γράφει για τη δική της ηλικία.
Ορισμένοι περιέγραψαν τη μουσική της με την ετικέτα «sad girl». Η Spiro δεν απορρίπτει πλήρως τον χαρακτηρισμό, παρότι θεωρεί ότι ο ήχος της έχει σαφέστερες ρίζες.
«Θα έλεγα ότι το είδος μου πλησιάζει περισσότερο σε μία soul με jazz στοιχεία», είπε. «Όσο για τη λύπη; Αυτή είμαι εγώ. Δυστυχώς, είμαι αρκετά μελαγχολικός άνθρωπος», πρόσθεσε γελώντας.
Η πρώτη ουσιαστική εμπειρία της μπροστά σε μεγάλο αμερικανικό κοινό είχε έρθει το προηγούμενο φθινόπωρο. Τότε άνοιγε τις εμφανίσεις «To Be Free» του Sam Smith στο Μπρούκλιν.
Για μία τραγουδίστρια στην αρχή της πορείας της, μία τέτοια θέση προσφέρει κάτι περισσότερο από προβολή. Η καθημερινή παρατήρηση ενός έμπειρου ερμηνευτή, η επαφή με διαφορετικά ακροατήρια και η ανάγκη να κερδίσεις ένα κοινό που έχει έρθει για κάποιον άλλον λειτουργούν σαν συμπυκνωμένο μάθημα σκηνικής παρουσίας.
«Είναι ένα από τα είδωλά μου και τεράστια πηγή έμπνευσης», είπε η Spiro για το Sam Smith.
«Και μόνο το ότι βρισκόμουν εδώ, στη Νέα Υόρκη, και μάθαινα για τις εμφανίσεις και για το πώς είναι να ανοίγεις τη συναυλία κάποιου άλλου, μου έδωσε τόσα πολλά. Έμαθα παρακολουθώντας το κάθε μέρα, βλέποντάς το να ασκεί την τέχνη του και ανεβαίνοντας στη σκηνή εδώ, όπου ουσιαστικά μάθαινα μία νέα δεξιότητα», εξήγησε.
Η δυνατή φωνή, οι στίχοι που κινούνται γύρω από την επιθυμία και την απώλεια και η mod αισθητική έφεραν αναπόφευκτα συγκρίσεις με την Adele, την Amy Winehouse και τη Lana Del Rey. Πρόκειται για παραλληλισμούς που μπορούν να ανοίξουν πόρτες, αλλά παράλληλα δημιουργούν ένα δύσκολο πλαίσιο για έναν νέο καλλιτέχνη: κάθε τραγούδι εξετάζεται μέσα από την παρουσία τριών γυναικών με εντελώς ξεχωριστές ταυτότητες.
Η Spiro αντιλαμβάνεται γιατί το κοινό και ο Τύπος αναζητούν γνωστά σημεία αναφοράς. Παράλληλα, θέλει ο χαρακτήρας της μουσικής της να κριθεί χωρίς να εγκλωβιστεί σε αυτά.
«Αυτά τα τρία ονόματα ανήκουν στις σπουδαίες, και φυσικά είναι τρομακτικό, αν μη τι άλλο, να με συγκρίνουν μαζί τους, επειδή κανείς δεν θα γίνει ποτέ σαν εκείνες — ούτε εγώ, ούτε ο επόμενος άνθρωπος, κανείς. Είναι απολύτως ξεχωριστές καλλιτέχνιδες», είπε.
«Θέλω ο κόσμος να με βλέπει ως ξεχωριστή καλλιτέχνιδα. Και, ξέρετε κάτι; Καταλαβαίνω ότι οι άνθρωποι χρειάζονται σημεία αναφοράς. Είναι ανθρώπινη φύση να λες: “Α, αυτό μοιάζει με εκείνο”. Υπάρχουν άνθρωποι που δέχονται αυτό που τους προσφέρω όπως ακριβώς είναι και το βλέπουν ως κάτι με δική του ταυτότητα. Φυσικά, πάντως, είναι κολακευτικό», πρόσθεσε.
Το «Visitor», το οποίο κυκλοφόρησε στις 3 Ιουλίου, εξηγεί πιο καθαρά ποια θέλει να είναι η Sienna Spiro ως τραγουδοποιός. Το άλμπουμ χτίζεται γύρω από την αίσθηση της προσωρινότητας: τον φόβο ότι οι σχέσεις, οι ρόλοι και ακόμη και η προσωπική ταυτότητα μπορεί να αλλάξουν πριν προλάβει κανείς να αισθανθεί ασφαλής μέσα τους.
Ο τίτλος προέκυψε από μία καθημερινή λέξη που η Spiro είχε ακούσει πολλές φορές. Σε κάποια στιγμή, όμως, την αντιλήφθηκε διαφορετικά και αναγνώρισε μέσα της τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τη θέση της στη ζωή των άλλων.
«Ο λόγος που το άλμπουμ μου λέγεται “Visitor” είναι ότι είχα ακούσει αυτή τη λέξη πάρα πολλές φορές, όμως κάποιος την είπε και ξαφνικά την είδα με έναν νέο τρόπο. Σκέφτηκα: “Είμαι επισκέπτρια”. Φυσικά, όλοι είμαστε επισκέπτες, όμως έτσι νιώθω εγώ μέσα στη ζωή. Έτσι βλέπω τον εαυτό μου στον έρωτα, στις φιλίες και παντού. Εξερεύνησα όλο αυτό το θέμα και πολλές διαφορετικές πλευρές του», εξήγησε.
Αυτή η ιδέα απλώνεται σε ολόκληρο το άλμπουμ. Η Spiro εξετάζει την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη να ανήκεις κάπου και στη γνώση ότι τίποτα δεν παραμένει απόλυτα σταθερό.
«Όλο αυτό συνδέεται με ένα θέμα που επανέρχεται στη ζωή μου: έναν τεράστιο φόβο απέναντι στο γεγονός ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο και ένα πολύ έντονο συναίσθημα ότι είμαι προσωρινή», δήλωσε.
«Έχω μεγάλη επίγνωση της θέσης μου μέσα σε ορισμένες σχέσεις, του πόσο εύθραυστη είναι η ταυτότητά μου, του πόσο εύθραυστοι είμαστε ως άνθρωποι και του πόσο εύκολα μπορούμε να αλλάξουμε», πρόσθεσε.
Το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, «Mono No Aware», συμπυκνώνει αυτή τη σκέψη. Ο τίτλος παραπέμπει σε μία ιαπωνική έννοια που περιγράφει τη γλυκιά θλίψη μπροστά στην παροδικότητα της ομορφιάς και την εντονότερη αγάπη για κάτι επειδή γνωρίζουμε ότι κάποτε θα τελειώσει.
«Είναι μία ιαπωνική φράση ή μία ιαπωνική φιλοσοφία, η οποία σημαίνει την ήρεμη θλίψη που νιώθεις γνωρίζοντας ότι καθετί όμορφο είναι προσωρινό, καθώς και το ότι το αγαπάς περισσότερο επειδή δεν θα διαρκέσει», ανέφερε.
«Όταν το ανακάλυψα, συγκινήθηκα πολύ και ένιωσα μεγάλη έμπνευση. Άλλαξε πραγματικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζα τη ζωή. Μου φάνηκε τόσο όμορφο και το ιδανικό τέλος για αυτό το άλμπουμ», σημείωσε.
Στο «Pure», η Spiro πηγαίνει ακόμη βαθύτερα στις ανασφάλειές της. Το τραγούδι γράφτηκε ως μία ιδιωτική καταγραφή μιας συγκεκριμένης στιγμής και αρχικά δεν προοριζόταν να φτάσει στο κοινό.
Η απόφαση να το συμπεριλάβει στο άλμπουμ συνοδεύτηκε από φόβο, καθώς ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκε ότι εκθέτει τόσο καθαρά ένα ευάλωτο μέρος του εαυτού της. Η ανταπόκριση των θαυμαστών το μετέτρεψε σε ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του «Visitor».
«Δεν το έγραψα ποτέ για κανέναν από όσους βρίσκονται εδώ. Ήταν απλώς ένα μικρό τραγούδι για εμένα, σαν να έλεγα: “Αυτή είναι μία στιγμή που πρέπει να βγάλω από μέσα μου”», τόνισε.
«Ήταν η πρώτη φορά που φοβήθηκα λίγο. Σκέφτηκα: “Εντάξει, μπορούμε να το βάλουμε”. Ο τρόπος με τον οποίο το δέχτηκε ο κόσμος με έχει αφήσει άφωνη. Ειλικρινά, δυσκολεύομαι ακόμη να πιστέψω ότι οι άνθρωποι αντέδρασαν τόσο έντονα σε αυτό το τραγούδι. Κατά κάποιον τρόπο, δείχνει ότι αυτό που θέλει ο κόσμος είναι η ειλικρίνεια», εξήγησε.
Η εμφάνιση στα Soho Sessions τοποθέτησε αυτή την ειλικρίνεια σε ένα διαφορετικό περιβάλλον. Η συγκεκριμένη σειρά συναυλιών έχει εξελιχθεί μέσα σε δύο χρόνια σε μία από τις πιο περιζήτητες εμπειρίες της νυχτερινής ζωής στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Την παραγωγή έχουν οι Greg Williamson και Nicole Rechter, ενώ από τη σκηνή της έχουν περάσει ο Paul Simon, η Kate Hudson, η Maren Morris και ο Keith Richards.
Οι Williamson και Rechter είναι επίσης συνιδρυτές της φιλανθρωπικής συναυλίας Love Rocks NYC. Μέχρι σήμερα έχουν συγκεντρώσει περισσότερα από 75 εκατομμύρια δολάρια για διαφορετικούς φιλανθρωπικούς σκοπούς, δίνοντας στις Soho Sessions χαρακτήρα που ξεπερνά την κοινωνική προβολή και τη λάμψη των προσκεκλημένων.
Όπως είχε συμβεί προηγουμένως με την επίσης Βρετανίδα Olivia Dean, η οποία έχει επίσης εμφανιστεί ως κεντρικό όνομα στα Soho Sessions, η Sienna Spiro έχει ήδη μπει στις πρώτες συζητήσεις γύρω από τα Βραβεία Grammy. Το «Visitor» θεωρείται πιθανό να της εξασφαλίσει υποψηφιότητα στην κατηγορία του Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη.
Η ίδια, πάντως, προσπαθεί να μη μετρά αυτή την περίοδο μόνο μέσα από θέσεις στα charts και πιθανές διακρίσεις. Η ουσιαστικότερη αλλαγή φαίνεται να βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο κατανοεί πλέον τον εαυτό της.
«Νιώθω πραγματικά ότι βγήκα από αυτή τη διαδικασία ως διαφορετικός άνθρωπος», είπε για το άλμπουμ. «Έμαθα πολλά όσο το έφτιαχνα και άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο είμαι», πρόσθεσε.
Την ώρα που η καριέρα της αποκτά όλο και πιο σταθερή θέση, η ίδια γράφει για την αίσθηση ότι κάθε θέση μπορεί να χαθεί.
Αυτή η αντίφαση δίνει στο «Visitor» το πραγματικό του βάρος. Η Sienna Spiro δεν παρουσιάζει έτοιμες απαντήσεις ούτε επιχειρεί να εμφανιστεί πιο βέβαιη από όσο αισθάνεται. Καταγράφει τη σύγχυση μιας ηλικίας όπου όλα αλλάζουν γρήγορα και, μέσα από αυτή την ειλικρίνεια, βρίσκει ανθρώπους που αναγνωρίζουν τους δικούς τους φόβους. Η επόμενη δοκιμασία θα είναι να κρατήσει αυτή την προσωπική καθαρότητα καθώς οι σκηνές μεγαλώνουν, οι συγκρίσεις πληθαίνουν και οι προσδοκίες γίνονται πιο βαριές.
