Η Sophie Ellis-Bextor μάς προσκαλεί σε μία πιο ώριμη (και τολμηρή) ντίσκο εποχή, και μιλάει για όλα με τη φρεσκάδα που μόνο εκείνη ξέρει να φέρνει.
Τα τελευταία χρόνια για τη Sophie Ellis-Bextor ήταν ένα ταξίδι πάνω στα σύννεφα. Όπως δήλωσε η ίδια: «Ήταν σαν να έχεις πιει ένα ποτήρι σαμπάνια και να σου έχει ανέβει λίγο στο κεφάλι».
Μετά από δεκαετίες παρουσίας στην ευρωπαϊκή pop, το 2023 είδε την επιτυχία της «Murder On The Dancefloor» του 2001 να παίρνει μία δεύτερη –σχεδόν υπερφυσική– ζωή, χάρη στη χρήση του στην ταινία «Saltburn», προκαλώντας ένα παγκόσμιο κύμα λατρείας που κανείς δεν είχε προβλέψει.
Το «Murder On The Dancefloor» έκανε είσοδο για πρώτη φορά το Billboard Hot 100 στην Αμερική, φτάνοντας στο Νο. 51, και ταυτόχρονα ξαναέζησε τη θρυλική του πορεία στην Αγγλία, αγγίζοντας ξανά το Νο. 2 – 23 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία.
«Χάρη στο “Murder”, κατάφερα ουσιαστικά να γράψω μία λίστα επιθυμιών», δήλωσε η Sophie Ellis-Bextor στο Billboard. «Εκμεταλλεύτηκα πλήρως το γεγονός ότι μπορούσα πλέον να μπω στο στούντιο με ανθρώπους που ίσως διαφορετικά να μην είχαν τον χρόνο».
Και πήγε ακριβώς εκεί που κάθε καλλιτέχνης θα ήθελε να φτάσει: στη δημιουργία ενός άλμπουμ που δεν μοιάζει με τίποτα παλιό, ακριβώς επειδή φέρει τη σφραγίδα της εμπειρίας, της άνεσης και της δημιουργικής ελευθερίας που έρχεται μόνο όταν δεν έχεις πια να αποδείξεις τίποτα.
Η Sophie Ellis-Bextor δεν φοβάται να αγγίξει θέματα που άλλες pop καλλιτέχνιδες θα απέφευγαν. Ο τίτλος του νέου της άλμπουμ, «Perimenopop» (ένα παιχνίδι με τις «εμμηνόπαυση» και «pop»), είναι όσο ευφυής και απρόσμενος ακούγεται.
«Για μένα και όλες τις φίλες μου που είμαστε στα 40 μας, υπάρχει μία αφήγηση γύρω από πράγματα που ίσως ακούγεται λίγο… ζοφερή. Ήθελα να αντιστρέψω αυτή την αίσθηση», εξηγεί.
Με το «Perimenopop», η Sophie καταφέρνει να μιλήσει για τη ζωή σε μία ηλικία που συχνά αποσιωπάται στη σύγχρονη pop σκηνή — και το κάνει με τον αυθορμητισμό και την αλήθεια μιας έφηβης που δεν έχει τίποτα να χάσει.
Οι 12 χορευτικές δημιουργίες του δίσκου είναι γεμάτες χρώμα, ειλικρίνεια και στιλ, με την ίδια να δηλώνει πως νιώθει πιο «τολμηρή» από ποτέ. «Πόσο τυχερή είμαι που είχα καριέρα αρκετά μακρόχρονη ώστε να νιώθω τόσο άνετα με το ποια είμαι τώρα;», αναρωτιέται.
Μία από τις πιο λαμπρές συνεργασίες του άλμπουμ είναι με τον θρύλο της ντίσκο, Nile Rodgers. Για τη Sophie Ellis-Bextor, ήταν κάτι παραπάνω από μουσικό γεγονός — ήταν προσωπική στιγμή θαυμασμού και έμπνευσης.
«Το πιο ωραίο ήταν να τον ακούω να λέει ιστορίες…», θυμάται. «Μου μιλούσε για τη Madonna, και τον ρώτησα: “Την είδες πρόσφατα;” Και μου απαντά: “Ναι, πήγαμε για roller skating μαζί.”». Τι άλλο θες για να αισθανθείς ότι ανήκεις στη μαγεία της pop;
Το πιο απίθανο από όλη αυτή την αναγέννηση; «Το ότι έκανα συναυλίες στην Αμερική», λέει με ειλικρίνεια.
«Μέχρι τις αρχές του 2023, δεν είχα κάνει ούτε μία ραδιοφωνική συνέντευξη εκεί. Νόμιζα ότι θα είναι ένα κοινό που απλά περιμένει να ακούσει ένα τραγούδι. Αλλά μιλάμε για ανθρώπους που με υποστήριζαν από μακριά, όλο αυτόν τον καιρό.»
Όταν ένα τραγούδι της δεκαετίας του 2000 γίνεται ξανά viral λόγω μιας σκηνής – σοκ και μιας ισχυρής σύνδεσης μουσικής και κινηματογράφου, πολλοί θα άντεχαν για λίγο.
Η Sophie Ellis-Bextor, όμως, βλέπει αυτό το ξαφνικό ενδιαφέρον σαν αφετηρία. Έκανε την πρώτη της περιοδεία στις ΗΠΑ, βγήκε ξανά με τρόπο απολαυστικό στον χάρτη των διεθνών media — και έφερε το παρελθόν στο τώρα, όχι ως νοσταλγία, αλλά ως συνέχεια.
Η Βρετανίδα τραγουδίστρια δεν διστάζει να σχολιάσει και τα υπόλοιπα pop νέα της πατρίδας της.
Για την άνοδο της Charli XCX και το «Brat», έχει μόνο θαυμασμό. «Ήταν πραγματικά σπουδαίο. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι αφαιρεί την πόζα και αφήνει το ειλικρινές να φανεί. Αν ήμουν έφηβη τώρα, θα με άγγιζε απόλυτα», υπογραμμίζει.
Και με ένα βλέμμα που κοιτά ψηλά αλλά και μέσα της, προσθέτει: «Μιλάμε για ένα “Brat Summer”; Τότε το “Perimenopop” μπορεί να είναι το φθινόπωρό σας».
Η Sophie Ellis-Bextor κάνει ένα σπάνιο άλμα — από το ίνδαλμα μιας άλλης εποχής, σε μία καλλιτέχνιδα που ποτέ δεν αφέθηκε στην αδράνεια της επιτυχίας. Το «Perimenopop» είναι μία ώριμη, φρέσκια κατάθεση ενός καλλιτέχνη που ποτέ δεν έχασε την αίσθηση της μουσικής ως περιπέτεια.
Κι αν το «Murder On The Dancefloor» χορεύεται ακόμα υπό τους ήχους της νέας γενιάς, το «Perimenopop» χτίζει το δικό του μέλλον. Με ρυθμό, ειλικρίνεια και τη γοητεία της γυναίκας που ξέρει (επιτέλους) ποια είναι.
