Πενήντα χρόνια πριν, από το στούντιο που θα γεννούσε έναν θρύλο, η νεαρή τότε Stevie Nicks έγραφε στους γονείς της για την κούραση, τις φιλοδοξίες για μία πισίνα στο Beverly Hills και την πεποίθησή της ότι ο Lindsey Buckingham «ίσως μείνει στην ιστορία ως ένας από τους μεγάλους της κιθάρας».
Σε ένα ξεθωριασμένο φύλλο χαρτί, γεμάτο με την καλλιγραφική ορμή μιας νεαρής γυναίκας που ισορροπεί ανάμεσα στην εξάντληση και το όνειρο, βρίσκεται κλεισμένη μία ολόκληρη εποχή. Είναι μία χρονοκάψουλα από το 1973, μία εποχή αβεβαιότητας και απτής ελπίδας, την οποία η Stevie Nicks αποφάσισε να ανοίξει και να μοιραστεί με τον κόσμο, περισσότερο από μισό αιώνα μετά.
Η εμβληματική φωνή των Fleetwood Mac, σε μία κίνηση σπάνιας προσωπικής αποκάλυψης, ανέσυρε από το συρτάρι της ιστορίας ένα γράμμα που είχε στείλει στην οικογένειά της, λίγο πριν η ζωή της αλλάξει για πάντα.
Η αφορμή δόθηκε από την πρόσφατη επανέκδοση του άλμπουμ «Buckingham Nicks», του δίσκου – προοίμιο της μεγάλης της πορείας, που ηχογράφησε με τον τότε σύντροφό της, Lindsey Buckingham. Η
Nicks, μέσα από τον λογαριασμό της στο Instagram, δημοσίευσε φωτογραφίες της χειρόγραφης επιστολής, συνοδεύοντάς τες με μία λιτή αλλά συγκινητική λεζάντα. «Ήθελα να μοιραστώ αυτό το γράμμα που έγραψα στην οικογένειά μου, όταν ο Lindsey κι εγώ δουλεύαμε στο “Buckingham Nicks”», έγραψε. «Η μητέρα μου το φύλαξε και παρέμενε σε ένα συρτάρι για περισσότερο από 50 χρόνια».
Το γράμμα, αποστολέας του οποίου ήταν το διάσημο Sound City Recording Studio στο Λος Άντζελες, απευθυνόταν στη μητέρα, τον πατέρα και τον αδερφό της, Chris.
Ξεκινά με μία αφοπλιστική ειλικρίνεια που προδίδει τις ατελείωτες ώρες στο στούντιο. «Έχω αρχίσει να κουράζομαι πολύ να κάθομαι όλη μέρα και να ακούω μουσική για 12 ώρες», ομολογεί η Stevie.
Αμέσως μετά, όμως, η νεανική φιλοδοξία και το χαρακτηριστικό της, σχεδόν προφητικό, χιούμορ παίρνουν τα ηνία.
«Ξέρω πως στο τέλος θα αξίζει, κι όταν θα βρίσκομαι στο μικρό μου αλλά πολυτελές σπίτι στο Beverly Hills, με τη μικρή αλλά κομψή πισίνα μου εντελώς απομονωμένη, όπου θα μπορώ να κάνω ηλιοθεραπεία γυμνή και να μαυρίζω όλο το χοντρό μου κορμί ενώ θα περιμένω το λίφτινγκ στα πόδια μέσω πλαστικής χειρουργικής — όλα θα βγάλουν νόημα», αναφέρει.
Αφού διαβεβαιώνει την οικογένειά της ότι όλα είναι «ρόδινα», ο τόνος της γίνεται ακόμα πιο παιχνιδιάρικος, ειδικά όταν αναφέρεται στον πατέρα της. «Είμαι σίγουρη ότι ο μπαμπάς είναι ήδη υπέροχα μαυρισμένος και καλλίγραμμος — και εκείνα τα υπέροχα μπλε-γκρι μάτια του λάμπουν ακόμη πιο πολύ απ’ όσο συνήθως. Εκνευριστικό που δείχνει καλύτερος από μένα στα 47(?) ενώ εγώ μόλις 25. (Έλεος μπαμπά!)».
Η επιστολή συνεχίζεται με μία αυτοσαρκαστική διάθεση για τα επερχόμενα 25α γενέθλιά της. Η Stevie Nicks δηλώνει πως η οικογένεια «πρέπει να αφιερώσει ολόκληρο τον Μάιο στον εορτασμό του γεγονότος ότι φτάνω το ένα τέταρτο του αιώνα», περιγράφοντας το γεγονός ως ένα «ορόσημο» που απαιτεί μία «μεγαλειώδη γιορτή».
Αφήνοντας τη διοργάνωση στα χέρια των δικών της, προσθέτει με πονηριά: «Τα δώρα θα γίνονται δεκτά οποιαδήποτε στιγμή μετά την 1η Μαΐου — χωρίς αντικαταβολές, σας παρακαλώ».
Πέρα από τα αστεία και τα όνειρα για το μέλλον, η ουσία της ύπαρξής της εκείνη τη στιγμή ήταν η μουσική, και το γράμμα επιστρέφει σε αυτήν. «Σας νοσταλγώ πολύ και θα ήθελα να μπορούσατε να είστε εδώ να ακούσετε κάποια από αυτά», γράφει, αποκαλύπτοντας την ευάλωτη πλευρά της.
Απευθυνόμενη στον πατέρα και τον αδερφό της, Chris, τους ενημερώνει ότι το «rock and roll τραγούδι» που τους άρεσε —«(‘Baby Baby, don’t treat me so bad’) με τα περίτεχνα κιθαριστικά»— «είναι σχεδόν έτοιμο». Και τότε, σε μία φράση που σήμερα φαντάζει εκπληκτικά διορατική, γράφει για τον συνεργάτη της: ο Buckingham «ίσως μείνει στην ιστορία ως ένας από τους μεγάλους της κιθάρας».
Κλείνοντας το γράμμα, η πίστη της στο εγχείρημα είναι απόλυτη. «Είναι πραγματικά εκπληκτικό», καταλήγει για τη μουσική που δημιουργούν. Η υπογραφή της είναι μία έκκληση και μία υπόσχεση: «Τόση πολλή αγάπη σε όλους σας — και κρατήστε θετικές σκέψεις γι’ αυτό που φτιάχνουμε».
Η ιστορία, φυσικά, τους δικαίωσε, αν και όχι αμέσως. Το «Buckingham Nicks» απέτυχε εμπορικά κατά την αρχική του κυκλοφορία. Ωστόσο, ήταν ακριβώς αυτό το άλμπουμ που άκουσε τυχαία ο Mick Fleetwood, γεγονός που τον οδήγησε να προσκαλέσει το ντουέτο να ενταχθεί στους Fleetwood Mac.
Η μοίρα είχε στήσει το σκηνικό της. Και σαν ένα τέλειο κλείσιμο του κύκλου, η πρόσφατη επανέκδοση του άλμπουμ συνέπεσε σχεδόν με την επέτειο των 50 ετών από την κυκλοφορία του ομώνυμου, θρυλικού πλέον, δίσκου «Fleetwood Mac» του 1975, του πρώτου με τη Nicks και τον Buckingham στη σύνθεσή τους.
Αυτό το γράμμα δεν είναι απλώς μία γλυκιά ανάμνηση. Είναι η ζωντανή απόδειξη της ακλόνητης πίστης που απαιτεί η τέχνη. Αποτυπώνει τη στιγμή ακριβώς πριν την εκτόξευση: την εξάντληση, το χιούμορ ως μηχανισμό άμυνας, τα μεγαλεπήβολα όνειρα που ψιθυρίζονται σαν μυστικό και, πάνω απ’ όλα, τη βαθιά πεποίθηση στο ταλέντο, τόσο το δικό σου όσο και των ανθρώπων δίπλα σου.
Είναι ένα στιγμιότυπο της Stevie Nicks όχι ως ροκ είδωλο, αλλά ως μιας νέας γυναίκας στο κατώφλι της ιστορίας, που κρατούσε θετικές σκέψεις για όσα έχτιζε, χωρίς να ξέρει ότι αυτά τα θεμέλια θα άντεχαν για δεκαετίες.
