Η σύμπραξη των Sleaford Mods με την πρώην τραγουδίστρια των Life Without Buildings έρχεται με μία ιστορία μοναξιάς, οικειότητας και «απαλού εφιάλτη» που αφήνει, όμως, υπόσχεση ελπίδας.
Κάποιες φορές, ένα τραγούδι γεννιέται από τα πιο γήινα υλικά: μία κουζίνα, μερικά πρόχειρα φωνητικά σημειώματα στο κινητό, και μία ανταλλαγή ιδεών που συμβαίνει όσο το νερό βράζει στο μάτι. Έτσι ξεκίνησε το «No Touch», το νέο τραγούδι των Sleaford Mods με τη συμμετοχή της Sue Tompkins, πρώην φωνής των Life Without Buildings.
Είναι ο επόμενος προπομπός του όγδοου άλμπουμ τους, «The Demise Of Planet X», που κυκλοφορεί στις 16 Ιανουαρίου από τη Rough Trade και είναι ήδη διαθέσιμο για προπαραγγελία/προαποθήκευση.
Η ηχογράφηση έγινε στα Invada Studios στο Μπρίστολ, όμως η σπίθα άναψε νωρίτερα, όταν ο Jason Williamson άρχισε να ανταλλάσσει ιδέες με τη Tompkins μέσω ηχογραφημένων σημειωμάτων.
Πάνω σε αυτά, ο Andrew Fearn έστησε τα μινιμαλιστικά του beats και ένα μικρό μοτίβο που θυμίζει μουσικό κουτί, διαμορφώνοντας μία «γοητευτική και σχεδόν παιχνιδιάρικη ποιότητα» που, χωρίς να αρνείται τη σκληράδα του διδύμου, την υπογραμμίζει με μία καινούργια ευθραυστότητα.
«Η Sue μού έστειλε κάτι πρόχειρα voice notes με ιδέες που είχε γράψει στην κουζίνα της, κι εγώ τα βρήκα καταπληκτικά», λέει ο Williamson, που γνώρισε την Tompkins μέσω των Jeannette Lee και Geoff Travis στη Rough Trade Records.
«Ήρθε στο στούντιο στο Μπρίστολ για δύο μέρες να γράψουμε. Είχε συνάχι τότε, αλλά αυτό πρόσθεσε κάτι στο τραγούδι. Είχε αυτές τις μικρές, αλλόκοτες ατάκες που βάλαμε στην αρχή και στο τέλος. Τον ρεφρέν τον έγραψα εγώ, αλλά εκείνη το εξέλιξε λίγο με δικούς της στίχους, οπότε ήταν μία εκπληκτική συνεργάτις. Το ίδιο το τραγούδι εξερευνά τις θολές περιπέτειες της χρήσης ναρκωτικών, το είδος του εξιμπιονισμού που τις συνοδεύει», περιγράφει.
Στην άλλη άκρη της γραμμής, η Tompkins θυμάται το αρχικό ένστικτο: «Όταν μου ζήτησαν να ηχογραφήσω με τους Sleaford Mods, ένιωσα αμέσως μία μεγάλη παρόρμηση/έξαρση να πω ναι!»
Ακούγοντας όσα της έστειλε ο Williamson, διέκρινε «μια αίσθηση θλίψης ή πόθου ή οικειότητας ή μετάνοιας – κάτι πολύ φορτισμένο συναισθηματικά. Οπότε, απάντησα με έναν τρόπο που, ελπίζω, τονίζει αυτήν την ευαλωτότητα».
Το «No Touch» συνοδεύεται από επίσημο μουσικό βίντεο, γυρισμένο στο Ντάρτφορντ, κοντά στο σπίτι όπου μεγάλωσε η σκηνοθέτρια Andrea Arnold.
Η βραβευμένη με Όσκαρ δημιουργός πίσω από τις ταινίες «American Honey», «Bird» και «Ανεμοδαρμένα Ύψη» έστεισε ένα ιδιότυπο performative σύμπαν, παντρεύοντας το συγκρότημα και την Tompkins με κομπάρσους και κατοίκους του Κεντ.
«Πέρασα μία υπέροχη μέρα γυρίζοντας το βίντεο με τους Sleafords και τη Sue Tompkins. Το γύρισμα μού θύμισε οικογενειακές εκδρομές στο Μάργκεϊτ. Ήταν τρελό, χαοτικό και αστείο – και πήραμε πατάτες στο δρόμο της επιστροφής!» λέει η Arnold. «Πέρασα τόσο καλά δουλεύοντας με όλους. Παρότι κάνουμε διαφορετικά πράγματα, ήμασταν με κάποιον τρόπο συνδεδεμένοι. Οι δουλειές και οι ζωές μας μπλέχτηκαν. Υπέροχα».
Ο Williamson από την πλευρά του είναι ξεκάθαρος: «Το “No Touch” δεν θα μπορούσε να συλληφθεί από κανέναν άλλον. Η Andrea Arnold ταιριάζει απόλυτα με το θέμα του “απαλού εφιάλτη”».
Και προχωρά σε μία πιο ευθεία ερμηνεία του τραγουδιού: «Το “No Touch” είναι πολύχρωμο και γεμάτο βαρύ ρεαλισμό, ένα δράμα της καθημερινότητας. Είναι ένα τραγούδι για την απομόνωση, τη μοναξιά και την συντριπτική αυτοϋπονόμευση που όλοι προσπαθούμε να διαπλεύσουμε, υποθέτω, κάτω από τα άκαμπτα πλαίσια της συμμόρφωσης».
Το γύρισμα, διηγείται, τους πήγε «πίσω στη γειτονιά της», κάτι που του φάνηκε περίεργα οικείο. «Το βίντεο, όπως και οι ταινίες της, δεν τελειώνει σε απόλυτο σκοτάδι – αφήνει όμως μία ουρά ελπίδας».
Στην εικαστική πλευρά της ιστορίας, η Sue Tompkins έχει ήδη χαράξει πορεία: από τη διάλυση των Life Without Buildings το 2002 μέχρι σήμερα, έχει παρουσιάσει μία σειρά επιτυχημένων εκθέσεων.
Όταν ο Williamson μίλησε το φθινόπωρο στο NME για το «The Demise Of Planet X», την αποκάλεσε «απολύτως φανταστική» καλλιτέχνιδα.
«Δεν ήμουν ενήμερος για τους Life Without Buildings ή τη Sue πριν από τις ηχογραφήσεις», παραδέχτηκε και περιγέγραψε «Δουλεύαμε πολύ κοντά με τη Rough Trade σ’ αυτό το άλμπουμ, λόγω της τεράστιας γνώσης τους. Κάναμε ένα μίτινγκ και μας είπαν: “Έχετε ακούσει τη Sue Tompkins;” Δεν την είχα, οπότε μας έστειλαν το άλμπουμ και η φωνή της ήταν απλώς πανέμορφη. Μιλήσαμε ώρα στο τηλέφωνο, ήρθε στο Μπρίστολ και το έκανε σε περίπου τρεις ώρες. Είχε και συνάχι, που κάπως το ενίσχυσε. Ξέρεις ότι είναι εκείνη, αλλά μου θύμισε την εποχή του ντεμπούτου της Björk. Ήταν αρκετά punky».
Αν κάτι υπονοεί εδώ ο Williamson, είναι πως η ηχοχρωματική γραμμή των Sleaford Mods ανοίγει διάπλατα έναν διάλογο με την pop και την art-rock, χωρίς να προδίδει την ωμή, ηχητική οικονομία που τους καθιέρωσε.
Το «The Demise Of Planet X» θα περιλαμβάνει, εκτός από το «No Touch», και τα ήδη γνωστά singles «Megaton», «The Good Life» και «Bad Santa» και φέρει την υπόσχεση ενός άλμπουμ που κοιτάζει την κοινωνική πραγματικότητα χωρίς ωραιοποιήσεις, αλλά με το βλέμμα ανοιχτό στις λεπτές αποχρώσεις της τρυφερότητας.
Το 2026 βρίσκει τους Sleaford Mods ξανά στον δρόμο, με headline περιοδεία σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία και μία χειρονομία έμπρακτης αλληλεγγύης: 1 λίρα / 1 ευρώ από κάθε εισιτήριο πηγαίνει στην οργάνωση War Child. Παράλληλα, το συγκρότημα ανακοίνωσε πρόσφατα και «εισιτήρια χαμηλού εισοδήματος» για τις επερχόμενες συναυλίες, δημιουργώντας πιο οικονομικές επιλογές για όσους δυσκολεύονται οικονομικά — μία μικρή, αλλά ουσιαστική ανακούφιση για τις τσέπες των θαυμαστών.
Στο μεταξύ, οι Sleaford Mods επιβεβαιώθηκαν και ως headliners για το Deer Shed Festival 2026, ένα ακόμη βήμα σε μία χρονιά που προμηνύεται γεμάτη σκηνές, φώτα και, κυρίως, κοινότητες που συναντιούνται για να τραγουδήσουν αυτά που δύσκολα λέγονται.
Το βίντεο της Andrea Arnold για το «No Touch» μοιάζει με ημερολόγιο μιας μέρας που θες να θυμάσαι: το Ντάρτφορντ, οι περαστικοί του Κεντ, το συγκρότημα και η Tompkins να κινούνται σχεδόν θεατρικά μέσα σε ένα τοπίο τόσο αληθινό που γίνεται σινεμά.
«Αν και κάνουμε διαφορετικά πράγματα, ήμασταν με κάποιον τρόπο συνδεδεμένοι. Οι δουλειές και οι ζωές μας μπλέχτηκαν», λέει η Arnold – και θαρρείς πως αυτός είναι ο ορισμός της ωραίας σύμπραξης: να βρίσκεις, μέσα στον χαμό, εκείνη τη λεπτή γραμμή που ενώνει.
«Ήταν τρελό, χαοτικό και αστείο – και πήραμε πατάτες στο δρόμο της επιστροφής». Η πιο απλή, καθημερινή λεπτομέρεια γίνεται το αποτύπωμα μιας συνεργασίας που ήρθε για να μείνει.
Το «No Touch» είναι ακριβώς αυτό που υπόσχεται ο τίτλος του άλμπουμ «The Demise Of Planet X»: μία ματιά στον κόσμο που καταρρέει σιωπηλά, όπου η μοναξιά και ο αυτοσαμποτάζ ακουμπάνε την τρυφερότητα και την οικειότητα.
Με τη Sue Tompkins να χαράζει πάνω στον μινιμαλιστική ρυθμό του Andrew Fearn ένα πορτρέτο ευαλωτότητας και τον Jason Williamson να στρέφει τον φακό στον «βαρύ ρεαλισμό» της καθημερινότητας, οι Sleaford Mods παραδίδουν ένα τραγούδι που νιώθεις ότι το κουβαλάς πάνω σου. Και όπως στο βίντεο της Andrea Arnold, έτσι και στη μουσική τους, τίποτα δεν βυθίζεται σε απόλυτο σκοτάδι: πάντα μένει μία ουρά ελπίδας. Έστω κι αν ξεκινά από ένα voice note στην κουζίνα.
